Archive for the ‘ποίηση’ Category

ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΥΝΙΣΤΡΑ του Αλέξ. Παπαδιαμάντη (ἀπὸ Μπὰμπη)

27 Μαρτίου, 2020

 

Εις όλην την Χριστιανοσύνη
μια είναι μόνη Παναγία αγνή,
κόρη παιδίσκη, Άσμα των Άσμάτων,
χωρίς Χριστόν, θείο παιδί, στά χέρια,
και τρεφομένη με αγγέλων άρτον.

Εσύ ‘σαι η μόνη Παναγία Κουνίστρα,
που εφανερώθης στης Σκιάθου το νησί,
εις δένδρον πεύκου επάνω καθημένη,
κι αιωρουμένη εις τερπνήν αιώραν,
όπως αι κορασίδες συνηθίζουν.

Εφανερώθης, κι όλος ο λαός
μετά θυμιαμάτων και λαμπάδων
εν θεία λιτανεία σε παρέπεμψε
κι εσήκωσεν ωραίον λευκόν ναόν,
που με πιατάκια ελληνικά σου στόλισε.

Κι όλος ο ήλιος έλαμπεν εις τον ναόν σου
και φως τον πλημμυρούσε μαργαρώδες,
όλα τ’ άστέρια εφεγγοβολούσαν,
και η σελήνη εχάιδευε γλυκά
τα απλά της εκκλησίας σου καντιλάκια .

Κι είδες, η Κόρη, του λαού την πίστιν,
είδες και την πτωχείαν κι ευσπλαχνίσθης,
όπως το πάλαι είχε σπλαχνισθή ο Υιός σου
τους προγόνους του ίδιου του λαού,
ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα.

Κι άρχισες να γιατρεύεις τους αρρώστους
και να γιατρεύεις τους δαιμονισμένους,
(που ήρχετο ώρα κ’ εις τους τοίχους εχτυπώντο
με φοβερόν συγκλονισμόν )
κι άρχισες, θεία, να θαυματουργείς.

Κι η χάρη σου ξαπλώθηχε ως τα πέρατα
του ειρηνικού νησιού της Σκιάθου ,
ω Παναγία μου, κόρη πάναγνη, καλή.
Κι ίσως να φτάσει κι ως εμένα και ν’ απλώσει
γαλήνη στην ψυχή μου, την αμαρτωλή.

Γράφτηκε από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη το 1909 και πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ελληνική Επιθεώρησις τον Ιανουάριο του 1921.

25η Μαρτίου…(επιλογές από Μπαμπη)

25 Μαρτίου, 2020
  1. 03A1A508-E728-47BB-B1C4-FC4BF5FB6635Όταν οι στρατιώτες του Καραϊσκάκη έπιασαν ένα συνάδελφό τους που είχε λιποτακτήσει κατά την ώρα της μάχης κι ετοιμάζονταν να τον σκοτώσουν, ο μεγάλος στρατηγός του ‘21 τους σταμάτησε και τους είπε:
    – Σταθείτε μια στιγμή. Σας αφήνω να τον κάνετε ό,τι θέλετε. Αλλά σας λέω τούτο μονάχα: Αν τον σκοτώσετε, θα πράξετε δίκαια. Αν τον συγχωρήσετε, θα πράξετε άγια.
    Και οι στρατιώτες «έπραξαν άγια» και τον απελευθέρωσανΟ Κολοκοτρώνης έκανε μια μέρα δριμύτατες παρατηρήσεις σ’ ένα από τους άνδρες της φρουράς. Εκείνος, οξύθυμος καθώς ήταν, κατέβασε από τον ώμο το καρυοφύλλι του, σκόπευσε τον Κολοκοτρώνη στο κεφάλι και τράβηξε τη σκανδάλη. Αλλά το όπλο έπαθε εμπλοκή.
    Ατάραχος, τότε, ο Γέρος του Μοριά του είπε:
    – Σε τιμωρώ με δέκα ημέρες περιορισμό στη σκηνή σου, γιατί δεν συντηρούσες καλά το όπλο σου

    Οι στίχοι του Διον. Σολωμού στον «Ύμνον εις την Ελευθερίαν» που αναφέρονται στον μαρτυρικό θάνατο του Οικουμενικού Πατριάρχου και Αγίου Γρηγορίου Ε’, στις 10 Απριλίου 1821, ανήμερα το Πάσχα.

