Ὃσιος Ἰωὰσαφ υἱὸς τοῦ βασιλὲως τῆς Ἰνδὶας Ἀβενὴρ

Αυγούστου 26, 2016

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος ιωασαφ και αβενηρ

Ζήλῳ τὰ βασίλεια Παμβασιλέως,
ᾬκησεν υἱὸς γηΐνου βασιλέως.
Για τη ζωή του οσίου Ιωάσαφ βρίσκουμε σε κάποιο διήγημα, που επιγράφεται
«Βαρλαάμ», και αποδίδεται στον Ιωάννη το Δαμασκηνό.
Το περιεχόμενο συνοπτικά έχει ως έξης:
Επί μεγάλου Κωνσταντίνου υπήρχε στις Ινδίες κάποιος βασιλιάς, που τον έλεγαν Αβενίρ.
Σ’ αυτόν λοιπόν, είπαν κάποιοι αστρολόγοι ότι ο νεογέννητος γιος του Ιωάσαφ, κάποτε θα ασπασθεί τη χριστιανική θρησκεία.
Για να ματαιώσει αυτή την «προφητεία» ο Αβενίρ, έκλεισε το βασιλοπαίδι σ’ ένα απομακρυσμένο παλάτι μαζί με υπηρέτες και δασκάλους, και τους συνέστησε να μη πουν τίποτα στο παιδί για την πίστη των χριστιανών.
Εκεί ο Ιωάσαφ μεγάλωσε και του δόθηκε μεγάλη μόρφωση. Αλλά του έκανε εντύπωση ο περιορισμός μέσα στον όποιο ζούσε, και απαίτησε να μάθει την αιτία.
Κανείς όμως δεν του έλεγε τίποτα.
Αυτός όμως, μετά από πολλές παρακλήσεις προς τον πατέρα του, κατάφερε και τον έπεισε να βγαίνει έξω από το παλάτι αλλά υπό αυστηρή επιτήρηση.
Σε κάποιο περίπατο του όμως, συνάντησε δύο φτωχούς γέρους, που τους έδωσε γενναία ελεημοσύνη και αυτοί συγκινημένοι του αποκάλυψαν το μυστικό του περιορισμού του.
Από τότε ο Ιωάσαφ διψούσε να μάθει για τη χριστιανική θρησκεία.
Και ο Θεός ευλόγησε και έμαθε, από κάποιο χριστιανό Ιερέα τον Βαρλαάμ, που κατάφερε να μπει στο παλάτι με την ιδιότητα του πραγματευτή.
Τελικά ο Ιωάσαφ βαπτίστηκε, έκανε χριστιανό και τον πατέρα του, αργότερα έγινε μοναχός και δίδαξε στη χώρα του το Ευαγγέλιο.

SONNY ROLLINS, Reflections

Αυγούστου 25, 2016

Hélia Correia A Terceira Miséria • Η Τρίτη Αθλιότητα ( αποσπάσματα)-ἀπὸ τὸν Παντελῆ-

Αυγούστου 25, 2016

1.

Σε τι άραγε, […] σε τι χρησιμεύουν
οι ποιητές στις εποχές τής ένδειας;

6.

[…] Πλούσια ιστορία κι άλλη τόση γραμματεία
έχουν αυτοί οι θρήνοι, καθώς η ίδια
λέξη, ένδεια, μας έρχεται στον νου
χωρίς ποτέ να την προφέρουμε,
γιατί γεννιόμαστε δίχως θεούς, χωρίς
έστω να νιώθουμε την απουσία τους,
κι έχοντας μείνει δίχως μνήμη, τα πάντα
αποξηραίνουμε κι απομυζούμε, ακόμη
κι αν είμαστε χορτάτοι, ό,τι υπάρχει
στα σπλάχνα αυτής της γης, τη λέμφο της,
εκείνη που κι οι Αργοναύτες είδαν
να εκκρίνεται, σαν αίμα, από τα βράχια
όταν όλα τραγουδούσαν και λαβώνονταν.

7.

Εμείς, οι άθεοι, εμείς, οι μονοθεϊστές,
εμείς, που υποβαθμίζουμε το κάλλος
σε κακοτεχνίες, εμείς, φτωχοί μεν
μα λουσάτοι, φτωχοί μα πάντως βολεμένοι,
που κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας
κοιτάζοντας ψηλά, στους πύργους,
με τ’ όνειρο να ζούμε εμείς εκεί,
αετοί δοξασμένοι, μα αετοί χωρίς φτερά,
πάσχουμε, όντως, απ’ την ίδιαν ένδεια
του ολέθρου τής Ελλάδας.

8.

Πού να ’ναι κείνη,
η όμορφή σου Αθήνα, που είδε
να γεννιέται μεταξύ ανθρώπων η δικαιοσύνη
κι ο ελεύθερος ο λόγος, κι ακόμη,
η διαφάνεια, οι δημόσιες υποθέσεις,
το καύχημα των ίσων πολιτών. […]

9.

