Περί της Κυριακής της Τυρινης (ἀπὸ Ἂγγελο Κ.)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

Τὴν ἴδια μέρα μνημονεύουμε τὴν ἐξορία τοῦ Πρωτοπλάστου Ἀδὰμ ἀπὸ τὴν τρυφὴ τοῦ Παραδείσου.

Ὁ κόσμος ὰς θρηνήσει πικρὰ μὲ τοὺς γενάρχες

Ποὺ ἔπεσε μαζὶ μ’ αὐτοὺς ποὺ πέσανε ἀπ’ τὴν γλυκιὰ τὴν βρώση.

Αὐτὴν τὴν ἀνάμνηση οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὴν τοποθέτησαν πρὶν ἀπὸ τὴν ἁγία Τεσσαρακοστὴ σὰ νὰ ἀναδεικνύουν μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ κάποια πράγματα, πόσο δηλαδὴ ὠφέλιμο εἶναι τὸ φάρμακο τῆς νηστείας γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση, καὶ πάλι πόσο μεγάλη εἶναι ἡ αἰσχρότητα τῆς ἀδηφαγίας καὶ τῆς ἀνυπακοῆς. Παραλείποντας οἱ Πατέρες ὅσα ἄπειρα ἐπὶ μέρους γίνονται ἐξ αἰτίας της, μᾶς προβάλλουν τὸν πρωτόπλαστο Ἀδὰμ πόσο κακὸ ἔπαθε ποὺ δὲν νήστεψε γιὰ λίγο κι ἀπὸ ἐκεῖ παρέσυρε καὶ τὴν δική μας φύση, παρουσιάζοντας μὲ σαφήνεια ὅτι τὸ πρῶτο παράγγελμα τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους εἶναι τὸ καλὸ τῆς νηστείας. Ἐκεῖνος καθὼς δὲν κράτησε τὴ νηστεία ἀλλὰ ἀκολούθησε τὴν γαστέρα, ἢ μᾶλλοντὸν πλάνο ὄφι μέσω τῆς Εὔας, ὄχι μόνο δὲν ἔγινε Θεός, ἀλλὰ καὶ τὸν θάνατο  προκάλεσε καὶ μετέδωσε τὸν μολυσμὸ σ’ ὅλο τὸ γένος.

Γιὰ τὴν τρυφὴ λοιπὸν τοῦ πρώτου Ἀδάμ, ὁ Κύριος νήστεψε σαράντα μέρες κι ἔκανε ὑπακοή. Καὶ γιὰ χάρη του ἐπινοήθηκε ἡ παροῦσα  ἁγία  Τεσσαρακοστὴ ἀπὸ τοὺς ἁγίους ἀποστόλους, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε μὲ τὴν νηστεία, ὅσοι τὴν κρατήσουμε αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνος, ὁ Ἀδὰμ δηλαδή, ποὺ δὲν τὴν κράτησε ἔπαθε χάνοντας τὴν ἀφθαρσία.

Ἄλλωστε ὅπως εἴπαμε προηγουμένως ὁ σκοπὸς τῶν Ἁγίων αὐτὸς εἶναι, νὰ συμπεριλάβουν ἐν βραχεῖ ὅσα ἔγιναν ἀπ’ τὸν Θεὸ ἀπ’ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος. Καὶ ἐπειδὴ αἰτία ὅλων αὐτῶν εἶναι ἡ παράβαση καὶ ἡ ἔκπτωση τοῦ Ἀδὰμ ἀπὸ τὴν τρυφή, γι’ αὐτὸν τὸν λόγο τοποθετοῦν τώρα αὐτὴν ὥστε μνημονεύοντας ἐκείνους νὰ ἀποφύγουμε αὐτὴ τὴν πτώση καὶ νὰ μὴν ζηλέψουμε τὴν ἀκράτεια γενικῶς.

