Archive for the ‘…γενικώς…’ Category

Καλή σχολική χρόνια στα παιδιά μας…

Σεπτεμβρίου 11, 2018

76A47B79-BCAF-4239-9C33-6F1BCEDA038E.jpeg

Το ξεσταύρωμα -του Αλέξανδρου Κοσματόπουλου -(ἀπὸ Μπὰμπη)

Σεπτεμβρίου 3, 2018

Σχετική εικόνα

Συνομιλώντας με τον Παπαδημητρακόπουλο στο σπίτι του, στη Νάουσα της Πάρου, για τα νεκροταφεία της Ελλάδος και τις σχέσεις μεταξύ τους, έγινε αναφορά σε ένα από τα νεκροταφεία του νησιού στις Λεύκες, με τους περίτεχνους σταυρούς και τον πλούτο των διακοσμητικών στοιχείων.

Σε έναν σταυρό του κοιμητηρίου από παριανό μάρμαρο, το οποίο έχει τη μοναδική ιδιότητα να εκπέμπει φως σε αντίθεση με τα άλλα μάρμαρα που το αντανακλούν ή το διαχέουν, υπάρχει ανάγλυφο ένα πουλί που τρυγά έναν κρίνο, ως μνεία της αιώνιας ζωής.

Στην τελευταία μετάβασή μου στη Μονή Ιβήρων, όπου εναπόθεσα στο οστεοφυλάκιο της ιεράς μονής τα λείψανα του φίλου μου ζωγράφου Γιάννη Ζήκα, μετά την ανακομιδή του από τα κοιμητήρια της Αναστάσεως της Θεσσαλονίκης, το «ξεσταύρωμα», όπως ονόμαζαν την ανακομιδή οι λαϊκοί άνθρωποι στον τόπο μας πριν από τον πόλεμο, είχα την αίσθηση ότι το εσωτερικό τοπίο του Αγίου Ορους, ο πνευματικός του πυρήνας, μένει αναλλοίωτος, παρά το πλήθος των επισκεπτών και τα πολυάριθμα οχήματα που κυκλοφορούν στους δρόμους που έχουν χαραχτεί.

Οτι το Αγιον Ορος παραμένει μια νοητή ναυς που έμφορτη από μνήμες συνεχίζει τον πλου της μέσα στον χρόνο, μέσα στους αιώνες, όντας ταυτοχρόνως έξω από τον χρόνο. Αυτές οι μνήμες είναι που παρέχουν ζωή με περισσή δαψίλεια σε όσους τρέφονται από το πνεύμα του Αγίου Ορους.

Κάθε Σάββατο, στο οστεοφυλάκιο της Ιβήρων ψάλλεται επιμνημόσυνος δέηση, στην οποία μνημονεύονται όλα τα ονόματα των αποδημησάντων αδελφών, σαν να μην έχει καθόλου διακοπεί η παρουσία τους στη ζωή της μονής.

Σε μια οδοιπορία στη Μονή Σταυρονικήτα με τον Νίκο Πεντζίκη, είχα μπει στο οστεοφυλάκιο, στο κοιμητήριο της μονής, κι εκείνος, χάριν παιδιάς, έκλεισε την πόρτα την ξύλινη του οστεοφυλακίου και έβαλε από πίσω το μπαστούνι του για να μην μπορώ να βγω.

Εμεινα αρκετές στιγμές στο σκοτάδι, στα κατακλείδια της γης, περιτριγυρισμένος από τα λείψανα και τις κάρες των αδελφών της μονής. Kαι θυμήθηκα το περιστατικό που του είχε διηγηθεί ο Στρατής Δούκας, και μου το είχε πει, για τον ερωτισμό που τον κατέκλυσε όταν κατέβηκε στο υπόγειο μιας μεταβυζαντινής εκκλησίας της Καστοριάς όπου φυλάγονταν λείψανα, μετά την κάθοδό του από τις περιπλανήσεις του στις ράχες του Βοΐου που περιγράφει στον «Οδοιπόρο».

