Archive for the ‘ποίηση’ Category

Τῆς ἀκριβὴς ρέμβης -Του Γ. Σαραντάρη- ἀπὸ Μπὰμπη-

Ιουλίου 21, 2017

Ἀπὸ μία θύμηση περάστηκε ὁ ὕπνος
Ἀπὸ τὴν ἄνοιξη βγήκαμε στὸ καλοκαίρι,
Ἥρωες τῆς ἀκριβῆς ρέμβης,
Καὶ δὲν ἀπόρησε ὁ νοῦς μας
Δὲ σπάσαμε κέφι καὶ καρδιὲς
Ὅπως μυθέσκετο ἡ ψυχή μας·
Τεντωμένοι καθ᾿ ὅλη μας τὴν ὕπαρξη
Ἀκούσαμε νὰ πέφτει ἡ ἀνατριχίλα
Τοῦ χρόνου,
Δὲν εἴδαμε παρὰ τὴν Πλάση μοναχὴ
Νὰ βόσκει τὴν ὄμορφη γοητεία της
Στὴν ἅπλα ποὺ τῆς δώρησε ὁ Θεὸς
Ξεφάντωμα ἐξαίσιο

 

 

Τὰ εὒκολα δὺσκολα (Ὃλια Λαζαρὶδου)

Ιουλίου 18, 2017

Εἶναι κὰτι μὲρες

που ὃλοι

ζωντανοὶ-πεθαμὲνοι

κὰτι σου ζητὰνε.

 

(Τὰ εὒκολα δὺσκολα-Ὃλια Λαζαρὶδου)

Τὰ εὒκολα δὺσκολα (Ὃλια Λαζαρὶδου)

Ιουλίου 13, 2017

Δὲν προλαβαὶνεις

ἂστα τ᾽ ἂλλα

μὲ τὴν κεντρικὴ ἰδὲα

ἀσχολὴσου

νὰ γὶνει

ἀκὸμα πιὸ κεντρικὴ.

 

(Τὰ εὒκολα δὺσκολα-Ὃλια Λαζαρὶδου-Ποταμὸς)

Τὰ εὒκολα δὺσκολα (Ὃλια Λαζαρὶδου)

Ιουλίου 11, 2017

Κὰνεις καθημερινὰ

διὰφορα πρὰγματα

γιὰ τὴν πλοκὴ.

Χωρὶς ἀπὸ αὐτὰ

νὰ μαθαὶνεις κὰτι

γιὰ τὸ ἲδιο τὸ ἒργο.

 

(Τὰ εὒκολα δὺσκολα-Ὃλια Λαζαρὶδου-Ποταμὸς)

Tὰ εὒκολα δὺσκολα

Ιουλίου 4, 2017

Πὼς νὰ ἐμπιστευτεὶς φῶς

που δὲν ἒχει ξεπηδὴσει

ὰπὸ βαθὺ σκοτὰδι

ἀφοῦ αὐτὸ εἶναι

κατὰ βὰθος τὸ φῶς

μιὰ νὶκη.

 

(Τὰ εὺκολα δὺσκολα-Ὃλια Λαζαρὶδου-Ποταμὸς)

Τὰ δὺσκολα εὒκολα (Ὃλια Λαζαρὶδου)

Ιουλίου 3, 2017

 Οὒτε πιὸ πρὶν

οὒτε μετὰ

μὸνο

ἀκριβὼς στὴν ὣρα τους

περνοῦν

οἱ ὰγγελοι.

 

(Ὃλια Λαζαρὶδου-Τὰ δὺσκολα εὒκολα-Ποταμὸς)

Τὰ δὺσκολα εὒκολα (Ὃλια Λαζαρὶδου)

Ιουλίου 1, 2017

Μεγαλὼνω

ἒχω πιὰ

νὰ λὲω ἰστορὶες

ἒχω ἰστορὶες

ποὺ ἀργὸτερα

θὰ γὶνουν μὶα.

Ἡ ἰστορὶα μου.

(Τὰ δὺσκολα εὺκολα-Ὃλια Λαζαρὶδου-Ποταμὸς)

Τὰ δὺσκολα εὒκολα (Ὃλια Λαζαρὶδου)

Ιουνίου 28, 2017

Κολλημὲνοι

ὁ ἓνας πὰνω στὸν ἂλλον

ταξιδεὺουμε

τὴν πιὸ μοναχικὴ

διαδρομὴ.

 

(Ὃλια Λαζαρὶδου-Τὰ δὺσκολα εὒκολα-Ποταμὸς)

Δυσφήμιση (Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ)-ἀπὸ Παντελῆ-

Ιουνίου 28, 2017

Σχετική εικόνα

Προς τί αυτά τα δάκρυα στα μάτια σου, παιδί μου ;
Τι απαίσιο από μέρος τους πάντοτε να σε βρίζουν για το τίποτε !
Μουντζούρωσες τα δάκτυλα σου και το πρόσωπο, γράφοντας , με μελάνη –
γι’ αυτό σε λένε βρώμικο ;
Ω, τρισκατάρατοι ! Θα τολμούσαν να πουν βρώμικη την πανσέληνο έτσι απλά γιατί κηλίδωσε το πρόσωπό της με μελάνη ;
Για κάθε ψύλλου πήδημα σε κατηγορούν, παιδί μου . Κάνουν αμάν
για να σε ψέξουν για το τίποτε .
Έσκισες, παίζοντας, τα ρούχα σου – γι’ αυτό σε λεν
απεριποίητο ;
Ω, τρισκατάρατοι ! Μα πώς θα ‘λέγαν το φθινοπωριάτικο πρωινό που χαμογελά
μέσ’ από τα κουρελιασμένα σύννεφα ;
Μη δίνεις σημασία σ’ ό,τι κι αν σου λεν, παιδί μου .
Φτιάχνουν ένα μακρύ κατάλογο με τις αταξίες σου .
Όλοι το ξέρουν που σ’ αρέσουν οι απολαύσεις – γι’ αυτό σε λένε
άπληστο ;
Ω, τρισκατάρατοι ! Τότε τι θα ‘χαν να μας πουν κι εμάς που σ’ αγαπάμε ;

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ

Τὰ δὺσκολα εὒκολα (Ὃλια Λαζαρὶδου)

Ιουνίου 27, 2017

Τὶ  θα ᾽τανε τὸ νῦν

δὶχως

τὴν προβοκὰτσια

τοῦ ἀεὶ.

 

(Ὁ.Λαζαρὶδου-Τὰ δὺσκολα εὒκολα-Ποταμὸς)