Archive for the ‘Παραμύθια’ Category

Για μικρά και μεγάλα παιδιά…(απο την Κατερίνα)

Δεκέμβριος 29, 2010

Τό αστεράκι…

Νοέμβριος 8, 2010

Καλή εβδομάδα…(μ’ ένα μικρό όμορφο παραμύθι…)

Οκτώβριος 18, 2010

Το Παραμύθι »Δίχως τέλος΄΄(Ελένη-Βασιλική-Μπάμπης-ΑέραςΠατέρας-Παντελής)

Μαρτίου 24, 2010

Η αγαπημένη μας Ελένη, αντέγραψε για μας ένα παραμύθι απο την λαογραφία μας, μη γράφοντας όμως την πηγή, (απο παραδρομή φαντάζομαι) θεωρήσαμε πως είναι δικό της ,ένας ένας που διάβαζε, εμπνεόμενος …έγραφε και την δική του εκδοχή-συννέχεια…με αποτέλεσμα να γεννηθει το παρακάτω…με άρεσε το αποτέλεσμα γι’αυτό και το ανάρτησα…και είπα μπορεί να αρέσει και σε σας….

να σημειώσουμε πως δεν έγινε καμία συννενόηση απο κανέναν, και πως όλα ηταν αυθόρμητα….έβαλα τον τίτλο ¨Δίχως τέλος¨γιατί έτσι προέκυψε…άν έχετε κάποια άλλη ιδέα για τίτλο , γράψτε την…..ή ακόμη άν θέλει να συνεχίση ,συνεχίζει…το παραμύθι όπως και το μπλόγκ…ειναι ανοιχτό….

ιδιαίτερες ευχαριστίες στούς παραμυθάδες  Ελένη,Βασιλική,Μπάμπη, Παντελή…και να έχουνε παραμυθία παντοτινή…..

…καλή ανάγνωση…

΄΄ΤΟ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙ…΄΄

Ἑλένη

…………………………………………………………………….

Ὑπῆρχε ἕνα σπουργιτάκι πού, ὅταν ἄκουγε τή βροντή τῆς θύελλας, ξάπλωνε στή γῆ καί σήκωνε τά μικροσκοπικά πόδια του πρός τόν οὐρανό.

– Γιατί τό κάνεις αὐτό; τό ρώτησε μία ἀλεποῦ.

Γιά νά προστατέψω τή γῆ, πού ἔχει τόσα ζωντανά πλάσματα! ἀπάντησε τό σπουργιτάκι. Σηκώνω τά πόδια μου γιά νά συγκρατήσω τόν οὐρανό, σέ περίπτωση πού φανοῦμε ἄτυχοι καί ὁ οὐρανός πέσει πάνω μας.

– Τά καχεκτικά ποδαράκια σου νά συγκρατήσουν τόν ἀπέραντο οὐρανό; μέ ἀπορία καί εἰρωνεία ρώτησε ἡ ἀλεποῦ.

– Ὁ καθένας ἐδῶ στή γῆ ἔχει τό δικό του κομμάτι οὐρανοῦ νά συγκρατήσει, ἀπάντησε τό σπουργίτι.

Βασιλική Ν.

…………………………………………………………………..

… Παρ’ ὅλη τήν ἐξυπνάδα της ἡ ἀλεποῦ δέ βρῆκε τί νά ἀπαντήσει στό μικρό σπουργιτάκι κι ἔφυγε χολωμένη. Δέν τήν πείραξε τόσο πού τῆς τήν ἔφερε ἕνα τόσο δά μικρό πουλί, τήν πείραξε πού μᾶλλον εἶχε δίκιο, ἀλλά πολύ περισσότερο τήν ἐνόχλησε πού δέν τό σκέφτηκε ποτέ ἡ ἴδια…

H θύελλα συνέχισε νά μαίνεται ἄγρια καί οἱ βροντές χαλοῦσαν τόν κόσμο. Ἡ ἀλεποῦ πήγαινε καί πήγαινε, ἀλλά πότε πότε σήκωνε γεμάτη ἀμφιβολία τό κεφάλι πρός τόν οὐρανό. Λίγο λίγο ἄρχισε νά ἀναρρωτιέται στά σοβαρά, λές νά ὑπάρχει περίπτωση νά πέσει στ’ ἀλήθεια ὁ οὐρανός στό κεφάλι μας; Πάνω στήν ὥρα βρίσκει ἕναν γερομέρμηγκα νά περπατᾶ ἀγέρωχος.

