Archive for the ‘ποίηση’ Category

Ὁ Ἃγιος (Ἀλεξ.Κωνσταντὶνου)

Μαρτίου 27, 2017

Μὸλις ἒρχεται στὸ νοῦ ὁ Χριστὸς

-κι ὃλο ἒρχεται-

περὶσσια χὰριτος ξεχὺνεται ἀπὸ μὲσα του,

μ᾽ ἒναν σταυρὸ, μὲ μὶα σκὲψη,

βαθιὰ μὲσα στὸ Εἶναι του καὶ ξεχειλὶζει

ἡ θεὶα ἀγὰπη που ἀρχὴ καὶ τὲλος δὲ γνωρὶζει.

Καὶ ἰδοὺ τὰ θαὺματα

που φανερὰ ἀποκαθιστοῦν μὲσα στὸν ἂνθρωπο

τὴ θεὶα τὰξη.

 

(Ἀλεξ.Κωνσταντὶνου-Παλαιὸπολις καὶ ἂλλα ποιηματα Κὲδρος)

Ὁ ἂνεμος και ἡ Ἂνοιξη -του Γ. Σαραντάρη-ἀπὸ Μπὰμπη-

Μαρτίου 24, 2017

 

Ὁ ἄνεμος ρέει μέσα στὴν καρδιά μας
Σὰν οὐρανὸς ποὺ ἔχασε τὸ δρόμο
Δέντρα προσπαθοῦν νὰ τοῦ δέσουν τὰ χέρια
Ἀλλὰ μάταια κοπιάζουν

Ὁ ἄνεμος ἀναπνέει μέσα στὴν καρδιά μας
Σὰν στρατὸς ποὺ ὁρμάει στὸν ἀγῶνα
Τὸν καλωσορίζει ἡ ἄνοιξη στὴν κοιλάδα
Τὸν χαιρετᾶνε τ᾿ ἀρώματα τῆς γῆς

Ἡ ἄνοιξη εἶναι μία παρθένα ποὺ δὲν τὴν ξέραμε
Καὶ ὅλους μᾶς φίλησε μὲ θάρρος προτοῦ τὸ ζητήσουμε
Τώρα ἀγκαλιάζει τὸν ἄνεμο καὶ κάνει σὰν τρελὴ
Κι ἀναγκάζει κι ἐμᾶς νὰ τὸν ἀγαπήσουμε».

Κὰτω ἀπ᾽τὸ βὰρος (Ἀλ.Κωνσταντὶνου)

Μαρτίου 20, 2017

Κὰτω ὰπ᾽τὸ βὰρος τῆς ὀργῆς

που πρυτανεὺει

ἀντὲχω τὸν Παρὰδεισο᾽

Αἱμορραγῶ,αἱμορραγῶ,οὐρλιὰζω.

Καὶ ἡ ζωὴ νὰ μαὶνεται ἀδὴριτη,

σκληρὴ σὰν τὸ διαμὰντι…

Ἀντεχω τὸν Παρὰδεισο

κι ὁ  κὸσμος ἂθυρμα γιὰ τὸ δικὸ μου

πνεῦμα.

 

(Ἀλ.Κωνσταντὶνου-Παλαιὸπολις καὶ ἂλλα ποιἠματα-Κὲδρος)

Τούτη την όψη της αλήθειας —Ντύλαν Τόμας— (ἀπὸ Παντελῆ)

Μαρτίου 18, 2017

Σχετική εικόνα

Τούτη την όψη της αλήθειας
Γιε μου μπορεί να μην τη δεις,
Βασιλιά των γαλάζιων ματιών σου
Στην εκτυφλωτική χώρα της νιότης,
Πως όλα καταλύονται
Κάτω από τον αδιάφορο ουρανό,
Αθωότητας ή ενοχής
Πριν κινήσεις να κάνεις
Νεύμα με την καρδιά ή την κεφαλή,
Όλα συνάζονται και ξεχύνονται στο ελικωτό σκοτάδι
Όπως η σκόνη των νεκρών.

Το καλό και το κακό δυο δρόμοι
Για να σε βγάλουν στον θάνατο
Εκεί που αλέθει η θάλασσα,
Βασιλιά της καρδιάς σου μες στους τυφλούς καιρούς,
Όλα φυσούν κι εκπνέουν
Πάνε κλαίοντας μέσα σου και μέσα μου
Και μέσα σ’ όλων των ανθρώπων τις ψυχές
Προς το αθώο
Σκοτάδι και το ένοχο σκοτάδι, τον καλό
Θάνατο, και τον κακό θάνατο, και μετά
Στο ύστατο στοιχείο
Πετούν καθώς το αίμα των άστρων
Καθώς του ήλιου τα δάκρυα
Καθώς του φεγγαριού το σπέρμα, σκουπίδια
Και φωτιά, φτερωτός κομπασμός