Σε τι άραγε, […] σε τι χρησιμεύουν
οι ποιητές στις εποχές τής ένδειας;

10.

Μόνον αργότερα […]
αυτός που ήταν σαν αγρίμι […]
αντιλήφθηκε το ουρλιαχτό που εξέπεμπαν
όλα τα νησιά, με τις ακρογιαλιές τους
και τ’ άδεια τους τα δάση. […]

11.

[…] Ο άνθρωπος,
αμετάκλητα θνητός,
με το αέναο αφήγημά του, τις φοβίες του
και την ανάταση, την τελετή […]:
αυτήν που ταυτόχρονα δημιουργεί τον χορό
και το νόημα, πράξη και ποίημα,
ηδονή και φρίκη, και τις γλυκές, αστραφτερές
χορδές με την πλοκή τής σκέψης
σαν κλάδο μέγιστο της φύσης,
που κι ο ουρανός αδυνατεί να αγνοήσει.

18.

[…] Ήταν αυτή
η πρώτη αθλιότητα, η εγκατάλειψή μας
από τους θεούς. Η δεύτερη, ο θάνατός τους,
που ήδη ανήγγειλε ο θάνατος του Πάνα
με των δασών το μοιρολόι, την οιμωγή
τού θρήνου των νήσων τού Αιγαίου. […]

19.

[…] Ο θάνατος, συνηθισμένη πτώχευση
της διαύγειας, της τέχνης και της θεϊκής
συνομιλίας με το μυστήριο
και με τους συμπολίτες. […]

20.

Κι ήρθε και άλλη αθλιότητα, σαν ιντερλούδιο:
η αθλιότητα της ερμηνείας
που τα πάντα τα προδίδει. […]

23.

Η τρίτη αθλιότητα είναι αυτή, η τωρινή.
Εκείνων π’ ούτε ακούν ούτε ρωτούν.
Που ούτε πια θυμούνται. Κι αντίθετα
απ’ τον περήφανο τον Περικλή, γίνονται
ένα με […] αυτούς που παραδίνονται,
με όσους θ’ ανακατευτούν σαν ένα υγρό
σε κάποιο μεγαλύτερο υγρό, χάνοντας τη μορφή τους,
κομμάτια-θρύψαλα το άγαλμα.

25.

Ναι, μιλάμε για σκιές. Ξεκάθαρο πια είναι
πως κάψαμε τα πάντα: την Αλεξάνδρεια
και τους σοφούς, τις γυναίκες, […]
την υπέροχη καρδιά. Στους ώμους κουβαλάμε
τα σύνεργα των ολετήρων,
[…]: εκείνην την αλαζονεία
απ’ την οποία η Δύση αφανίστηκε.

32.

Είναι οι πλατείες
σαν τις αλλοτινές τις αγορές, σαστισμένες
απ’ τη σύναξη των έμβιων των όντων,
από το άκουσμα της λέξης, της παθιασμένης
τούτης λέξης τής δημοκρατίας,
εκείνης που περιστρεφόμενη φωτίζει
όποιον την κατακτά, έστω και στιγμιαία. […]

33.

Τα όπλα μας ποια θα ’ναι, αν όχι αυτά
που έχουμε εντός μας: η σκέψη,
η ιδέα τής πόλεως, απελευθερωμένη
απ’ την υπερκατάχρηση, η έννοια της εστίας
και φιλοξενίας και κοσμοβοής
μετά απ’ την οποία έρχεται το ποίημα, μετά
απ’ την οποία θα ’ρθουν όλοι οι άθλοι
κι οι αδυναμίες τού ανθρώπου, μια αφετηρία.

Απόδοση: Μιχάλης Λουκοβίκας
PERIPLUS

Robert Frank (1924-Ἀμερικανὸς φωτογρὰφος)

Αυγούστου 25, 2016

Robert Frank  57

Ἃγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς

Αυγούστου 24, 2016
Εὔκοσμος ὤφθης κόσμος, ὦ Κοσμᾶ μάκαρ,
Κόσμον λόγοις σοῖς αἵμασι τ᾽ αγλαΐσας.

Ο Άγιος Κοσμάς υπήρξε φωτοφόρος απόστολος του Ευαγγελίου, στα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς. Η Εκκλησία του Χριστού, για να τιμήσει τον αγώνα και την προσφορά του, τον ονόμασε Ισαπόστολο.Ο Άγιος Κοσμάς γεννήθηκε στο χωριό Ταξιάρχης της επαρχίας Αποκούρου που βρίσκεται κοντά στο χωριό Μεγάλο Δένδρο Ναυπακτίας, το 1714 μ.Χ., από γονείς ευσεβείς, που τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου.

Είκοσι χρονών μετέβη στο Άγιο Όρος, για να σπουδάσει στο εκεί νεοσύστατο σχολείο του Βατοπεδίου. Ο Ο Άγιος Κοσμάς, ονομαζόταν αρχικά Κωνσταντίνος και μετά την αποφοίτηση του, πήγε στη Μονή Φιλόθεου, όπου έγινε μοναχός (1759 μ.Χ.) και κατόπιν Ιερομόναχος και έλαβε το όνομα Κοσμάς.