Τὴν ἕκτη μέρα πλάστηκε ὁ Ἀδὰμ ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ καὶ τιμήθηκε μὲ τὸ κατ’ εἰκόνα διὰ ἐμφυσήματος κι ἀμέσως ἔλαβε τὴν ἐντολὴ κι ἔμεινε ἕξι ὧρες στὸν Παράδεισο. Ὁ Ἑβραῖος Φίλων λέει ὅτι ὁ Ἀδὰμ ἔκανε ἑκατὸ χρόνια στὸν Παράδεισο. Κι ἄλλοι λένε ἑπτὰ ἡμέρες ἢ χρόνια, γιὰ νὰ τιμήσουν τὸν συμβολικὸ ἀριθμὸ ἑπτά. Ἀλλὰ ὅτι κατὰ τὴν ἕκτη ὥρα ἅπλωσε τὰ χέρια κι ἔπιασε τὸν καρπὸ τὸ δήλωσε καὶ ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Χριστός, ποὺ τὴν ἕκτη ἡμέρα καὶ ὥρα ἅπλωσε τὶς παλάμες στὸν Σταυρό, γιατρεύοντας τὸν ὄλεθρο ἐκείνου. Καὶ δημιουργήθηκε στὸ μέσον μεταξὺ φθορᾶς καὶ ἀφθαρσίας γιὰ νὰ στραφεῖ μὲ ἐλεύθερη βούληση σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο καὶ ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο θὰ συγκατανεύσει ἐκεῖνο καὶ θὰ ἀποκτήσει. Μποροῦσε βέβαια ὁ Θεὸς νὰ τὸν κάνει ἀναμάρτητο· ἀλλὰ γιὰ νὰ γίνει καὶ κατόρθωμα τῆς δικῆς του προαιρέσεως γι’αὐτὸ καὶ τοῦ δίνει τὸν νόμο: ὅλους τοὺς καρποὺς νὰ τοὺς ἀγγίζει ἀλλὰ ἐκεῖνον ὄχι. Ἴσως νὰ ἐννοεῖ τὴν ἐπίγνωση τῆς θείας δύναμης ἀπὸ ὅλα τὰ κτίσματα, ἀλλὰ νὰ μὴν γνωρίζει καθόλου τὴ φύση τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ μάλιστα λέει καὶ ὁ Θεολόγος Γρηγόριος ποὺ φιλοσοφώντας ὑποστηρίζει ὅτι τὸ ξῦλο ( ὁ καρπὸς) εἶναι οἱ θεῖες ἔννοιες. Δηλαδή, ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς στὸν Ἀδὰμ νὰ μεριμνᾶ γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα στοιχεῖα καὶ γιὰ ὅλες τὶς ἄλλες ποιότητες καὶ ὅλα νὰ τὰ σκέφτεται καὶ νὰ τὰ ξανασκέφτεται μὲ τὸν νοῦ του καὶ ὡς ἐκ τούτου νὰ δοξάζει τὸν Θεό. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ τρυφή. Ἴσως καὶ γιὰ τὴν δική του ἀνθρώπινη φύση. Ἀλλὰ περὶ Θεοῦ, ποια εἶναι ἡ φύση του καὶ ποῦ καὶ πῶς δημιούργησε τὸ πᾶν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος, αὐτὸ καθόλου δὲν πρέπει νὰ τὸ ἀναζητεῖ. Κι ὅμως αὐτὸς ἄφησε τὰ ἄλλα κι ἄρχισε νὰ ἐρευνᾶ τὰ τοῦ Θεοῦ καὶ περιεργαζόταν ἐπακριβῶς τὴν φύση Του καὶ καθὼς λοιπὸν ἦταν ἀκόμα ἀτελὴς καὶ ἁπλούστατος καὶ νήπιος γιὰ τὰ πνευματικὰ ζητήματα ἐξέπεσε  ἀφοῦ ὁ Σατανᾶς τοῦ ἐνέβαλε τὴν φαντασία τῆς θεώσεως διὰ τῆς Εὔας.

Ὁ δὲ μέγας καὶ θεῖος Χρυσόστομος λέει ὅτι τὸ ξῦλο ( ὁ καρπὸς) ἐκεῖνο ἔχει διπλῆ δύναμη καὶ λέει ἀπίσης ὅτι ὁ Παράδεισος εἶναι στὴ γῆ καὶ φιλοσοφεῖ ὅτι εἶναι νοητὸς καὶ αἰσθητός, ὅπως καὶ ὁ Ἀδὰμ εἶχε ἀμφότερες τὶς ἰδιότητες καθὼς ἦταν στὸ ματαίχμιο μεταξὺ φθορᾶς και ἀφθαρσίας, διασώζοντας μαζὶ καὶ τὴν γραφὴ χωρὶς πάλι νὰ ἐπιμένει κατὰ γράμμα.