    132. Πνίγοντ’ όλοι οι πολεμάρχοι
    Και δεν μνέσκει ένα κορμί
    Χάρου, σκιά του Πατριάρχη,
    Που σ’ επέταξαν εκεί.

    133. Εκρυφόσμιγαν οι φίλοι
    Με τς εχθρούς τους τη Λαμπρή,
    Και τους έτρεμαν τα χείλη
    Δίνοντάς τα εις το φιλί.

    134. Κειές τες δάφνες που εσκορπίστε
    Τώρα πλέον δεν τες πατεί,
    Και το χέρι οπού εφιλήστε
    Πλέον, α! Πλέον δεν ευλογεί.

    135. Όλοι κλαύστε. Αποθαμένος
    Ο αρχηγός της Εκκλησιάς
    Κλαύστε, κλαύστε κρεμασμένος
    Ωσάν νά ‘τανε φονιάς.

    136. Έχει ολάνοικτο το στόμα
    Π’ ώρες πρώτα είχε γευθή
    Τ’ Άγιον Αίμα, τ’ Άγιον Σώμα
    Λες πως θε να ξαναβγή.

    137. Η κατάρα που είχε αφήσει
    Λίγο πριν να αδικηθή
    Εις οποίον δεν πολεμήση
    Και ημπορεί να πολεμή.

    138. Την ακούω, βροντάει, δεν παύει
    Εις το πέλαγο, εις τη γη,
    Και μουγκρίζοντας ανάβει
    Την αιώνιαν αστραπή.

    ….Το κλίμα για τον Γρηγόριο βάρυνε περισσότερο, όταν έφθασαν οι πρώτες πληροφορίες για την κήρυξη της Επανάστασης στην Πελοπόννησο. Οι Οθωμανικές αρχές αποφάσισαν την εξόντωσή του, με την ελπίδα ότι αυτή θα επιδρούσε αρνητικά στο ηθικό των εξεγερμένων Ρωμιών και θα ανέκοπτε την επαναστατική ορμή τους.

  2. Έτσι, στις 10 το πρωί της 10ης Απριλίου του 1821, ανήμερα της εορτής του Πάσχα, ο μέγας διερμηνέας της Υψηλής Πύλης, Σταυράκης Αριστάρχης, μετέβη στο Πατριαρχείο και ανέγνωσε ενώπιον μελών της Ιεράς Συνόδου το σουλτανικό φιρμάνι, με το οποίο ο Γρηγόριος επαύετο από το αξίωμά του «ως  ανάξιος γενόμενος του πατριαρχικού θρόνου, αγνώμων προς την Υψηλήν Πύλην και άπιστος».Αμέσως μετά, ο Γρηγόριος συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές του Μποσταντζίμπαση, όπου υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια. Γύρω στις 3 μ.μ. της ίδιας ημέρας, ο Γρηγόριος επέστρεψε φρουρούμενος στο Φανάρι, ενώ κατά τη διαδρομή ομάδες του μουσουλμανικού και εβραϊκού υποκόσμου της Πόλης τον χλεύαζαν και τον προπηλάκιζαν.
  3. Στη μεσημβρινή πύλη του Πατριαρχείου είχε στηθεί η αγχόνη. Ο δήμιος, αφού του αφαίρεσε το εγκόλπιο, το ράσο, το κομπολόι και ό,τι πολύτιμο βρήκε πάνω του, τοποθέτησε τον βρόχο στον λαιμό του. Λίγες στιγμές αργότερα, το σώμα του Γρηγορίου αιωρείτο στο κενό. Ο Πατριάρχης είχε παραδώσει το πνεύμα, σε ηλικία 76 ετών.Τότε, οι παριστάμενοι Μουσουλμάνοι και Εβραίοι άρχισαν να λιθοβολούν το αιωρούμενο λείψανο, μπροστά από το οποίο πέρασαν όχι μόνο ο μέγας βεζίρης, αλλά και ο ίδιος ο Σουλτάνος, ο οποίος διέταξε να παραμείνει στη θέση αυτή για τρεις ημέρες και να φέρει πάνω του το φιρμάνι της καταδίκης.

