Archive for Ιουνίου 2012

Κυριακή Δ’ Ματθαίου

Ιουνίου 30, 2012

(Ματθ. 8,5-13)

Τῷ καιρῷ ἐκείνω, ἐλθόντι τῷ Ἰησοῦ

5. εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων·

6. Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος.

7. καὶ λέγει αὐτῷ ὁἸησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν.

8. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου.

9. καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ’ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ.

10. ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον.

11. λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν,

12. οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.

13. καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.

Καλό μήνα ! ! !

Ιουνίου 30, 2012

Σύναξις των 12 Αγίων Ενδόξων και Πανευφήμων Αποστόλων

Ιουνίου 30, 2012

 

Στὶς 30 Ἰουνίου ἡ Ἐκκλησία µἂς ἑορτάζει τοὺς Δώδεκα Ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ, τὴν «δωδεκάριθμον φάλαγγα» τῶν πρωταγωνιστῶν τοῦ Πνεύματος, ὅπως ἀναφέρει ἕνας ὕμνος τῆς ἑορτῆς.

Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ τοὺς ἐπέλεξε ὁ Θεάνθρωπος, γιὰ νὰ ἀποτελέσουν τὸν πυρήνα τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ γίνουν οἱ συνεχιστὲς τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου Του στὸν κόσμο. Τὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα εἶναι τὸ πιὸ τιμητικὸ ἀξίωμα στὴν Ἐκκλησία. Ὑπερέχει ἀπὸ κάθε ἄλλο ἀξίωμα.

Ἔφεραν δὲ εἰς πέρας τὴν τιμητικὴ ἀποστολὴ τοὺς οἱ Ἀπόστολοι μὲ τὴ Χάρη καὶ βοήθεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ποὺ ἔλαβαν κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς.

 

Δὲν εἶχαν κατὰ κόσµον προσόντα, στὰ ὁποῖα θὰ μποροῦσαν νὰ βασισθοῦν καὶ νὰ προχωρήσουν στὸ ἔργο τῆς διαδόσεως τοῦ Εὐαγγελίου. Ὡραία ἐρωτᾶ ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: «Τίνι γὰρ ἐθάρρουν;». Ποῦ μποροῦσαν νὰ στηριχθοῦν καὶ νὰ ἔχουν θάρρος γιὰ τὸ ἔργο τους; «Τὴ δεινότητι τῶν λόγων;», στὴ ρητορική τους μήπως ἱκανότητα; «Ἀλλὰ πάντων ἤσαν ἀμαθέστεροι», ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος ἱερὸς Πατήρ. Ἤσαν ἀγράμματοι ψαράδες. Ἀλλὰ μήπως μποροῦσαν νὰ βασισθοῦν, συνεχίζει ὁ Χρυσόστομος, «τὴ περιουσία τῶν χρημάτων;», στὸν πλοῦτο τους; «Ἀλλ’ οὐδὲ ράβδον, οὐδὲ ὑποδήματα εἶχον», ἤσαν δηλαδὴ πάμπτωχοι ὑλικά. «Ἀλλὰ τὴ περιφανεία τοῦ γένους;», ἐπιμένει νὰ ἐρωτᾶ ὁ Ἅγιος. Μήπως κατήγοντο ἀπὸ κάποιο ξακουστὸ γένος καὶ αὐτὸ τοὺς ἔδινε «ἀέρα» καὶ θάρρος; «Ἀλλ’ εὐτελεῖς ἤσαν καὶ ἐξ εὐτελῶν», ἀπαντᾶ. Ἤσαν ἄνθρωποι ἄσημοί του ἅπλου λαοῦ, παιδιὰ φτωχῶν γονέων μὲ τίποτε τὸ ἐντυπωσιακὸ κατὰ κόσµον (ΕΠΕ 12,370).

Καὶ ὅμως αὐτοὶ οἱ ἄσημοι, οἱ ἀγράμματοι καὶ φτωχοί, μὲ τὴ χάρη καὶ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀνέτρεψαν τὸ κατεστημένο τῶν αἰώνων, φώτισαν τὴ σκοτισμένη ἀνθρωπότητα, ἄνοιξαν τὴν μετὰ Χριστὸν ἐποχὴ στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου, ἐξευγένισαν μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου τὰ ἤθη καὶ ἐξαγίασαν μὲ τὴ Χάρη τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας τοὺς ἀνθρώπους.