Λένε μάλιστα μερικοὶ ὅτι τὸ ξῦλο ἐκεῖνο τῆς παρακοῆς εἶναι ἡ συκιά. Γιατὶ μόλις ἀντιλήφθηκαν τὴν γύμνωσή τους, τὰ φύλλα ἐκείνης χρησιμοποίησαν καὶ σκεπάστηκαν. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς ἐπειδὴ αὐτὴ ἔγινε ἡ αἰτία αὐτῆς τῆς παραβάσεως τὴν καταράστηκε. Φἐρνει λίγο καὶ πρὸς τὴν ἁμαρτία. Πρῶτα σὲ γλυκαίνει. Ἔπειτα ἀπὸ τὰ φύλλα της ἔχει κάτι τὸ τραχύ. Καὶ τέλος τὸ κολλῶδες διὰ τοῦ γάλακτος.

Ὑπάρχουν καὶ μερικοὶ ποὺ ἑρμηνεύουν τὸ ξῦλο ἐκεῖνο μὲ τὴν συνεύρεση τῆς Εὔας καὶ τοῦ Ἀδάμ, ἀλλὰ δὲν εἶναι σωστό.

κανε λοιπὸν τὴν παράβαση καὶ φόρεσε τὴν θνητὴ σάρκα καὶ ἔλαβε τὴν κατάρα καὶ ἐξορίστηκε ἀπὸ τὸν Παράδεισο καὶ προστάχθηκε ὁ Ἄγγελος νὰ φυλάει τὴν πύλη τοῦ Παραδείσου μὲ τὴν φλόγινη ρομφαία. Κι αὐτὸς καθόταν ἀπέναντι κι ἔκλαιγε ποὺ στερήθηκε τόσα ἀγαθὰ ἐπειδὴ δὲν νήστεψε  γιὰ λίγο καιρὸ κι ἐπειδὴ ἐξ αἰτίας του εἶχε τὴν ἴδια μοίρα μ’ ἐκεῖνον σύμπαν τὸ γένος μας. Ἕως ὅτου ὁ Πλάστης μας ἐλέησε τὴν φύση μας ποὺ τὴν λυμαινόταν ὁ Σατανᾶς καὶ γεννήθηκε ἀπὸ τὴν ἁγία Παρθένο καὶ ἔζησε ἄριστο βίο ὐποδεικνύοντάς μας τὴν ὁδὸ μὲ τὰ ἀντίθετα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔκανε ὁ Ἀδάμ, δηλαδὴ τὴν νηστεία καὶ τὴν ταπείνωση κι ἀφοῦ νίκησε ἐπιδέξια αὐτὸν ποὺ μᾶς ἐξαπάτησε, μᾶς ὁδήγησε πάλι στὸ ἀρχαῖο μας ἀξίωμα.

Ὅλα αὐτὰ οἱ θεοφόροι Πατέρες θέλοντας νὰ τὰ παραστήσουν μέσα ἀπὸ τὸ ὁλόκληρο Τριώδιο, πρῶτα μᾶς ἔβαλαν τὰ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Κι ἀπὸ αὐτὰ πρῶτα τὴν Δημιουργία καὶ τὴν ἔκπτωση τοῦ Ἀδὰμ ἀπὸ τὴν τρυφὴ, τὴν ὁποία μνημονεύσαμε λίγο πρίν, κι ἔπειτα ὅλα τὰ ὑπόλοιπα μέσα ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ Μωϋςῆ, τῶν Προφητῶν καὶ πολὺ περισσότερο τοῦ Δαυίδ καὶ κάποια ἄλλα ἀκόμα ποὺ μᾶς μεταδίσουν τὴν χάρη. Ἔπειτα κατὰ τὴν τάξη καὶ τὰ τῆς Κιανῆς Διαθήκης. Ἐκ τῶν ὁποίων πρῶτα εἶναι ὁ Εὐαγγελισμὸς σύμφωνα μὲ τὴν ἀνείπωτη οἰκονομία τοῦ Θεοῦ, ποὺ πάντα πέφτει μέσα στὴν ἁγία Τεσσαρακοστή. Μετὰ τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου, ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων, ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα μὲ τὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια ποὺ ἀναγινώσκονται, καὶ τὰ ἅγια καὶ σωτήρια Πάθη τοῦ Χριστοῦ ποὺ καταλεπτῶς ὐμνοῦνται. Ἔπειτα καὶ ἡ Ἀνάσταση καὶ τὰ ὑπόλοιπα μέχρι τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὶς ἱερὲς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ποὺ διακηρύττουν πῶς κηρύχτηκε ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ πῶς συνάχθηκαν οἱ Ἅγιοι ἐπὶ τὸ αὐτό. Οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων βεβαιώνουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπὸ τὰ θαύματα.