    Στις 13 Απριλίου κάποιοι Εβραίοι αγόρασαν το λείψανο αντί 800 γροσίων και αφού το έσυραν από τους κεντρικούς δρόμους της Κωνσταντινούπολης το έριξαν στη θάλασσα, αφού το έδεσαν με ένα μεγάλο λιθάρι, για να βουλιάξει. Όμως, το σχοινί κόπηκε και το λείψανο επέπλεε για τρεις μέρες στον Κεράτιο κόλπο, ώσπου έγινε αντιληπτό από τον Κεφαλλονίτη καπετάνιο του ρωσικού πλοίου «Άγιος Νικόλαος» Μαρίνο Σκλάβο, ο οποίος το ανέσυρε από τη θάλασσα και το μετέφερε στην Οδησσό, όπου εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα και τάφηκε με μεγάλες τιμές στις 16 Ιουνίου του 1821.

    Στις 25 Απριλίου του 1871, το λείψανο του Γρηγορίου Ε μεταφέρθηκε στην Αθήνα και εναποτέθηκε στη Μητρόπολη. Στις 8 Απριλίου του 1921, ο Γρηγόριος Ε ανακηρύχθηκε Άγιος και η μνήμη του εορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Απριλίου.

    Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/812

    Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος

    Η επαναστατική προκήρυξη του Αλέξανδρου Υψηλάντη [απόσπασμα]

    «….Ημείς, φαινόμενοι άξιοι της προπατορικής αρετής και του παρόντος αιώνος, είμεθα Εύελπεις, να επιτύχωμεν την υπεράσπισιν αυτών και βοήθειαν· πολλοί εκ τούτων φιλελεύθεροι θέλουσιν έλθη, διά να συναγωνισθώσι με ημάς. Κινηθήτε, ω φίλοι, και θέλετε ιδή μίαν Κραταιάν δύναμιν να υπερασπισθή τα δίκαιά μας! Θέλετε ιδή και εξ αυτών των εχθρών μας πολλούς, οίτινες, παρακινούμενοι από την δικαίαν μας αιτίαν, να στρέψωσι τα Νώτα προς τον εχθρόν και να ενωθώσι με ημάς· ας παρρησιασθώσι με ειλικρινές φρόνημα, η Πατρίς θέλει τους εγκολπωθή! Ποίος λοιπόν εμποδίζει τους ανδρικούς σας Βραχίονας; ο άνανδρος εχθρός μας είναι ασθενής και αδύνατος.