Ἡ προσφορὰ τῶν Ἁγίων Ἀποστολῶν στὴν ἱστορία τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι θεμελιώδης. Ἔθεσαν τὰ ἰσχυρὰ καὶ ἀδιάσειστα θεμέλια, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ζεῖ ὁ κόσμος µἄς. Καὶ ἂν σήμερα παραπαίει ὁ κόσμος, εἶναι γιατί δὲν θέλει νὰ στηρίζεται στὰ ἀκλόνητα ἐκεῖνα θεμέλια, τὰ ὁποῖα ἔθεσαν βαθιὰ στὴ γῆ μας οἱ Ἁγιοπνευματοκίνητοι ἐκεῖνοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι κήρυξαν στὴν τότε γνωστὴ οἰκουμένη τὸ Εὐαγγέλιο. Ὑπέγραψαν δὲ τὸ κήρυγμά τους μὲ τὸ αἷμα τους, μὲ τὴν ζωή τους. Σύμφωνα μὲ τὸν «Συναξαριστὴ» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι περάτωσαν τὴν ἀποστολή τους ὡς ἑξῆς:

Οἱ πρωτοκορυφαῖοι Πέτρος καὶ Παῦλος μαρτύρησαν στὴ Ρώμη , ὁ πρῶτος μὲ σταυρικὸ θάνατο, μὲ τὴν κεφαλή του πρὸς τὴ γῆ, καὶ ὁ δεύτερος μὲ ἀποκεφαλισμό.

Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Πρωτόκλητος μαρτύρησε στὴν Πάτρα, σὲ σταυρὸ μὲ σχῆμα Χ.

Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος, ὁ ἀδελφός του ἁγίου Ἰωάννου, θανατώθηκε, πρῶτος ἀπὸ ὅλους τους Ἀποστόλους, ἀπὸ τὸν Ἡρώδη τὸν Ἀγρίππα μὲ ἀποκεφαλισμὸ στὰ Ἱεροσόλυμα.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστὴς ἐξορίσθηκε στὴν Πάτμο καὶ τελικὰ πέθανε στὴν Ἔφεσο.

Ὁ ἅγιος Φίλιππος σταυρώθηκε στὴν Ἱεράπολη τῆς Συρίας.

Ὁ ἅγιος Θωμὰς τρυπήθηκε μὲ ἀκόντια καὶ λόγχες στὴ χώρα τῶν Ἰνδῶν καὶ παρέδωσε ἐκεῖ τὴν ψυχή του.

Ὁ ἅγιος Βαρθολομαῖος σταυρώθηκε στὴν Οὐρβανούπολη τῆς Ἰνδίας.

Ὁ ἅγιος Ματθαῖος μαρτύρησε διὰ λιθοβολισμοῦ καὶ πυρὸς στὴν Ἱεράπολη τῆς Συρίας.

Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ἀλφαίου περάτωσε τὸ ἀποστολικὸ ἔργο τοῦ κρεμασμένος σ’ ἕνα σταυρό.

Ὁ ἅγιος Σίμων ὁ Ζηλωτὴς καὶ Κανανίτης παρέδωσε τὸ πνεῦμα τοῦ καρφωμένος σ’ ἕνα σταυρὸ στὴ Μαυριτανία τῆς Ἀφρικῆς.

Ὁ ἅγιος Ἰούδας ὁ Θαδδαῖος θανατώθηκε μὲ τόξα στὴ Μεσοποταμία κρεμασμένος σ’ ἕνα δέντρο.

Τέλος, ὁ ἅγιος Ματθίας, ποὺ πῆρε τὴ θέση τοῦ προδότη Ἰούδα, παρέδωσε τὴν ψυχή του μὲ φρικτὰ βασανιστήρια στὴν Αἰθιοπία.

Αὐτοὶ ἤσαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, τὰ ἐκλεκτὰ δοχεῖα τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οἱ Φωτοδότες ποὺ μὲ τὸ κήρυγμα καὶ τὴ ζωὴ τοὺς ἔδωσαν ὑψηλό, οὐσιαστικὸ νόημα στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἀληθινὰ πνευματικοὶ ἄνθρωποι, ποὺ ἐμπνέουν καὶ σήμερα ὅσους θέλουν νὰ ζοῦν μία ζωὴ ἀληθινὰ πνευματική.

 

Henri Cartier-Bresson (1908 – 2004) Γάλλος φωτογράφος

Ιουνίου 30, 2012

Των Αγίων ενδόξων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου

Ιουνίου 29, 2012

ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

 

Ἐὰν ἡ μνήμη κάθε ἁγίου, εἶναι κοινὴ ἀφορμὴ εὐφροσύνης καὶ πρόξενος μεγάλης ὠφέλειας σ’ ὅλους, διότι ἐγκωμιάζεται δίκαιος, πόσο περισσότερό της κορυφαίας ἄκρας του κορυφαίου χοροῦ τῶν Ἀποστόλων, Πέτρου καὶ Παύλου.

Αὐτοὶ εἶναι κοινοὶ πατέρες καὶ καθοδηγητὲς ὅλων ὅσων ἔχουν τὸ ὄνομα ἀπὸ τὸ Χριστό, ἀποστόλων, μαρτύρων, ὁσίων, ἱεραρχῶν, ποιμένων καὶ ποιμαινομένων, διδασκάλων καὶ διδασκομένων, ὅλων, ὡς ἀρχιποιμένες καὶ ἀρχιτέκτονες τῆς κοινῆς ὅλων εὐσεβείας καὶ ἀρετῆς καὶ ὡς φωστῆρες στὸν κόσμο ποὺ ὑπερβάλλουν σὲ λάμψη ὅλους ὅσους διέλαμψαν μὲ εὐσέβεια καὶ ἀρετή.

Τέτοιοι φωστῆρες φαιδρύνουν τὴν Ἐκκλησία, γιατί ἡ συνάντησή τους δὲν προκαλεῖ ἔκλειψη, ἀλλὰ περίσσεια φωτός.

Ἀφοῦ μετέσχον καὶ οἱ δύο της ἀδιάκοπης πηγῆς καὶ τοῦ αἰωνίου φωτὸς τοῦ Χριστοῦ, ἐξ ἴσου, ἀπέκτησαν ἴσιο καὶ τὸ ὕψος καὶ τὴ δόξα καὶ τὴ λαμπρότητα.

Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ὡς πατέρας τοῦ γένους ποὺ ἄκουσε ἀπὸ τὸ Κύριο: <<σὺ εἶσαι Πέτρος κι’ ἐπάνω σὲ αὐτὴ τὴ πέτρα θὰ οἰκοδομήσω τὴν Ἐκκλησία μου>> (Μάτθ.16,18), φθονήθηκε ἀπὸ τὸν ἀρχέκακο καὶ πλανήθηκε, μάλιστα ἀπὸ τὰ δεξιὰ ὅταν εἶπε ὁ Κύριος ὅτι αὐτὴ τὴ νύχτα θὰ σκανδαλισθεῖτε ὅλοι ἀπέναντί μου. Ἀντεῖπε μὲ ἀπείθεια καὶ ἔθεσε τὸ ἑαυτὸ τοῦ ὑπεράνω τῶν ἄλλων, λέγοντας ὅτι καὶ ἂν ὅλοι σκανδαλισθοῦν, ὄχι πάντως ἐγώ. Ἐπειδὴ καταλήφθηκε ἀπὸ ἀλαζονεία, ἐγκαταλείπεται περισσότερο ἀπὸ τοῦ ἄλλους, γιὰ νὰ ταπεινωθεῖ περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀναφανεῖ λαμπρότερος.

Πῶς; Μὲ τὴν αὐτοκριτική του, τὴ μεγάλη του λύπη καὶ μετάνοια καὶ μὲ τὸ δραστικὸ γιὰ τὴν ἐξιλέωση φάρμακο, τὰ δάκρυα. <<Καρδία καθαρή, συντριμμένη καὶ ταπεινωμένη, δὲν θὰ ἐξουθενώσει ὁ Θεός>>.

Ἡ κατὰ Θεὸ λύπη προκαλεῖ ὁριστικὴ μετάνοια γιὰ τὴ σωτηρία, <<ὅποιος σπείρει τὴν ἱκεσία μὲ δάκρυα, θὰ θερίσει μὲ ἀγαλλίαση τὴν ἄφεση>>. (Ψάλμ. 125,5).

Μάλιστα ἐξερρίζωσε τελείως ἀπὸ τὴ ψυχὴ τοῦ τὸ πάθος τοῦ ὅπως φαίνεται ὅταν ὁ Κύριος τὸν ἐρώτησε ἀργότερα ἂν τὸν ἀγαπᾶ. Αὐτὸς ποὺ πρωτύτερα, καὶ χωρὶς νὰ ἐρωτηθεῖ, τοποθετοῦσε πάνω ἀπὸ τοὺς ἄλλους τὸν ἑαυτό του, τώρα ἐρωτώμενος συναινεῖ μὲν ὅτι ἀγαπᾶ τὸν Κύριο, παραλείπει ὅμως τὴ λέξη «περισσότερο» λέγοντας <<ναί, Κύριε, σὺ γνωρίζεις τὰ πάντα, σὺ γνωρίζεις ὅτι σὲ ἀγαπῶ>>. Ἐρωτᾶται μάλιστα τρεῖς φορὲς ὥστε μὲ τὴν τριπλῆ ὁμολογία του νὰ θεραπευθεῖ ἡ τριπλῆ ἄρνησή του. Καὶ ὁ χορηγός της σωτηρίας ἀπὸ ὑπερβολικὴ φιλανθρωπία ὡς αὐτόκλητος μᾶλλον ὡς αὐτοπαράκλητος τὸν τοποθετεῖ βοσκὸ στὰ πρόβατα. Ὅπως πρὶν τὸν ἔθεσε θεμέλιο ὅταν ὀνομάζει οἰκοδομὴ τὴν ὁμάδα τῶν πιστευόντων καὶ ὅταν ὁ λόγος ἦταν γιὰ τὴν ἁλιεία τὸν ἔκανε ἁλιέα ἀνθρώπων, τώρα τὸν κάνει ποιμένα καὶ ἀρχιποιμένα ὅλης της Ἐκκλησίας του. Μάλιστα τοῦ ὑπόσχεται ὅτι θὰ τὸν περιζώσει μὲ τόση δύναμη, ὥστε καὶ μέχρι θάνατο σταυρικὸ νὰ ὑπομείνει.

Γιὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο ποιὰ γλώσσα νὰ μιλήσει τὴ μέχρι θανάτου καρτερία ἐκείνου γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ πέθαινε καθημερινὰ καὶ δὲν ζοῦσε πλέον ὁ ἴδιος, ἀλλὰ εἶχε μέσα τοῦ ζωντανὸ τὸ Χριστό, ὅπως ὁ ἴδιος λέγει. Καὶ σὲ ποιὸν ἀπὸ ὅλους θὰ παραχωρήσει ἴσο ζῆλο παρὰ μόνο στὸν ἀπόστολο Πέτρο. Πόσο ταπεινὸς δὲ εἶναι, ἄκουσε τὸν ἴδιο νὰ λέγει: <<ἐγὼ εἶμαι ὁ ἐλάχιστος τῶν Ἀποστόλων ποὺ δὲν εἶμαι ἱκανὸς νὰ καλοῦμαι ἀπόστολος>>.

Ὁ Κύριος λέγει περὶ τοῦ Παύλου πρὸς τὸν Ἀνανία: <<Αὐτὸς εἶναι σκεῦος ἐκλογῆς μου γιὰ νὰ βαστάσει τὸ ὄνομά μου ἐνώπιον ἐθνῶν καὶ βασιλέων>>. Ποιὸ ὄνομα; Φυσικὰ τὸ δοσμένο σὲ ἐμᾶς, στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τὴ ὁποία βαστάζει ὁ Πέτρος ὡς θεμέλιο. Βλέπετε πόση εἶναι ἡ λαμπρότητα καὶ ἡ ὁμοτιμία τοῦ Πέτρου καὶ τοῦ Παύλου; Γι’ αὐτὸ καὶ αὐτὴ τώρα ἀπονέμει μιὰ καὶ τὴν ἴδια τιμὴ καὶ στοὺς δύο, συνεορτάζοντας ὁμότιμα καὶ τοὺς δύο.

Καὶ ἐμεῖς ἐξετάζοντας τὸ τέλος τους, ἂς μιμηθοῦμε τὴ διαγωγή τους καὶ ἂν ὄχι τὰ ἄλλα, τουλάχιστον τὴν ἀπὸ τὴν ταπείνωση καὶ μετάνοια διόρθωση. Ἡ διόρθωση ἀπὸ τὴ μετάνοια ἁρμόζει σὲ μᾶς περισσότερο παρὰ σὲ ἐκείνους, ἀφοῦ κάθε ἡμέρα κάνουμε ὁ καθένας πταίσματα καὶ ἀπὸ πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν ὑπάρχει γιὰ μᾶς ἐλπίδα σωτηρίας, ἂν δὲν τὴν ἐξασφαλίσουμε ἀπὸ τὴ διαρκῆ μετάνοια. Προηγεῖται δὲ τῆς μετανοίας ἡ ἐπίγνωση τῶν πταισμάτων μας, ὅπως λέγει ὁ ψαλμωδὸς <<ἐλέησον μέ, γιατί γνωρίζω τὴν ἀνομία μου>> ἑλκύοντας ἔτσι τὸ ἔλεος καὶ μὲ τὴν ἐξαγόρευση ἔρχεται τελεία ἄφεση. Καὶ ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος μὲ τὴ κατὰ Θεὸ λύπη ἀκολουθεῖ φυσικὰ ἡ μὲ συντριμμένη καρδιὰ ἐξαγόρευση καὶ δέηση πρὸς τὸ Θεὸ καὶ ἡ ὑπόσχεση στὸ ἑξῆς ἀποχὴ ἀπὸ τὶς κακίες ποὺ αὐτὸ εἶναι ἡ μετάνοια.

Καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μὲ τὴ μετάνοια κέρδισε τὴ προστασία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ καὶ τὴ προκοπὴ καὶ τὴν παραπάνω ἀπὸ τοὺς ἄλλους οἰκείωση πρὸς τὸ Θεό, γιατί ἡ μετάνοια, ἂν εἶναι ἀληθινὰ ἀπὸ τὴ καρδιά, πείθει τὸν κάτοχό της νὰ μὴν ἐπιδίδεται πλέον στὶς ἁμαρτίες, ἀλλὰ νὰ καταφρονεῖ τὰ παρόντα, νὰ ἀφιερώνεται στὰ μέλλοντα, νὰ ἀγωνίζεται κατὰ τῶν παθῶν, νὰ ἐπιδιώκει τὶς ἀρετές, νὰ ἐγκρατεύεται, νὰ ἐπαγρυπνεῖ, νὰ εἶναι ἐλεήμων στοὺς πταίοντας καὶ στοὺς ἔχοντας ἀνάγκη τῆς βοηθείας του μὲ ὅσα ἔχει, λόγια, ἔργα, χρήματα γιὰ νὰ κερδίσει τὴ φιλανθρωπία καὶ τὴ θεία εὐμένεια καὶ νὰ πετύχει τὸ αἰώνιο ἔλεος.

(Ἀπόσπασμα ἀπό: ΠΑΤΕΡ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓ.ΠΑΛΑΜΑΣ»Τ.10)

Zbigniew Preisner – Song for the unification of Europe

Ιουνίου 29, 2012

Henri Cartier-Bresson (1908 – 2004) Γάλλος φωτογράφος

Ιουνίου 29, 2012

ΑΓΡΥΠΝΙΑ (Μίλτος Σαχτούρης)

Ιουνίου 28, 2012

Ὅλοι κοιμοῦνται
κι ἐγὼ ξαγρυπνῶ
περνῶ σὲ χρυσὴ κλωστὴ
ἀσημένια φεγγάρια
καὶ περιμένω νὰ ξημερώσει
γιὰ νὰ γεννηθεῖ
ἕνας νέος θεὸς
μέσ’ στὴν καρδιά μου
τὴν παγωμένη
ἀπὸ ἄγρια φαντάσματα
καὶ τὴ μαύρη πίκρα.

(ΜΙΛΤΟΥ ΣΑΧΤΟΥΡΗ-ἀνάποδα γυρίσαν τὰ ρολόγια-ΚΕΔΡΟΣ)

Henri Cartier-Bresson (1908 – 2004) Γάλλος φωτογράφος

Ιουνίου 28, 2012

Ὅλα τὰ πάλλευκα πεῦκα (Αρσένι Ταρκόφσκι)

Ιουνίου 27, 2012

Στὴ μνήμη τῆς Ἄννας Ἀχμάτοβα

Ὅλα τὰ πεῦκα τὰ λευκὰ
Ψάλλουν:Ἀμήν!
περιστέρι τὸ χέρι σου
πικρὸ εἶναι τὸ ψωμί μου
ἀπ’ ἄψινθο ἡ φωνή μου
πικρὸς κι ὁ δρόμος μου.

Μὲς στὸ λαρύγγι μου φωλιάζουν
Τὸ οὐράνιο γαλάζιο
τῶν παγωμένων σου ‘’Α’’
τὸ διπλό σου ὄνομα
Ἄγγελος καὶ Καναᾶν
ἐσὺ μοιρασμένη στὰ δύο.

Ἐσὺ μακρυὰ ἀπό μας
τῶν ἐρήμων ἡ ἐρημιὰ
Δεῖπνος Μυστικὸς ἀλησμόνητος.
Στὰ ἑκατὸ χρόνια μόνο ἑφτὰ φορὲς
ἐπισκέπτης ξάφνου ἦρθε
τῶν στερνῶν σου ἄστρων ὁ φώσφορος.
(Ἀπὸ τὴν συλλογὴ Λευκὴ Μέρα)

(ΑΡΣΕΝΙ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ ΄΄Πουλιὰ ταξιδεύουν στὸ δρόμο μας΄΄Ἐλεγεία)