Τέτοιες κρύπτες με λείψανα είχα επισκεφτεί κι εγώ σε μεταβυζαντινούς ναούς της πόλης, καθώς εκεί εναποτίθεντο τα οστά των κεκοιμημένων κατά την Τουρκοκρατία. Στον ναό των Ταξιαρχών Καστοριάς, ανοίγοντας την εξώθυρα, βρέθηκα κατευθείαν στον γυναικωνίτη.

Το δάπεδο του κυρίως ναού είναι πολύ πιο κάτω απ» το επίπεδο του δημόσιου δρόμου. Κατεβαίνοντας τις πέτρινες, σκοτεινές σκάλες σε μια εσοχή στην άκρη του δαπέδου, βρέθηκα σε έναν χώρο όπου υπήρχαν κάσες στοιβαγμένες γεμάτες κόκαλα. Μερικές ήταν ανοιχτές, φαίνονταν δύο και τρία κρανία θηκιασμένα μαζί.

Ζωγραφισμένες με λουλούδια, είχαν σταυρό ή έγραφαν και το όνομα του ανθρώπου που έζησε. Φεύγοντας άναψα ένα κερί στο τενεκεδένιο κουτί με το χώμα, δίπλα στα λείψανα.

Ως άνθρωποι που ξοδευόμαστε για να αγκαλιάσουμε τη ζωή, πιστεύουμε πως οι νεκροί σιωπούν και θα σιωπούν για πάντα ό,τι κι αν λέμε γι» αυτούς, με όποιον τρόπο κι αν τους αντιμετωπίζουμε. Ομως αν κάποια στιγμή αισθανθούμε πως οι νεκροί εισέρχονται στη ζωή μας και παρουσιάζονται ως ίσοι προς ίσους, τότε ποια γλώσσα θα μιλήσουμε; Λογαριάζοντας τις νοητές αποστάσεις που καθορίζουν τις ανθρώπινες διάνοιες, καταλαβαίνω πως κινούμαστε ο καθένας σε διαφορετική χρονική τάξη, κι ας ζούμε την ίδια εποχή.

Μπορεί να συμπίπτουμε χρονικά, αλλά πόσοι ζουν πραγματικά το παρόν; Πόσοι παραιτούνται από τα σχήματα του παρελθόντος για να υπάρξουν στο νυν και αεί; Ο αγώνας και η προσπάθεια να αποκτήσει κανείς υπόσταση εν τω κόσμω απομακρύνει τη δυνατότητα να αποκτήσει υπόσταση πραγματική.

Ο κόσμος ως κτίσμα δεν μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί, γι» αυτό και ο δικός μας προσδιορισμός με αναφορά στον κόσμο δεν έχει νόημα.

Η φράση του Νικολάου Καβάσιλα «Ημείς νικώμεν νικώντων των άλλων» δίνει ένα εντελώς διαφορετικό νόημα στην ύπαρξη. Πέρα από κάθε διεκδίκηση, πέρα από κάθε ανταγωνισμό, πέρα από κάθε αντιπαλότητα, υπάρχει η βεβαιότητα μιας νίκης επί ενός άλλου επιπέδου ζωής, και ο εαυτός μας λαβαίνει μιαν άλλη υπόσταση.

Αναζητώ τον Εαυτό και είναι τα ποτάμια. Γυρεύω το Πρόσωπο και είναι η λίμνη Ορεστιάδα και τα νερά. Η λίμνη, ένδον οφθαλμός, προσφέρει Προσώπου όραση. Δεν ανήκω σ» αυτούς που τίποτα δεν τους συνέβη, που η ζωή τους είναι αποτέλεσμα γεγονότων εξωτερικών, που δεν έχουν μάτια για να δουν και αφτιά για ν» ακούσουν. Λόγια νεκυίων ανθίζουν στο στόμα μου, λιθάρια που διψούν λαλιά.