  4. Οι στρατηγοί μας έμπειροι και όλοι οι ομογενείς γέμουσιν ενθουσιασμού! ενωθήτε λοιπόν, ω ανδρείοι και μεγαλόψυχοι Έλληνες! ας σχηματισθώσι φάλαγκες εθνικαί, ας εμφανισθώσι Πατριωτικαί λεγεώνες, και θέλετε ιδή τους παλαιούς εκείνους Κολοσσούς του δεσποτισμού να πέσωσιν εξ ιδίων, απέναντι των θριαμβευτικών μας Σημαίων! Εις την φωνήν της Σάλπιγκός μας όλα τα παράλια του Ιωνίου και Αιγέου πελάγους θέλουσιν αντηχήση· τα Ελληνικά πλοία, τα οποία εν καιρώ ειρήνης ήξεραν να εμπορεύωνται, και να πολεμώσι, θέλουσι σπείρη εις όλους τους λιμένας του τυράννου με το πυρ και την μάχαιραν, την φρίκην και τον θάνατον…
    Ποία ελληνική ψυχή θέλει αδιαφορήση εις την πρόσκλησιν της Πατρίδος; Εις την Ρώμην ένας του Καίσαρος φίλος σείων την αιματομένην χλαμύδα του τυράννου εγείρει τον λαόν. Tι θέλετε κάμη Σεις ω Έλληνες, προς τους οποίους η Πατρίς γυμνή δεικνύει μεν τας πληγάς της και με διακεκομμένην φωνήν επικαλείται την βοήθειαν των τέκνων της;
  5. Η θεία πρόνοια, ω φίλοι Συμπατριώται, ευσπλαγχνισθείσα πλέον τας δυστυχίας μας ηυδόκησεν ούτω τα πράγματα, ώστε με μικρόν κόπον θέλομεν απολαύση με την ελευθερίαν πάσαν ευδαιμονίαν. Αν λοιπόν από αξιόμεμπον αβελτηρίαν αδιαφορήσωμεν, ο τύραννος γενόμενος αγριώτερος θέλει πολλαπλασιάση τα δεινά μας, και θέλομεν καταντήση διά παντός το δυστυχέστερον πάντων των εθνών.
    Στρέψατε τους οφθαλμούς σας, ω Συμπατριώται, και ίδετε την ελεεινήν μας κατάστασιν! ίδετε εδώ τους Ναούς καταπατημένους! εκεί τα τέκνα μας αρπαζόμενα διά χρήσιν αναιδεστάτην της αναιδούς φιληδονίας των βαρβάρων τυράννων μας! τους οίκους μας γεγυμνωμένους, τον αγρούς μας λεηλατισμένους και ημάς αυτούς ελεεινά ανδράποδα!
    Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον τούτον Ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα, να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον να υψώσωμεν το σημείον, δι’ ου πάντοτε νικώμεν! λέγω τον Σταυρόν, και ούτω να εκδικήσωμεν την Πατρίδα, και την Ορθόδοξον ημών Πίστιν από την ασεβή των ασεβών Καταφρόνησιν…»Αλέξανδρος Υψηλάντης
    Την 24ην Φεβρεαρίου 1821 Εις το γενικόν στρατόπεδον του Ιασίου

Άνθη-Ζωή Καρέλλη-

24 Μαρτίου, 2020

35232AAD-1C09-480D-9CF1-F9BF051C93BF

Επιδημία (από Παντελή)

19 Μαρτίου, 2020
Κι άρχισε να με μιλάει η γη
Λόγια φυλακισμένων
Λόγια που με στενεύουν
Λόγια επαινετικά στον τζίτζικα
            ανάρμοστα στον μύρμηγκα
Λόγια χαράς όσο σε Διώχνω
Λόγια κορακίστικα
Λόγια μαγειρικής στην βαρυστομαχιά
            στομωθέντες αδιαφορία
Λόγια σκοτωμών όχι θανάτου
Λόγια κουφάλας
Λόγια απελπισίας
Λόγια με αίμα που πηδάει
            από φλέβα σε φλέβα
            σαν κορωνο’ι’ός
Λόγια παγωμένα-νάρκη αρκούδας
Λόγια που ξεγυμνώνουν την φύση
Λόγια πικρά
            γλυκαίνουν τ΄αυτιά στην έξαψη
Και συ που αλείφτηκες το χρώμα του ουρανού
              θάλασσα φουρτουνιασμένη από λόγια
Χρόνια και χρόνια με βλέπεις
             να περπατώ πάνω τους
             και να βυθίζομαι
Κι ας είναι καλά το χέρι που απλώνεις
              και στην παρηγοριά
              τα δίχτυα μου ψάρια γεμίζεις.

Αρρώστια -της Ζωής Καρέλλη-από Μπαμπη-

18 Μαρτίου, 2020

 

Όλο τους πεθαμένους σκέφτομαι αυτές τις μέρες.

Πλούσια από θάνατο η μνήμη μου
τους φέρνει εμπρός μου ζωντανούς.
Μιλούνε ορισμένα απ’ τα λόγια τους:
– «Ένα πουκάμισο χρώμα σαν το καΐσι».
– «Να σε φιλήσω, γιατί πέθανα».
– «Ζητούσα να σας δω και ήρθα».

Πρόσωπα, λόγια πολλά, που τα κρατώ
σαν ξένα, θέλω δικά μου να τα κάνω
και δεν μπορώ, γιατί δεν εννοώ
το θάνατο, αρνιέμαι να τον καταλάβω.
Όμως ούτε και τη ζωή, έτσι,
μπορώ ν’ αγγίζω, όπως θέλω
να την κρατήσω, που βλέπω τις κινήσεις
των ζωντανών, σα να ’ναι μες στη μνήμη μου
κι αυτές και δεν μπορώ να τις αγγίξω
ζωντανές. Τις χαίρομαι συχνά,
τις αγαπώ, τις βλέπω εκστατικά,
κι άξαφνα γίνονται σαν από πεθαμένους.