Ο Άγιος γνωρίζοντας ότι το Έθνος κινδύνευε, δεν ησύχαζε και φλεγόταν νύχτα-μέρα από τον πόθο να βγει και να διδάξει στους σκλαβωμένους Έλληνες τα Άγια Γράμματα. Όμως, θεωρούσε τον εαυτό του ταπεινό και αδύνατο να επωμισθεί τέτοιο φορτίο.

Με θεία αποκάλυψη, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησε τον αδελφό του Χρύσανθο, που ήταν δάσκαλος. Αυτός του έκανε μερικά μαθήματα ρητορικής, που θα βοηθούσαν τον Κοσμά στο κήρυγμα.

Έπειτα, αφού πήρε την άδεια του Πατριάρχη Σεραφείμ, όργωσε στην κυριολεξία την Ελλάδα, διδάσκοντας στους «ραγιάδες» το λόγο του Θεού.

Έτσι, ο Άγιος Κοσμάς, αρχικά κήρυξε στην Κωνσταντινούπολη και στην συνέχεια μετέβη στην Αιτωλοακαρνανία. Με νέα άδεια περιήλθε τα Δωδεκάνησα και το Άγιο Όρος.

Ακολούθως περιόδευσε στην Θεσσαλονίκη, Βέροια, σε ολόκληρη την Μακεδονία, έφθασε στην Χειμάρα, επέστρεψε στην Νότιο Ήπειρο και από εκεί κατέληξε στη Λευκάδα και την Κεφαλληνία. Πήγε ακόμη στη Ζάκυνθο, Κέρκυρα και ξανά στην Βόρειο Ήπειρο.

Απ’ οπού περνούσε, έκτιζε σχολεία, εκκλησίες, και πλήθος λαού συνέρεε και «ρουφούσε» το «νέκταρ» της αγίας διδασκαλίας του.

Τελικά, ο φθόνος των Εβραίων, σε συνεργασία με τους Τούρκους, είχε σαν αποτέλεσμα τον απαγχονισμό του Αγίου στο Κολικόντασι, στα χώματα της Βορείου Ηπείρου το 1779 μ.Χ.

Το λείψανο του το έριξαν στα νερά του πόταμου Άψου. Παρά την πέτρα που του είχαν δέσει στον λαιμό, το λείψανο επέπλεε. Βρέθηκε από τον ιερέα Μάρκο κι ενταφιάσθηκε στη μονή της Θεοτόκου Αρδονίτσας Β. Ηπείρου, όπου και ανευρέθη.

Η κανονική πράξη της αναγνωρίσεως του ως αγίου έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 20 Απριλίου 1961 μ.Χ.

Ακολουθία και βίο του έγραψαν ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Σαπφείριος Χριστοδουλίδης, ο Θωμάς Πασχίδης και ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Πολλοί νεώτεροι συγγραφείς ασχολήθηκαν με τον βίο και το έργο του μεγάλoυ αγίου. Πλήθος εικόνων, χαλκογραφιών, ζωγραφιών και σχεδίων φανερώνουν την τιμή και την ευγνωμοσύνη του Γένους για τον λαμπρό αστέρα του Αγίου Όρους.

Τα λόγια του ήταν προφητικά, γεμάτα θεία χάρη και απλότητα. Κάποτε είπε στους κατοίκους κάποιου χωριού:

«Ήρθα στο χωριό σας και σας κήρυξα. Δίκαιο είναι λοιπόν να με πληρώσετε για τον κόπο μου. Με χρήματα μήπως; Τι να τα κάνω; Η πληρωμή η δική μου είναι να βάλετε τα λόγια του Θεού στην καρδιά σας, για να κερδίσετε την αιώνια ζωή».

Ne me quitte pas – Toots Thielemans

Αυγούστου 24, 2016

Robert Frank (1924-Ἀμερικανὸς φωτογρὰφος)

Αυγούστου 24, 2016

Robert Frank  23

Ἀπὸ τὴν ἐορτὴ τῆς Κοιμὴσεως τῆς Θεοτὸκου στὴν Ι.Μ.Ἰβὴρων

Αυγούστου 23, 2016

Χαϊκοῦ (Κομπαγιὰσι Ἲσσα 1763-1827)

Αυγούστου 23, 2016

1)

Βρὰδυ,φεγγὰρι᾽

γυμνὸ μὲχρι τὴ μὲση

τὸ σαλιγκὰρι.

2)

Ἀπ᾽τὸ πρὸσωπο

δεὶχνει δωδεκαετὴς

τοὺτη ἡ σελὴνη.

3)

Πλὲνει τὰ λινὰ,

νανοὺρισε τὸ παιδὶ-

Θὲρος᾽σελὴνη.

 

 

Robert Frank (1924-Ἀμερικανὸς φωτογρὰφος)

Αυγούστου 23, 2016

Robert Frank  22


Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 37 ακόμα followers