Κυριακὴ Δ’ Λουκᾶ

Οκτώβριος 13, 2019

Αποτέλεσμα εικόνας για δ λουκα

(Λουκ. 8,5-15)

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην·

5. ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό·

6. καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα·

7. καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό· 8. καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα.

9. Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολή αὕτη.

10. ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν.

11. Ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ·

12. οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν.

13. οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ῥίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται.

14. τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι.

15. τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ. [Ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω][5].

 

Η Αγία νεομαρτυς Χρυσή (έργο του ζωγράφου Α.Φωκα)

Οκτώβριος 13, 2019

535A0E61-CEBC-4ECD-B9C3-B7F9D4FBC187.jpeg

Σαν ήταν το παιδί παιδί. (Πετερ Χάντκε) από Μπαμπη.

Οκτώβριος 11, 2019

 

Σαν ήταν το παιδί παιδί,
περπάταγε και κούναγε τα χέρια,
ήθελε να’ταν το ρυάκι ποταμός,
ο ποταμός να’τανε χείμαρρος,
και τα λασπόνερα αυτά να ‘ταν η θάλασσα.

Σαν ήταν το παιδί παιδί,
δεν ήξερε πως είν’ παιδί,
όλα γι’ αυτό είχαν ψυχή,
και οι ψυχές ήτανε όλες ένα.

Σαν ήταν το παιδί παιδί,
για τίποτε δεν είχε γνώμη,
συνήθειες δεν είχε,
συχνά καθόταν σταυροπόδι,
κι άρχιζε ξαφνικά να τρέχει,
είχε τσουλούφι στα μαλλιά
κι όταν το φωτογράφιζαν δεν έκανε φατσούλες.

Σαν ήταν το παιδί παιδί,
γι’ αυτές τις ερωτήσεις ήταν η ώρα:
Γιατί είμαι εγώ εγώ και όχι εσύ;
Γιατί είμαι εγώ εδώ και όχι εκεί;
O χρόνος πότε άρχισε κι ο χώρος πού τελειώνει;
Mήπως δεν είναι παρά όνειρο η ζωή κάτω απ’ τον ήλιο;
Mήπως αυτά που βλέπω, ακούω κι οσμίζομαι
δεν είναι παρά το είδωλο ενός κόσμου πριν τον κόσμο;
Στ’ αλήθεια υπάρχει το κακό,
και άνθρωποι που είναι πραγματικά κακοί;
Πώς γίνεται εγώ, αυτό που είμαι εγώ,
να μην υπάρχω πριν να υπάρξω,
και κάποτε εγώ, αυτό που είμαι εγώ,
αυτό που ήμουν να μην είμαι πια;

Σαν ήταν το παιδί παιδί
σπανάκι κι αρακάς και το βραστό το κουνουπίδι
του στέκαν στο λαιμό
και τώρα όλα αυτά τα τρώει,
κι όχι μονάχα στην ανάγκη.

Σαν ήταν το παιδί παιδί,
ξύπνησε μιά φορά σ’ ένα κρεβάτι ξένο
και τώρα όλο έτσι γίνεται,
πολλοί του φαίνονταν τότε όμορφοι
και τώρα μόνο λίγοι, κατά τύχη,
έβλεπε καθαρά έναν παράδεισο
και τώρα το πολύ να τον φαντάζεται,
το Tίποτα τίποτα δεν του έλεγε
και τώρα αναρριγάει μπροστά του.

Σαν ήταν το παιδί παιδί,
ενθουσιαζόταν όταν έπαιζε,
έτσι ακριβώς και τώρα,
όπως τότε, μα μονάχα
όταν αυτά τα έτσι είναι η δουλειά του.

Σαν ήταν το παιδί παιδί,
για φαγητό του’φτανε μήλο και ψωμί,
κι ακόμα έτσι είναι.

Σαν ήταν το παιδί παιδί,
μόνο σαν μούρα του’μοιαζαν στα χέρια του τα μούρα
και τώρα ακόμα το ίδιο,
τα φρέσκα τα καρύδια του’γδερναν τη γλώσσα
και τώρα ακόμα το ίδιο,
σ’ όποιο βουνό και να βρισκότανε
ποθούσε ακόμα πιο ψηλό βουνό,
σε κάθε πάλι πόλη ποθούσε πόλη ακόμα πιο μεγάλη,
κι ακόμα το ίδιο νοιώθει,
λαχτάραγε να βρει κεράσια στην κορφή του δέντρου
όπως και σήμερα ακόμα,
ντρεπότανε τον κάθε ξένο
κι ακόμα έτσι νοιώθει,
περίμενε το πρώτο χιόνι,
κι ακόμα έτσι περιμένει.

Σαν ήταν το παιδί παιδί,
ένα μπαστούνι έριξε στο δέντρο σαν ακόντιο,
που τρέμει εκεί και σήμερα ακόμα.

Πηγή: www.lifo.gr

[Ο Πέτερ Χάντκε κέρδισε το βραβείο Nobel λογοτεχνίας 2019.
Αυστριακός, με σλοβένικες ρίζες από τη μεριά της μητέρας του]

Της εποχής…

Οκτώβριος 11, 2019

A2AD14A6-E42E-4E74-A9A8-2E0A26B68259.jpeg

Στο Κουτλουμουσι…

Οκτώβριος 9, 2019

D6BD5E22-B44B-4B8C-BA22-21E6194C3EC6.jpeg

Α.Πεπε-Χαικου

Οκτώβριος 9, 2019

38CF1D29-C0FA-46CE-A052-908AA4799CED.jpeg

Με τον ανεμον περαν-του Συμεων

Οκτώβριος 8, 2019

5C9E0F35-9685-427B-B0C3-9DF0C422178A

…σταγόνες…

Οκτώβριος 8, 2019

672F291A-BBAB-4745-9FDD-58D7C4BA3B74.jpeg

Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας-του Κ.Λανταβου-από Μπαμπη.

Οκτώβριος 7, 2019

 

Να είμαι η θάλασσα που αυτομαστιγώνεται
απ᾽ τα λυσσώδη της κύματα – τιμωρία
για τις στρατιές των ψυχών που ρούφηξε στο βυθό της.

Να είμαι ο πόνος των ανθρώπων που ποτέ τους
δεν πόνεσαν – κι υποφέρουν γι᾽ αυτή τους την αναπηρία.

Να είμαι η ομορφιά που χαρίστηκε
σε νάρκισσους και φιλάρεσκους – και –
σ᾽ ανύποπτο χρόνο να τους εγκαταλείψω
για να καταλάβουν πως η ομορφιά
δεν αφανίζει το Χρόνο – ίσως σκοτώνει πιο γρήγορα.

Να είμαι η θλίψη που αφήνει πίσω της
την Απελπισία – επιστρέφοντας στη λυτρωτική γνώση
πως κανένα τέλος δεν είναι το τελικό.

Να είμαι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας
για κάθε παρία που έχασε το δρόμο του προς τον Παράδεισο
ακολουθώντας την πεπατημένη οδό της αμόλυντης καλοσύνης.

Να είμαι αυτός που παραμένει αυτός
Χαρούμενος ή φοβισμένος
Ευφυής ή ανόητος
Θαυμάζοντας πάντοτε τα θαύματα των θαυμάτων –
Τα λόγια που γίνονται πράξεις, πληρώνοντας
το ανάλογο τίμημα.

Δύση…

Οκτώβριος 7, 2019

8068EE88-6074-45F6-A2F2-1E544AE7503F.jpeg