– Δέ μοῦ λές ἐσύ, τόν ρωτᾶ ἀμέσως, μέ τέτοια κοσμοχαλασιά δέ φοβᾶσαι μή πέσει ὁ οὐρανός στό κεφάλι σου;

Τήν κοιτάζει καί τήν ξανακοιτάζει ὁ γερομέργμηγκας μέσα στά μάτια κι ὕσερα ἀπαντᾶ.

– Μά κυρά Ἀλεποῦ μου, φαίνεται πώς ὁ οὐρανός ἤδη ἔχει πέσει πάνω μας, ἄν κρίνω ἀπ’ τό γεγονός πώς ἐσύ κοτζαμάν κυρά Ἀλεποῦ φημισμένη γιά τήν περηφάνια καί τήν ἐξυπνάδα σου, ἔδωσες σημασία σ’ ἐμένα τόν ἀσήμαντο καί μάλιστά μου ἔκανες καί μέ τόση εἰλικρίνεια μία τέτοια ἐρώτηση…

Τά ἔχασε γι’ ἄλλη μία φορά ἡ ἀλεποῦ. Μία κοιτοῦσε τόν οὐρανό, μία τόν γερομέρμηγκα καί μία ἔστρεφε πίσω τό κεφάλι ἐκεῖ πού εἶχε ἀφήσει τόν μικρό σπουργίτι.

– Φαίνεται πώς ἀκόμα καί γιά μένα ὑπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, εἶπε σκύβοντας ταπεινωμένη τό κεφάλι.

– Φαίνεται ὅμως ἀκόμα, πώς δέν εἶναι δά καί τόσο κακό νά σού πέφτει ὁ οὐρανός κατακέφαλα, ἀπάντησε χαμογελαστός ὁ γερομέρμηγκας καί συνέχισε ἥσυχος τόν δρόμο του…

Μπάμπης

………………………………………………………………………

…Ἔλα, ὅμως πού μετά ἀπό αὐτά, ὁ γερομέρμυγκας συναντᾶ τό σπουργίτι μέ τά πόδια ἀπάνω.

-Τί κάνει αὐτό τό χαζοπούλι μέ τά πόδια ψηλά, ἀναρωτήθηκε!

Φύσαγε ὁ ἀέρας, ἀπειλοῦσε ὁ οὐρανός μέ βροχή, ὁ μέρμυγκας μία ἔμπαινε στή φωλιά του, μία ἔβγαινε καί ἔβλεπε τό σπουργίτι ἐκεῖ, μέ τά πόδια πρός τόν οὐρανό!

Κάποια στιγμή, δέν ἄντεξε:

-Βρέ γείτονα σταχτοσπουργίτη, γιά πές μου γιατί κάθεσαι μέ τά πόδια πρός τόν οὐρανό; δέ κουράστηκες;

-Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή, ἀπάντησε ὁ σπουργίτης. Σηκώνω τά πόδια μου γιά νά συγκρατήσω τόν οὐρανό, σέ περίπτωση πού φανοῦμε ἄτυχοι καί ὁ οὐρανός πέσει πάνω μας.

-Χά, χά, χά γέλασε ὁ γερομέρμυγκας, χαζοπούλι, ὅ,τι καί νά γίνει ὁ οὐρανός δέ πέφτει..

-Εἶσαι σίγουρος; ρωτάει ὁ ξαπλωμένος σπουργίτης

-Ὅπως σέ βλέπω καί μέ βλέπεις, ὁ οὐρανός δέ χάνεται ἀπό τά μάτια μάς ὅ,τι καί νά κάνεις ἀπαντάει ὁ μέρμυγκας

-Γερομέρμυγκα, γέρασες καί μυαλό δέν ἔβαλες, μουρμούρισε ἀποφασιστικά ὁ σπουργίτης. Ἀπό τά δικά μου μάτια ὁ οὐρανός δέ φεύγει, ἀλλά ἀπό τά δικά σου θά φύγει μέχρι νά πεῖς κίμινο…

Καί τσάκ, γυρίζει σβέλτα καί χάπ κάνει μία χαψιά τόν γερομέρμυγκα!

Βλέπει ἀπό μακριά τό σκηνικό ἡ ἀλεποῦ καί ἄρχισε νά προβληματίζεται. Κάτι ξέρει ὁ σπουργίτης, σκέφτηκε, ὁ οὐρανός μπορεῖ νά πέσει καί νά χαθεῖ ἀπό τό τίποτε, γιατί οὐρανός δέν εἶναι μόνο ὁ οὐρανός, ἀλλά οὐρανός εἶναι ὅλα γύρω μας, οἱ δικοί μας, οἱ φίλοι μας, τά ὑπάρχοντά μας, κι ὅλα μποροῦν νά χαθοῦν σέ μία στιγμή, μέσα στή θύελλα πού ζοῦμε…

Αέρας  Πατέρας

……………………………………………………..

-Καί κεῖ πού κάθονταν ἥσυχο τό σπουργιτάκι, ξαφνικά…..μπράφ….

ἀκούγεται ἕνας κρότος ἀπό ἕνα τόπι πού ἔπαιζαν παραδίπλα κάτι παιδιά, τρομάζει τό σπουργίτι, τό πιάνει λόξυγκας…καί ἀπό τό μικρό του ράμφος…τσούπ…βγαίνει ἔξω ὁ γερομέρμηγκας…..

-..Τεντώνει τά ποδιά του, κουνάει τό κεφάλι του, στέκεται στά πόδια τοῦ ἀπορημένο,γιά ὅλα ὅσα τόσο γρήγορα ἐξελίχθηκαν….ἀράζει σέ μία πέτρα παραδίπλα καί κοιτώντας χωρίς φόβο τό σπουργίτι τοῦ λέει:

-…Καλό μου σπουργίτι…δέν σέ παρεξηγῶ…ἐσύ ἔκανες..ὅτι ἦταν στήν φύση σου νά κάνεις…

-ὅμως πολλές φορές συμβαίνει νά ἀνατρέπονται τά πράγματα..νά ὅπως ἔγινε τώρα μέ μένα…βέβαια ἄν θές νά μέ κάνεις πάλι μία χαψιά…ε…κᾶνε μέ…

-Νά… ἄκουσα ἀπό τόν γεροντοτερο μέρμηγκα πού ἔχουμε στήν πολιτεία μας , -καί αὐτό μεταφέρεται ἀπό γενιά σέ γενιά σέ μᾶς-πώς θάρθει καιρός πού δέν θά ζοῦμε ὅπως τώρα…

-Σαστίζει ὁ σπουργίτης μέ ὅλα αὐτά, στέκεται ἀπορημένος στά πόδια του, πατώντας πιά σό χῶμα…καί γεμάτος περιέργεια καί χωρίς καμιά διάθεση νά τό κάνει πάλι μία χαψιά, τόν ρωτάει….

-τί εἶναι αὐτό ποῦ μεταφέρετε ἀπό γενιά σέ γενιά λοιπόν;;;

-Τότε ὁ μέρμηγκας σοβαρός -σοβαρός του λέει τά ἑξῆς:

-Νά σπουργίτι, αὐτό πού συμβαίνει αἰῶνες τώρα, θάρθει καιρός πού θά εἶναι ἀλλιῶς….

-Δηλαδή;;; ρωτάει ὁ σπουργίτης….

καί συνεχίζει ὁ σοφός μέρμηγκας…

-Θάρθει λοιπόν καιρός , πού θά ζοῦμε καί θά ὑπάρχουμε ἀλλιῶς…δέν ξέρω πότε ἀλλά σίγουρα θάρθει…στόν καιρό αὐτό θά ζοῦμε μέ ἄλλους νόμους…

-δέ θά χρειάζεται νά τρῶς ἐσύ μυρμηγκιά σκουληκάκια ,ἔντομα καί ὅτι ἄλλο γιά νά ζεῖς..θά ζεῖς χωρίς νά χρειάζεται νά τρῶς…..

ὅπως κι ἐγώ…δέ θά κουράζομαι νά μαζεύω τροφή .ὅλο τό καλοκαίρι γιά τόν χειμώνα….

-οὔτε ἡ ἀλεποῦ θά γυρεύει πουλάκια καί ὅτι ἄλλο νά τρώει γιά νά ζήσει…καί δέ θά ὑπάρχουν κυνηγοί γιά κανέναν….

-θά εἶναι ἕνας κόσμος καινούργιος πού δέν περιγράφεται οὔτε μέ σπουργιτένια, οὔτε μέ ἀλεπουδίσια οὔτε μέ μυρμηγκένια, ἀλλά οὔτε καί μέ ἀνθρώπινα λόγια….

Αὐτά τοῦ εἶπε καί σταμάτησε….

-Γεμάτο θαυμασμό καί ἀπορία γιά ὅσα ἄκουσε ὁ σπουργίτης, δέν εἶχε πιά καμιά διάθεση νά τό πάει στήν προηγούμενη θέση πού ἦταν τό μυρμήγκι…

-ἀποφάσισε νά διαδώσει αὐτά πού ἄκουσε μέχρι ὅπου μποροῦσε νά πετάξει…

..πέταξε ἁπαλά σέ ἕνα ἀνθισμένο κλαδί…

καί ἄρχισε νά κελαϊδάει,νά κελαϊδάει, νά κελαΪδάει, πιό γλυκά ἀπό ποτέ…..

Παντελής

…………………………………………………………………..

Μετά ξανασκέφθηκε ὁ μέρμηγκας τά λόγια του γερομέρμηγκα, πού εἶπε στούς ἄλλους ,καί τρόμαξε νομίζοντας ὅτι αὐτό πού θά συμβῆ εἶναι κακό καί αἰτία εἶναι ὁ οὐρανός. Τρέχει λοιπόν στήν φωλιά του καί ἀρχίζει νά σκάβει εὐθεία γιά νά πάει πιό βαθιά μέσα στή γῆ.

Σκάβει σκάβει….ἔσκαψε τόσο πολύ πού βγῆκε ἀπό τήν ἄλλη μεριά τῆς γής καί ξαναβλέπει οὐρανό.Λάθος δρόμο πῆρα σκέφτηκε καί ξαναμπαίνει γιά νά ἀρχίσει νά σκάβη ἀπό τά δεξιά,σκάβει σκάβει.. καί ξαφνικά βλέπει πάλι οὐρανό, ἐεε! πάλι λάθος ἔκανα,ἄς φύγω ἀπό ἀριστερά.Ὕστερα ἀπό πολύ σκάψιμο νασου πάλι ὁ οὐρανός.

Κουρασμένος καί ἀπογοητευμένος κάθησε στό σταυρό πού εἶχε σκάψει γιά νά σκεφτεῖ τί φταίει…..

….φταίει τό σπουργίτη, ἡ ἀλεποῦ καί ὁ σοφός μέρμηγκας μαζί μ’ ὅλο τό ἀεροπατερικό πού πιστεύει στά παραμύθια καί μέ τρόμαξαν.

Καί ἀλήθεια ὅμως νά εἶναι ,ἔγω ἐδῶ θά μείνω στήν φωλιά μου, μέσα στή γῆ,θά τρώω θά πίνω καί θά τό εὐχαριστέμαι ἔχω ἀποθέματα πολλά,ὁ οὐρανός καί νά πέσει δέν φτάνει ὡς ἐδῶ …

Ὅλος χαρά ἄρχισε τό γλέντι.Δέν πρόλαβε ὅμως νά χαρεῖ καί ἡ γῆ ἄρχισε νά τρέμει κάτω ἀπό τά πόδια του,ἔντρομος πετιέται ἔξω, μά καί κεῖ ἄλλη λαχτάρα,χιόνιζε ἀσταμάτητα ,τί κρύο τί ἐρημιά εἶπε ,ἄν εἴμουν σέ σενα οὐρανέ δέν θά τραβοῦσα ὅλα αὐτά….

Βασιλική Ν.

…………………………………………

… Καί τότε ὁ οὐρανός μίλησε. Ὅλα τά εἶχε ἀκούσει νά μιλοῦν στή μικρή ζωή τοῦ τό μυρμήγκι, ἀλλά τόν οὐρανό πρώτη φορά τόν ἄκουγε κι εὐθύς τοῦ κόπηκε κάθε σκέψη, ὅλη ἡ κούραση ἔκανε φτερά κι ἀπόμεινε ἐκεῖ κεραυνοβολημένος ἀπό τά λόγια πού ἄκουσε.

“Ο κόσμος εἶναι ἔνας”, εἶπε ὁ οὐρανός μέ βροντερή ἀλλά συνάμα ἤπια φωνή, “δέν κινδυνεύει ἡ γῆ ἀπό τόν οὐρανό, οὔτε τά πλάσματά της. Εἶναι μόνο λίγο μακριά κι αὐτό σέ ὅλα τά πλάσματα τῆς γής γεννᾶ ἕναν φόβο, μά δέν εἶναι μακριά σάν ἀπειλῆ παρά μόνο σά φροντίδα, σάν προστασία, σάν ἀγκαλιά πού ὅλα τά περιβάλλει μέ ἀγάπη καί δέν ἀφήνει τίποτα καί κανέναν νά πάθει κακό. Γι’ αὐτό συνέχισε χωρίς φόβους τή ζωή σου μικρό σπουργίτι, τρῶγε, πίνε, κᾶνε ὅπως καί πρῶτα τίς δουλειές σου καί ἄσε καί τόν οὐρανό νά κάνει τίς δικές του δουλειές. Ἐδῶ στό σταυροδρόμι πού βρέθηκες ἔπρεπε ἤδη νά τό νιώσεις πώς ὅ,τι ἦταν ἀπό πρίν χωρισμένο ὁ σταυρός τό ἔνωσε. Πῶς ὅλα ἀπό τόν οὐρανό προῆρθαν καί ὅσο κι ἄν χωρίστηκαν στήν πορεία ἀπό τούς φόβους τῶν πλασμάτων τῆς γής, πάλι σ’ αὐτόν θά καταλήξουν. Ἡσύχασε μικρό μου καί περπάτα τώρα ὅπως καί πρίν.”

Δάκρυσε τό μυρμήγκι ἀπό χαρά καί μεγάλη ἀνακούφιση καί εἶδε τότε μπροστά του τά δάκρυά του νά γίνονται ἀχτίδες ἥλιου. Κόπασε ὁ ἄνεμος, ἔφυγε σ’ ἄλλους τόπους ἡ θύελλα κι ἐκεῖνος μακάριος, λίγο πιό σοφός καί λιγότερο ὀλιγόπιστος συνέχισε σφυρίζοντας τό δρόμο του σάν καί πρῶτα…

Ἀέρας Πατέρας

……………………………………………………………

Σκέφτηκε ὅμως ὁ σοφός μας μέρμηγκαςνα μοιραστεῖ ὅλα αὐτά τά νεότερα μέ τούς πρώτους του φίλους …τό σπουργίτι καί τήν ἀλεποῦ…

…καί δρόμο παίρνει ,δρόμο ἀφήνει….τούς βρῆκε…..

καί ἄρχισε νά τούς διηγειτε τήν συνέχεια τῆς περιπέτειάς τους…

Αὐτοί ,ἀφοῦ ἄκουσαν ὅλα αὐτά τά πρωτάκουστα μέ ἀνοιχτό τό στόμα…

τόν εὐχαρίστηκαν καί πῆρε ὁ καθένας τόν δρόμο του…

..καί στό διάβα τῶν χρόνων διηγόντουσαν τήν περιπέτεια αὐτή στά παιδιά καί τά ἐγγόνια τους…

καί ἔζησαν αὐτοί καλά ..κι ἐμεῖς καλύτερα…

Παντελής

?  …..καί αὐτοί καλύτερα? φώναξαν μέ μία φωνή τό μερμήγκι ἡ ἀλεποῦ

καί τό σπουργίτη στό σοφό γερομερμηγκα ὅταν τελείωσε.

Μά εἶναι δυνατό λέει ἡ ἀλεποῦ νά λένε γιά μᾶς νά ζήσουμε καλά καί αὐτοί καλύτερα ? τί μᾶς ἔλεγαν τότε γιά……..Μετανιωμένη ἡ ἀλεποῦ πού ἄφησε τήν πονηριά τῆς σκεφτόνταν τρόπο νά φάϊ τό σπουργίτι, ὅμως καί τό σπουργίτι,πού ξαναγύρισε τά πόδια του στή γῆ, πώς νά ξαναφαϊ τό μερμήγκι καί αὐτό μέ τή σειρά του νά διώξει κακήν-κακῶς τόν τζίτζικα ἄν τοῦ ζητήσει φαϊ τόν χειμώνα,γιατί τό μόνο πού κάνει εἶναι νά τζιτζικιάζει.

Ὅλους στήν παρέα τούς βασάνιζε τό καλύτερό του ἄλλου……

ὁ καιρός περνοῦσε καί κανείς δέν ἔλεγε τήν σκέψη του….