Τ’ ουρανού, βασιλιά των έξι σου χρόνων.
Κι η επιθυμία η πονηρή
Χαμηλά στην αρχή των φυτών,
Των πουλιών και των ζώων,
Νερό και φως, γη και ουρανός,
Έχουνε μπει σε κίνηση προτού να κινηθείς,
Κι η κάθε πράξη ή λέξη σου,
Αλήθεια ή ψέμα,
Πεθαίνουν στα χέρια μιας αγάπης που δεν κρίνει.
Μετάφραση: Λύντια Στεφάνου

Χωρὶς τὶτλο (τοῦ Παναγ. Κανελλόπουλου) -ἀπὸ Μπὰμπη-

Μαρτίου 15, 2017

Περίμενα καιρό,

πολύν καιρό.
Δεν είπα σε κανένα λέξη.
Δεν ήθελα

κανένας να προσέξει,
ότι διψούσα

κι ήθελα νερό.
Κι ήρθε από πάνου

η εντολή να βρέξει.

 

Ράινερ Μαρία Ρίλκε (ἀπὸ Μπὰμπη)

Μαρτίου 11, 2017

Ω άγια μοναξιά μου, είσαι τόσο
πλούσια κι αγνή και πλατιά,
σαν ύπνος που απ’ τον ύπνο βγαίνει,
Ω άγια μοναξιά μου, κράτα
κλεισμένες τις χρυσές σου πόρτες
μπρος σ’ ό, τι οι πόθοι περιμένουν.

Σιγαλές μελωδίες έχει το ρυάκι,
σκόνη και πόλη μακριά ‘ναι.
Εδώ κι εκεί οι κορφές μου νεύουν, –
με κάνουν τόσο κουρασμένο!

Άγριο το δάσος και φαρδύς ο κόσμος,
φωτεινή η καρδιά μου και μεγάλη.
Πάνω στο στέρνο της κρατά
η χλωμή μοναξιά την κεφαλή μου.

του Ράινερ Μαρία Ρίλκε

(Ποιήματα, εκδ. Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος)

Μὸνη-Μὸνοι(Βὶλμα Τζαβὰρα)

Μαρτίου 10, 2017

Ἡ πὸλη ἀδειανὴ.

Περπατῶ μὸνη,

κι ὰλλη μὸνη

κι ἂλλη…

Καὶ ἂλλοι

ὂχι μὸνοι…

(Ποιητικὸ ἡμερολὸγιο 2017-ΙΩΛΚΟΣ)

Πὲρασμα (Ἀλκμὴνη Κογγὶδου)

Μαρτίου 8, 2017

Κλεὶσε τὰ μὰτια

μὴ θαμπωθεὶς

Τὸ Παιδὶ περνὰει

ἀνὰμεσα

ἀπὸ κουρὲλια

νὰ καθὶση

καὶ πὰλι

κὰτω ἀπὸ τὸ στῆθος

τῆς Μὰνας

Του.

 

(ΑΛΚΜΗΝΗ ΚΟΓΓΙΔΟΥ-ΠΕΡΑΣΜΑ-Ποιὴματα-Θεσσαλονὶκη 1988)

Ἡ θλὶψη (Μ.Τσὶτας)

Μαρτίου 7, 2017

Μὲ το που ξὺπνησα ἂνοιξε τὴν πὸρτα

ὃπως πὰντα χωρὶς νὰ χτυπὴσει.

Χωρὶς νὰ ρωτὴσει στρογγυλοκὰθισε.

Δὲν της εἲπα μεῖνε,δὲν τῆς εἲπα φὺγε.

Τὴν κοιτοὺσα μὲ κοιτοὺσε,

ἒφτασε τὸ μεσημὲρι, τὸ ἀπὸγευμα,τὸ βρὰδυ

δὲν ἀνταλὰξαμε οὒτε κουβὲντα.

Μὸνο ὃταν κουρασμὲνος ἒπεσα νὰ κοιμηθῶ

σηκὼθηκε,ἒσβησε τὸ φῶς καὶ εἲπε:

``Καλὸ σου βρὰδυ ἀγὸρι μου,αὒριο πὰλι``

 

(ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2017-ΙΩΛΚΟΣ)

Ἡ θυσὶα (Θ.Παπαθανασὸπουλος)

Μαρτίου 6, 2017

Σὴκωσε τὸ φὰσγανο ψηλὰ

δὶχως νὰ κοιτὰξει τὰ οὐρὰνια

νὰ του ἐξηγὴσουν.

 

Κοὶταξε μὸνο τὴν πυρὰ

καὶ τὸ παιδὶ του τὸ Θεοταμὲνο.

Τὸ φοβερὸ μαχαὶρι γνὼριζε καλὰ

πὼς δὲν ὑπὴρχε ἐρὼτημα κανὲνα.

 

 

(Θ.ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΡΤΟΦΟΡΙΟ-ΕΚΔ.ΜΕΛΑΓΡΟΣ)