Archive for the ‘ποίηση’ Category

Σαν έρθει βαρύς Χειμώνας (Ειρήνη Γαρυφαλλάκη)

29 Δεκεμβρίου, 2022

Η Γέννηση του Χριστου

29 Δεκεμβρίου, 2022

Σ´αυτον εχουνε πρόσβαση (Χρ.Λάσκαρης)

19 Δεκεμβρίου, 2022

Μη φεύγεις (Αντρει Βοζνιενσενσκι) -από Μπαμπη-

16 Δεκεμβρίου, 2022

Μην φεύγεις

του Αντρέι Βοζνιενσένσκι

Μην φεύγεις,
Είσαι μέσα μου για πάντα,
Μην φεύγεις ούτε για μισή ώρα…
Θα γυρίσεις ξανά μετά από χίλια, χίλια χρόνια.
Μα καίει πάντα
Η δική σου η λαμπάδα. 

Μην φεύγεις
Απ’ την ζωή μου,
Μην φεύγεις βιαστικά ή ξαφνικά.
θα εξαφανιστούν όλα.
Μόνο που εσύ δεν ανήκεις σ’ αυτά.
Η εξαίρεση όλων να είσαι,
Μην φεύγεις. 

Μέσα μας αιώνια,
θα κρατήσει η έναστρη μας ώρα,
Αεροπλάνο
Που οι δύο μας πετάμε,
Πετάμε, πετάμε…
Δεμένοι με την ίδια ζώνη,
Εκτός του χρόνου,-
Στον ώμο μου λαγοκοιμάσαι,
Και σαν φωτιά
η παλάμη σου φεγγοβολά…

Μην φεύγεις
Απ’ τη ζωή μου
Μην φεύγεις ξαφνικά η βιαστικά.
Υπάρχουν χίλιες λάμπες
Και κάθε μια έχει χιλιάδες φώτα,
Μα μου χρειάζεται η δική σου η λαμπάδα.

Μην φεύγεις,
Μέσα μας ζει η Αγνότητα,
Μην φεύγεις
Ακόμη κι αν έρθει το τέλος.
Ακόμη κι αν εγώ εξαφανιστώ
Εσένα δεν θα σ’ αφήσω.

ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ (Σ.Σ.Χαρκιανακης)

4 Αυγούστου, 2022

Κωστας Λανταβος

14 Ιουλίου, 2022

Ηλιας Κεφαλας

30 Ιουνίου, 2022

Ένα δέντρο που τα δίνει όλα του Τόλη Νικηφόρου (απὸ Μπὰμπη)

25 Ιουνίου, 2022

Θέλω πάνω στον τάφο μου
να μεγαλώσει ένα δέντρο

να τρέφεται από το χώμα μου
να ψιθυρίζει μελωδίες του ανέμου
τα φύλλα του ν’ απλώνει στον ουρανό

να υμνεί το φως
για τα παιδιά να ‘ναι κρυψώνα
καταφύγιο για πουλιά κι αστέρια
δροσερή σκιά για τους ερωτευμένους

ας είναι ελιά ή ροδιά
ας είναι δέντρο ανώνυμο
απόλυτα ανιδιοτελές κι αθώο
ένα δέντρο που τα δίνει όλα

κι ας είναι αυτό το δέντρο η ψυχή μου

(2020)

Μαυρο βαμβακι (Πανος Κυπαρισσης)

23 Φεβρουαρίου, 2022

Νικηφορος Βρεττακος (απο Μπαμπη)

5 Φεβρουαρίου, 2022

Αὐτή τήν τραχύτητα
τῶν λέξεων, ψυχή μου, πῶς τή μπορεῖς;
Χαμήλωσε τώρα, ἤ σώπασε,
ὅπως οἱ πέτρες, ἤ ὅπως
ὁ ἄλαλος πόνος, ἤ ἄλλαξε.
Γίνου κάτι ἄλλο. Κάτι σάν τήν ἀφή
τοῦ ἥλιου στά δάχτυλα
τοῦ τυφλοῦ.
Κλείσου τώρα καί γνέσε,
μαλλί τοῦ ἥλιου, τό αἷμα σου,
ζῶσε τόν κόσμο. Γίνου κλωστές,
ὥρα νά ὑφάνουμε.
Χρειάζεται ὁ κόσμος ροῦχα ψυχή μου,
γιά ὧρες βροχῆς, γιά ὧρες ἀνέμου,
γιά ὧρες ἀφέγγαρης λύπης
καί νύχτας. Γύρω ἀπό τήν
ἐρημιά τῆς ἐλπίδας, χρειάζεται ὁ κόσμος
ἕναν ὁρίζοντα. Γίνου καθώς
ἀπάνω ἀπ’ τούς λόφους κάποτε ὁ Μάης
βροχούλα μετάξινη:
Παρηγορία καί φῶς, στούς ὤμους
τοῦ κόσμου.

Νικ.Βρεττάκος