Από τη συλλογή «Η εποχή του θανάτου» (1948)

απο τον Παντελή…

17 Μαρτίου, 2020

ΚΊΝΑ

χειραψίας
και ασπασμού έλλειψη
κορονοιός

Ο κόσμος είναι ένα βουνό (από Μπαμπη)

16 Μαρτίου, 2020

Ο κόσμος είναι ένα βουνό

Στίχοι:Γιώργος Κορδέλλας
Μουσική:Δημήτρης Παπαδημητρίου

Εκτέλεση:
Παντελής Θαλασσινός

Ο κόσμος είναι ένα βουνό
τα λόγια του πετούνε
Αντιλαλούνε στις πλαγιές
Σε μας ξαναγυρνούνε

Καλύτερα να μη μιλάς
κακές αν κάνεις σκέψεις
Μα αν συλλογάσαι όμορφα
είναι χρυσές οι λέξεις
Mα, αν συλλογάσαι όμορφα…

Ο κόσμος είναι ποταμός
και θάλασσα που αφρίζει
άμα μολύνεις το νερό
Πια, δε σε καθαρίζει

Καλύτερα να μη μιλάς
αν δεν πολυκατέχεις
Μα αν ξέρεις, μην κρατάς κρυφό
τον θησαυρό που έχεις
Μα αν ξέρεις, μην κρατάς κρυφό….

Θα ´ρθει μια μέρα-Π.Παυλιδης (από Μπαμπη)

13 Μαρτίου, 2020

 

ΘΑ ‘ΡΘΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

του Παύλου Παυλίδη

Θα ‘ρθει μια μέρα
που θ’ αφήσω αυτό το φόβο πίσω μου
θα γίνει δέντρο και θα παίζουν από κάτω τα παιδιά
θα είναι χαρτί που στροβιλίζει ο αέρας μακριά.

Και θα ξυπνήσω απ’ το βαθύ, απ’ το μεγάλο λήθαργο
που με κρατάει μακριά σου παγωμένο και βουβό
θα είναι μια μέρα γιορτινή όταν θα έρθω να σε βρω.

Κάτω απ’ του χρόνου τις σκουριές βρήκαν τα μονοπάτια σου
μα το χρυσάφι τα παιδιά το ‘χουνε κρύψει από καιρό
σε μια θαλασσινή σπηλιά, σ’ ένα απότομο γκρεμό.

Θα ‘ρθει μια μέρα
που θ’ αφήσω αυτό το φόβο πίσω μου
θα γίνει δέντρο και θα παίζουν από κάτω τα παιδιά
θα είναι ο καπνός από ένα τρένο που σφυρίζει μακριά.

(από τις «Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί», 2013)

Νέα από το χωριό (Βανγ-Βει)-από Μπαμπη-

5 Μαρτίου, 2020

του Βανγκ-Βέι (701-761 μ.Χ)

Σύ πού μας ήρθες από τη πατρίδα,
θα φέρνεις χίλια τόσα νέα.
Σαν έφευγες –εμπρός στο παραθύρι μου
ανθούσε η μικρή δαμασκηνιά;

[Δέσποινα Σαρρή, Αναφορά στην Κινέζικη Ποίηση]

Δαμασκηνια (Ν.Βρεττακος)-απόΜπαμπη-

5 Μαρτίου, 2020

Δαμασκηνιά

του Νικηφόρου Βρεττάκου

Θα μπορούσες να είσαι
δαμασκηνιά που δεν έχω
και να σ’ ἐχω στον κήπο μου.

Τι έχουν γίνει τα μάτια
η φωνή, τα μαλλιά σου;
Θα μπορούσες να είσαι
δαμασκηνιά που δεν έχω
και να σ’ έχω στον κήπο μου.

Και το χέρι;Το χέρι σου
που μου πρόσφερε κάποτε
το ωραιότερο κρίνο;

Θα μπορούσες να είσαι
δαμασκηνιά που δεν έχω
και να σ’ έχω στον κήπο μου.