Ἐπειδὴ λοιπὸν γιὰ νὰ μὴ νηστέψει μιὰ φορὰ ὁ Ἀδὰμ πάθαμε αὐτὰ ποὺ πάθαμε, προηγεῖται τώρα ἡ δική του ἀνάμνηση μὲ τὴν εἴσοδο τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς. Γιὰ νὰ θυμηθοῦμε πόσο μεγάλο κακὸ προκάλεσε μὲ τὸ νὰ μὴν νηστέψει κα νὰ φροντίσουμε νὰ ὑποδεχθοῦμε τὴν νηστεία περιχαρεῖς. καὶ νὰ ἔχουμε τὸν νοῦ μας ὥστε νὰ πετύχουμε ἐκεῖ ποὺ ὁ Ἀδὰμ ἀστόχησε. Ὀδυρόμενοι, νηστεύοντες και ταπεινούμενοι μέχρις ὅτιυ δεχθοῦμε τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ. Γιατὶ χωρὶς τὴν ἐπίσκεψή του δὲν εἶναι εὔκολο νὰ λάβουμε αὐτὸ ποὺ χάσαμε.

Πρέπει δὲ νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἁγία καὶ μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι τὸ ἕν δέκατο ὅλου τοῦ ἔτους. Ἐπειδὴ λοιπὸν ἀπὸ ραθυμία δὲν νηστεύουμε πάντα καὶ δὲν ἐπιλέγουμε νὰ ἀπέχουμε ἀπὸ τὸ κακό, μᾶς τὴν παρέδωσαν οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ θεῖοι Πατέρες σὰν ἕνα θέρος τῶν ψυχῶν. Σὰ νὰ πρόκειται, ὅσα ἄτοπα διαπράξαμε ὅλο τὸν χρόνο, τώρα μὲ τὴν συντριβὴ καὶ μὲ τὴν ταπείνωση διὰ τῆς νηστείας νὰ τὰ ἀπαλείψουμε γι’αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ τὴν τηροῦμε μὲ περισσότερη ἀκρίβεια. Ἀλλὰ βέβαια καὶ τὶς ὑπόλοιπες τρεῖς, ἐννοῶ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῆς Θεοτόκου καὶ τοῦ Σαρανταημέρουτὶς ὅρισαν οἱ Πατέρες κατ’ἀναλογία μὲ τὶς τέσσερις ἐποχὲς τοῦ ἔτους. Ἀλλὰ αὐτὴν ἐδῶ τὴν τίμησαν περισσότερο ἐξ αἰτίας τῶν Ἁγίων Παθῶν, ἀλλὰ καἰ ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς αὐτὴ τὴ νηστεία νήστεψε καὶ δοξάστηκε, ἀλλὰ καὶ ὁ Μωϋσῆς σαράντα μέρες νήαστεψε καὶ ἔλαβε τὸν Νόμο, ἀλλὰ κι ὁ ἴδιος ὁ Ἠλίας καὶ ὁ Δανιὴλ καὶ τόσοι ἄλλοι ποὺ τιμηθήκανε ἀπὸ τὸν Θεό.

Ὅτι εἶναι καλὴ ἡ νηστεία τὸ ἀποδεικνύει ἐκ τοῦ ἀντιθέτου ὁ Ἀδάμ. Γι’αὐτὴ λοιπὸν τὴν αἰτία καὶ ἡ ἐξορία τοῦ Ἀδὰμ θεσπίστηκε ἀπὸ τοὺς Ἅγιους Πατέρες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: