Archive for the ‘…γενικώς…’ Category

Mὶα ἐπιστολὴ (ἀπὸ Μπὰμπη)

Μαρτίου 4, 2018

Ένας φίλος μου, που θεραπεύτηκε από καρκίνο, στέλνει το ακόλουθο μήνυμα σε ένα άλλο φίλο του που διαγνώστηκε με καρκίνο. Ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ…

«Προσεύχομαι διαρκώς για εσένα. Να μην ξεχνάς πώς ολο το σώμα μας και κάθε μόριο, κύτταρο καί άτομο του σώματός μας, όπως και η ψυχή μας, όλα ευρίσκονται μέσα στην αγκαλιά του Χριστού.

Ο Χριστός είναι πανταχού παρών. Κρατά στην Άκτιστο ενέργειά Του όχι μόνο το σώμα μας, αλλά ολόκληρο το σύμπαν. Αποδέξου με αγάπη την αρώστεια που σου δίδει ο Χριστός. Ευχαρίστησέ Τον απο καρδίας και δοξολόγησέ Τον. Βγες έξω στο βουνό και φώναζε: δόξα Σοί ο Χριστός. Δόξα Σοί ο Θεός.

Σε ευχαριστώ Χριστέ μου.
Και ζήτα απο τον Χριστό να σου δώσει την δύναμη να ερωτευθείς τον καρκίνο ως μία ωραία γυναίκα και νύμφη που βλέπει ο νέος άνδρας και την ποθεί και την ερωτεύεται. Έτσι και εσύ, ερωτεύσου την ασθένειά σου και δοξολόγησε τον Χριστό και ζήτησέ Του νά σου δίδει αγάπη για την ασθένειά σου, αλλά και για κάθε πλάσμα γύρω σου.

Σκέψου δε με συμπόνοια κάθε ανθρώπινο πλάσμα που πάσχει απο καρκίνο ή άλλη ασθένεια και ξεχνώντας την δική σου ασθένεια προσευχήσου δι’ όλους τους ανθρώπους που πάσχουν.
Διώξε καθε φόβο από την ψυχή σου και ενώσου με τον Χριστό και την Παναγία. Ομοίως, παρακάλεσε την Παναγία και πες:

Παναγία μου, φως μου, δώσε μου χρόνο να ζήσω για να μετανοήσω και για να βοηθησω τα παιδιά μου. Φως μου, δίνε μου δύναμη να δέχομαι με αγάπη κάθε δοκιμασία και κάθε πόνο….
Και όταν αδερφέ μου νοιώθεις πόνο η ότι άλλο, να λές: σε ευχαριστώ Χριστέ μου. Δώσε μου υπομονή και αντοχή όσο και αν πονώ, να σε αγαπώ και να χαίρομαι που υποφέρω, έστω και ολίγο, όπως εσύ πόνεσες τόσο πολύ στον Σταυρό για εμάς.
Να μην ξεχνάς αδερφέ μου, πώς εχουμε ήδη Αναστηθεί.

Ο Χριστός μας έχει ήδη Αναστήσει. Ο θάνατός μας είναι μία μικρή άσκηση για να δοξολογούμε τον Χριστό σε κάθε περίσταση. Να γνωρίζεις πώς ο Χριστός και η Παναγία μας κρατούν στην Αγκαλιά των είτε ζούμε είτε πεθαίνουμε σωματικά, διότι το σώμα μένει πάντα ενωμένο με τον Χριστό όσο και αν διαλυθεί, όπως και η ψυχή…
Χριστός Ανέστη…
Εύχομαι και εγώ διαρκώς για εσένα. Να μην φοβάσαι. Είμαστε μέσα στην Αγκαλιά του Χριστού και της Παναγίας. Είτε ζούμε, είτε αποθνήσκουμε, ζούμε εν Χριστώ.»

Καλὴ σχολικὴ χρονιὰ ! ! !

Σεπτεμβρίου 11, 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για αρχη σχολικης χρονιας 2017

Χρὸνια πολλὰ στὸν Παντελῆ…

Ιουλίου 27, 2017

P3040760.JPG

Διὴγηση ὠφὲλιμη κὰποιου γεωργοῦ,Μετρὶου ὀνομαζομὲνου

Ιουνίου 1, 2017

 

Bίος Mετρίου πάσι τοις χριστωνύμοις,
Στήλη πρόκειται αρετών τε και πίναξ.
Στη Γαλατία της Ασιατικής Παφλαγονίας ήταν κάποιος γεωργός, που ονομαζόταν Μέτριος. Αυτός λοιπόν έβλεπε τον γείτονα του που είχε γιους και τους προετοίμαζε για την Κωνσταντινούπολη, για να γίνουν αξιωματικοί και υπηρέτες του Βασιλιά. Τότε ο Μέτριος παρακάλεσε τον Θεό λέγοντας:

«Κύριε, αν και εγώ είμαι άξιος δούλος σου, χάρισε μου ένα αρσενικό παιδί για να το έχω αποκούμπι στα γηρατειά μου».

Αφού προσευχήθηκε, στη συνέχεια πήγε στο πανηγύρι που γινόταν κάθε χρόνο στην Παφλαγονία.

Στην επιστροφή, στάθηκε σε ένα δασάκι που είχε νερό, για να ποτίσει τα ζώα του. Εκεί λοιπόν βρήκε ένα πουγκί, που είχε μέσα 1500 φλουριά. Όπως ήταν σφραγισμένο, χωρίς να το ανοίξει, το πήρε και το πήγε στο σπίτι.

Την επόμενη χρονιά, ξαναπήγε στο πανηγύρι της Παφλαγονίας και όταν τελείωσε, ο Μέτριος πήγε και στάθηκε στο δασάκι που βρήκε τα φλουριά και παρατηρούσε τους διαβάτες. Τότε φάνηκε κάποιος, που κάτι έψαχνε και αναστέναζε βαριά.

Ο γεωργός τον ρώτησε γιατί αναστενάζει τόσο και αυτός του απάντησε ότι πέρυσι είχε πολλά εμπορεύματα, τα όποια πούλησε στο πανηγύρι και είχε μαζέψει 1500 φλουριά, τα όποια έχασε σ’ αυτό το δασάκι.
Τότε ο γεωργός έβγαλε από το αμάξι του το πουγκί, που είχε βρει και του το έδειξε. Ο έμπορος όταν το είδε έπεσε από τη χαρά του κάτω αναίσθητος.
Ο φτωχός γεωργός τον συνέφερε, αποσφράγισαν το πουγκί, μέτρησαν τα φλουριά και ήταν πράγματι 1500.

Ο έμπορος τότε θέλησε να δώσει στον γεωργό τα 500, αλλά αυτός δεν δέχθηκε τίποτα. Έτσι αφού ευχαρίστησαν και οι δυο τον Θεό αποχωρίστηκαν.

Τη νύχτα εκείνη, όταν ο γεωργός έπεσε να κοιμηθεί, είδε στον ύπνο του άγγελο Κυρίου, που του είπε ότι θα κάνει παιδί αρσενικό, θα το ονομάσει Κωνσταντίνο και θα φέρει μεγάλη ευλογία στο σπίτι του.

Έτσι και έγινε, μετά από ορισμένο χρόνο η γυναίκα του γεωργού γέννησε αγοράκι, το όποιο μεγάλωσε, μορφώθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ο βασιλιάς τον ανύψωσε σε Πατρίκιο.
Έτσι έφερε πολλά αγαθά στην οικογένεια του και ο Θεός αντάμειψε μ’ αυτό τον τρόπο τον γεωργό για την τίμια πράξη του.

ΓΙΑΝΝΗΣ Α. ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ , Ὀδοιπορικὸ μιᾶς ψυχῆς, Ἐρουρεμ, τχ2, 1982 (ἀπὸ τὸν Ἂγγελο Καλογερὸπουλο)

Απρίλιος 22, 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για που σου αδη το νικος

Tὸ χερι ψηλαφιζει μες στὸ ἡμιφως ἑνα παλιὸ σκονισμενο βιβλιο. Προμετωπιδα του ἡ εἰκονα μὲ το σκηνωμα του Ἁγιου Γερασιμου, ἡ νικη κατὰ τῆς φθορᾶς! Πιὸ κεῖ ὁ ἀναστημενος Χριστος – διαβαζω δυσκολα σχεδον συλλαβιζοντας την ἡμιφθαρτη βυζαντινὴ γραφή:

Ποῦ σου θανατε τὸ κεντρον;Ποῦ σοῦ ἁδη τὸ νῖκος Ἀνεστη Χριστος, καὶ σὺ καταβεβλησαι ἀνεστη Χριστος, καὶ πεπτωκασι δαιμονες ἀνεστη Χριστος, καὶ χαιρουσι Ἀγγελοι ἀνεστη Χριστος, καὶ ζωὴ πολιτευεται ἀνεστη Χριστος, καὶ οὐδεις ἐπὶ μνηματος Χριστος γαρ ἐγερθεις ἐκ νεκρῶν,
ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημενων ἐγενετο.

Σφαλιζω τὰ ματια. Τὸ ψελιζω, τὸ φωναζω, τὸ κραυγαζω, δεν συλλαμβανω τὸ νοημά του, εἶμαι τὸ νοημά του. Ἀφουγκραζομαι την ὑπαρξη καποιας ἀλλης Παρουσιας διπλα μου. […] Τὸ προσωπό του ομορφο:Προσκυνητης στους Ἐμμαους. Κηπουρος ἀγνωστος μπρος στἅ ματια τῆς Μαγδαληνῆς. Σαρκωθηκε γιὰ νὰ τον θωρῶ μεσα σὲ καθε ἀνθρωπο. Τὸ δραμα μας, δραμα Του. Ὁ πονος μας πονος Του, ἡ ἀναπνοή μας ἀνασα Του. Ἀλλωστε «ὁ Χριστος ἀγωνιᾶ μεχρι τὸ τελος τοῦ κοσμου».

Ἀχνοφεγγει μεσα ἀπὸ τὰ ἐρεβη τοῦ θανατου τὸ κατωφλι τῆς αἰωνιοτητας.

ΓΙΑΝΝΗΣ Α. ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ , Ὁδοιπορικὸ μιᾶς ψυχῆς, Ἐρουρέμ, τχ2, 1982

Σικελιανὸς καὶ Ἃγιον Ὃρος (ἀπὸ Παντελῆ)

Μαρτίου 14, 2017

Σχετική εικόνα

Αρκετοί είναι αυτοί που γνωρίζουν το ποίημα του Άγγελου Σικιελιανού «Μαγδαληνή», που κλείνει με τους παρακάτω στίχους:

«Μαγδαληνή, Μαγδαληνή, του πόθου μέγα αστέρι·
σέ μοναστήρι ανέβασες κ’ εμένανε πιστό,
γιά νά φιλήσω λείψανο τό ατίμητό Σου χέρι·
κ ήταν ακόμα, ώς πίθωσα τά χείλια μου, ζεστό!».

Λίγοι όμως είναι αυτοί που γνωρίζουν από πού τους εμπνεύστηκε ο μεγάλος ποιητής.

Τον Νοέμβριο τού 1914, ο νεαρός Άγγελος Σικιελιανός επισκέπτεται το Άγιον Όρος. Ήταν τότε μόλις 30 ετών και βρισκόταν σε μία περίοδο έντονης αναζήτησης.

Μαζί του είχε τον Νίκο Καζαντζάκη.

Σαράντα μέρες περιπλανήθηκαν ως προσκυνητές στα μονοπάτια του Άθωνα και επισκέφθηκαν τα μοναστήρια και τις σκήτες του, αφήνοντας και οι δύο και γραπτές τις έντονες εντυπώσεις από την πνευματική αυτήν περιπλάνηση.

Σε αυτό το ταξίδι «πάλαιψαν» με τον Θεό…

Ανάμεσα στα μοναστήρια που επισκέφθηκαν τότε ήταν και η Σιμωνόπετρα.

Ανέβηκαν από το μονοπάτι του Αρσανά.

Όταν έφτασαν στο μοναστήρι, ο Σικελιανός «θα συναντηθεί» με την Αγία Μαγδαληνή.

Η συνάντησή του χαράχθηκε πολύ βαθιά μέσα του.

Όταν ασπάστηκε το άφθαρτο χέρι της, που φυλάσσεται στην μονή, θα το αισθανθεί θερμό.

Πρόκειται για φαινόμενο που παρατηρούν συχνά άνθρωποι που προσκυνούν το λείψανο της αγίας.

Η κατάπληξη του Σικελιανού ήταν τόσο μεγάλη, που θα ασπαστεί το χέρι της αγίας τρεις φορές!

Στη συνέχεια θα αποτυπώσει την θαυμαστή αυτή εμπειρία, που τον συγκλόνισε, σε στίχους:

«κ ήταν ακόμα, ώς πίθωσα τά χείλια μου, ζεστό!»

Και την 1η Σεπτεμβρίου του 1915 θα γράψει στο ημερολόγιό του, αναπολώντας αυτήν την στιγμή:

Στής Σιμωνόπετρας

«Το έβγα μας στον  αρσανά. Θάλασσα·
ο αφρός φαίνεται άξαφνα ζεστός, σα να καίει μια  αγαλλίαση ζωής.
Και θυμούμαι άξαφνα το ζεστό χέρι της Μαγδαληνής, στη Σιμωνόπετρα.
Ο ανήφορος στη Σιμωνόπετρα.
Η δάφνη δεξιά ζερβά βλαστομανάει  απίστευτα·
δαφνοπόταμος.
Δίπλα τρέχει λαγκαδιά που τα ξερόδεντρα τυλίγουν άφθονα οι κισσοί.
Το κύμα  ακούεται κάτου, κι  πάνου το νερό.
Δάσος δαφνών βαΐα.
Απάνου καλεί ένα σήμαντρο χαρούμενο, τρεμάμενο
σα γεράκι που ζυγιάζεται στο γκρεμό και φέρνει κύκλους.
Μη τον ξεχνάς αυτόν τον δρόμο· τη θεία θέρμη της Μαγδαληνής.
Όλο το σώμα νικητήριο μέσ᾿ π᾿ τα άγια».
Μέσα από την θέρμη του χεριού της αγίας ο άγιος βίωσε την αγάπη της για τον Χριστό, που νίκησε και αυτό τον θάνατο.

από το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Πυθαγὸρας (ἀπὸ Παντελῆ)

Φεβρουαρίου 7, 2017

εισιέναι εις τας πόλεις,

πρώτον τρυφήν,

έπειτα κόρον,

είτα ύβριν,

μετά δε ταύτα

ο όλεθρος

Moby & The Void Pacific Choir – Are You Lost In The World Like Me

Οκτώβριος 21, 2016

Γραμμένα φιλιά [απόσπασμα] του Γιάννη Ευσταθιάδη-ἀπὸ τὸν Μπὰμπη-

Οκτώβριος 15, 2016

….Κι αν πάθω αλτσχάιμερ και σε ξεχάσω;
Αν η γεροντική άνοια μου πάρει τα λογικά

και δεν σ’ αναγνωρίζω;
Αν, παραπληγικός, δεν μπορώ να κρατώ

στα δάχτυλα τις φωτογραφίες σου;
Αν χάσω για πάντα τον ύπνο μου

και δεν μπορώ να σε ξαναβρίσκω στα εφήμερα ενύπνια;
Αν χάσω την ακοή

και δεν μπορώ να σε συναντώ στις κοινόχρηστές μας μουσικές;
Αν τυφλωθώ

και δεν σε βλέπω απέναντί μου;
Αν ακρωτηριαστώ

και δεν μπορώ να σε χαϊδεύω;
Αν χάσω τα πόδια μου

και δεν μπορώ να βαδίζω χιλιόμετρα μες στο δωμάτιό σου;

Και πιο πολύ αν τίποτα απ όλα αυτά δεν συμβεί,

αν συνηθίσω την απουσία σου,

αν λησμονήσω,

αν ζω και ψευτοζώ χωρίς εσένα,

αν κάποια μέρα σ’ αρνηθώ;

………………………………………………………………………………………………………………….

(από τα 32 σύντομα πεζά)

Εὒγε στὴν ἀπὶθανη αὐτὴ γιαγιοὺλα…

Σεπτεμβρίου 21, 2016