Παντελής

…….ὁ καιρός περνοῦσε…

καί κανείς δέν μιλοῦσε…

…..ἐπίασαν οἱ ζέστες τοῦ καλοκαιριοῦ κι ὁ τζίτζικας ἄρχισε τό τραγούδι

ἄπ τό πρωί ὡς τό βράδυ, ἐνῶ οἱ ἄλλοι τῆς παρέας ἔμειναν σιωπηλοί.

Βλέποντας ὁ σοφός γερομάρμηγκας……..λέει στόν τζίτζικα,δέν μᾶς μαθαίνεις κι ἐμᾶς ἕνα ἄπ τά τραγούδια σου; ἀμέ, λέει ὁ τζίτζικας περιχαρής, ἀφοῦ τό τραγούδι εἶναι ἡ ζῶ’ἥ του.

Θά σᾶς πῶ ἕνα τραγούδι πού μέ χάρισε ὁ Λ.Παπαδόπουλος

Κύρ-τζίτζικα συμπάθα μέ

ποῦ δέν σέ σιγοντάρω

μ’ἄπ’ ὅλα αὖτα πού πάθαμε

μοῦ ‘ρχεται νά φουντάρω

νά βάλω πέτρα στό λαιμό

καί μία καί δύο στόν ποταμό

Κύρ-τζίτζικα μᾶς πιάσανε

τόν Αὔγουστο στό Πήλιο

καί μᾶς ἐξαναγκάσανε

νά βάψουμε τόν ἥλιο

Μέ τό συμπάθειο βρέ παιδιά

πάρτε πινέλο καί μπογιά

Κύρ-τζίτζικα ἐβάψαμε

μέ φοῦμο δύο ἀχτίδες

Τά χέρια μᾶς ἐκάψαμε

κι οἱ ἄλλοι μήν τούς εἶδες

καί θά τό δεῖς, λόγω τιμῆς

γιά ὅλα αὐτά θά φταῖμε ἐμεῖς

Τώρα νά τό ποῦμε ὅλοι μαζί ,τους λέει ὁ τζίτζικας,ἔκανε ἕνα τζί……ἴ γιά

νά τούς δώσει τόν τόνο καί …

…………………………….

……………………………….

πῶς τό εἴπαμε; φώναξε στό τέλος τό μερμήγκι, λίγο παραπάνω ὀξύ.. ἔχεις

ἐσύ ὅμως γενικά πολύ ὡραία μπράβο……….

μετά ἀπό τριάντα τρία τραγούδια ἦλθε τό κέφι στήν παρέα καί συζητοῦσαν μήπως ἀλλάξουν καί ζοῦν ὅπως ὁ τζίτζικας………

Παντελής :

καί πράγματι τσι καί γινε.

Καλά! επε γερομέρμηγκας καί κούνησε πέρα δώθε τό πόδι πού ξύνει καί τό κεφάλι. στούς σκέφτηκε…….

Δέν πέρασε πολύς καιρός καί πείνα τούς κανε νά μήν χουν κουράγιο νά κάνουν βμα….πο ρεξη γιά τραγούδι καί χαρά΄.

Παραισθήσεις χω ρχεται γερομέρμηγκας; ρώτησε λεπο.

Πράγματι φάνηκε πό τήν στροφή γερομ..κρατώντας να δίσκο μέ φαγιά,

στάρι ποφλοιωμένο γιά τό μερμήγκι, σούπα πό γέρικη κότα γιά τήν λεπο, μιά ποικιλία σπόρων γιά τό σπουργίτι, κρασί γιά νά ρθοποδήσουν καί χίλια λλα καλούδια γάπης…….

τούς κοίταξε να να καί επε:

φθορά κινησία

φθορά καί ο δευτερεύουσες δραστηριότητες

φθορά τό διάκριτο βλέμμα λεπο

φθορά πονιά, μερμήγκι

φθορά τό μέτοχο, σπουργίτη

………

σς ρεσαν τά φαγητά; ν μς ρεσαν λέει;……..

χαιρέτησε σοφός γερομέρμηγκας καί πρε τόν δρόμο τς πιστροφς……

Παντελής:

φωνη παρέα πό τήν φροντίδα καί τίς συμβουλές το γερομέρμηγκα.

Μόλις συνλθαν πό…….σηκώθηκαν καί φώναξαν λοι μαζί,

ζήτω τό καλύτερό του λλου ζήτωωω…. καί γερομέρμηγκας πό τό βάθος το δρόμου πάντησε,

καί ζησαν ατοί καλά…κι μες καλύτερα…..