Ψάχνω στις κινήσεις του πυθμένα και του βυθού, στα χερσοποτάμια, ποταμολιμναία, λιμναία ιζήματα, τη μορφή που αιώνες εντός μου σμιλεύεται, που στον αιώνα υπάρχει και εκ του τάφου θα ανακληθεί, όταν ακουστεί το νικητήριο σάλπισμα.

Κατά την τελευταία επίσκεψή μου στο κοιμητήριο του Μελισσοχωρίου Θεσσαλονίκης, ανάβοντας τα κεριά και το θυμίαμα που είχα μαζί μου στο μνήμα της Ολγας, μου δημιουργήθηκε η αίσθηση πως ένα μέρος του εαυτού μου συγγενεύει άμεσα με τους πεθαμένους.

Φεύγοντας απ» το κοιμητήριο, είχα την εντύπωση πως οι κινήσεις μου, το φως των κεριών και η οσμή απ» το θυμίαμα είχαν γίνει αντιληπτά απ» τους νεκρούς, είχαν συλληφθεί απ» τις κρυφές τους αισθήσεις.

«Τα Νέα», 1 Σεπτ 2018

Χρὸνια πολλὰ στὸν Παντελῆ ! ! !

Ιουλίου 27, 2018

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mὶα ἐπιστολὴ (ἀπὸ Μπὰμπη)

Μαρτίου 4, 2018

Ένας φίλος μου, που θεραπεύτηκε από καρκίνο, στέλνει το ακόλουθο μήνυμα σε ένα άλλο φίλο του που διαγνώστηκε με καρκίνο. Ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ…

«Προσεύχομαι διαρκώς για εσένα. Να μην ξεχνάς πώς ολο το σώμα μας και κάθε μόριο, κύτταρο καί άτομο του σώματός μας, όπως και η ψυχή μας, όλα ευρίσκονται μέσα στην αγκαλιά του Χριστού.

Ο Χριστός είναι πανταχού παρών. Κρατά στην Άκτιστο ενέργειά Του όχι μόνο το σώμα μας, αλλά ολόκληρο το σύμπαν. Αποδέξου με αγάπη την αρώστεια που σου δίδει ο Χριστός. Ευχαρίστησέ Τον απο καρδίας και δοξολόγησέ Τον. Βγες έξω στο βουνό και φώναζε: δόξα Σοί ο Χριστός. Δόξα Σοί ο Θεός.

Σε ευχαριστώ Χριστέ μου.
Και ζήτα απο τον Χριστό να σου δώσει την δύναμη να ερωτευθείς τον καρκίνο ως μία ωραία γυναίκα και νύμφη που βλέπει ο νέος άνδρας και την ποθεί και την ερωτεύεται. Έτσι και εσύ, ερωτεύσου την ασθένειά σου και δοξολόγησε τον Χριστό και ζήτησέ Του νά σου δίδει αγάπη για την ασθένειά σου, αλλά και για κάθε πλάσμα γύρω σου.

Σκέψου δε με συμπόνοια κάθε ανθρώπινο πλάσμα που πάσχει απο καρκίνο ή άλλη ασθένεια και ξεχνώντας την δική σου ασθένεια προσευχήσου δι’ όλους τους ανθρώπους που πάσχουν.
Διώξε καθε φόβο από την ψυχή σου και ενώσου με τον Χριστό και την Παναγία. Ομοίως, παρακάλεσε την Παναγία και πες:

Παναγία μου, φως μου, δώσε μου χρόνο να ζήσω για να μετανοήσω και για να βοηθησω τα παιδιά μου. Φως μου, δίνε μου δύναμη να δέχομαι με αγάπη κάθε δοκιμασία και κάθε πόνο….
Και όταν αδερφέ μου νοιώθεις πόνο η ότι άλλο, να λές: σε ευχαριστώ Χριστέ μου. Δώσε μου υπομονή και αντοχή όσο και αν πονώ, να σε αγαπώ και να χαίρομαι που υποφέρω, έστω και ολίγο, όπως εσύ πόνεσες τόσο πολύ στον Σταυρό για εμάς.
Να μην ξεχνάς αδερφέ μου, πώς εχουμε ήδη Αναστηθεί.

Ο Χριστός μας έχει ήδη Αναστήσει. Ο θάνατός μας είναι μία μικρή άσκηση για να δοξολογούμε τον Χριστό σε κάθε περίσταση. Να γνωρίζεις πώς ο Χριστός και η Παναγία μας κρατούν στην Αγκαλιά των είτε ζούμε είτε πεθαίνουμε σωματικά, διότι το σώμα μένει πάντα ενωμένο με τον Χριστό όσο και αν διαλυθεί, όπως και η ψυχή…
Χριστός Ανέστη…
Εύχομαι και εγώ διαρκώς για εσένα. Να μην φοβάσαι. Είμαστε μέσα στην Αγκαλιά του Χριστού και της Παναγίας. Είτε ζούμε, είτε αποθνήσκουμε, ζούμε εν Χριστώ.»

Καλὴ σχολικὴ χρονιὰ ! ! !

Σεπτεμβρίου 11, 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για αρχη σχολικης χρονιας 2017

Χρὸνια πολλὰ στὸν Παντελῆ…

Ιουλίου 27, 2017

P3040760.JPG

Διὴγηση ὠφὲλιμη κὰποιου γεωργοῦ,Μετρὶου ὀνομαζομὲνου

Ιουνίου 1, 2017

 

Bίος Mετρίου πάσι τοις χριστωνύμοις,
Στήλη πρόκειται αρετών τε και πίναξ.
Στη Γαλατία της Ασιατικής Παφλαγονίας ήταν κάποιος γεωργός, που ονομαζόταν Μέτριος. Αυτός λοιπόν έβλεπε τον γείτονα του που είχε γιους και τους προετοίμαζε για την Κωνσταντινούπολη, για να γίνουν αξιωματικοί και υπηρέτες του Βασιλιά. Τότε ο Μέτριος παρακάλεσε τον Θεό λέγοντας:

«Κύριε, αν και εγώ είμαι άξιος δούλος σου, χάρισε μου ένα αρσενικό παιδί για να το έχω αποκούμπι στα γηρατειά μου».

Αφού προσευχήθηκε, στη συνέχεια πήγε στο πανηγύρι που γινόταν κάθε χρόνο στην Παφλαγονία.

Στην επιστροφή, στάθηκε σε ένα δασάκι που είχε νερό, για να ποτίσει τα ζώα του. Εκεί λοιπόν βρήκε ένα πουγκί, που είχε μέσα 1500 φλουριά. Όπως ήταν σφραγισμένο, χωρίς να το ανοίξει, το πήρε και το πήγε στο σπίτι.

Την επόμενη χρονιά, ξαναπήγε στο πανηγύρι της Παφλαγονίας και όταν τελείωσε, ο Μέτριος πήγε και στάθηκε στο δασάκι που βρήκε τα φλουριά και παρατηρούσε τους διαβάτες. Τότε φάνηκε κάποιος, που κάτι έψαχνε και αναστέναζε βαριά.

Ο γεωργός τον ρώτησε γιατί αναστενάζει τόσο και αυτός του απάντησε ότι πέρυσι είχε πολλά εμπορεύματα, τα όποια πούλησε στο πανηγύρι και είχε μαζέψει 1500 φλουριά, τα όποια έχασε σ’ αυτό το δασάκι.
Τότε ο γεωργός έβγαλε από το αμάξι του το πουγκί, που είχε βρει και του το έδειξε. Ο έμπορος όταν το είδε έπεσε από τη χαρά του κάτω αναίσθητος.
Ο φτωχός γεωργός τον συνέφερε, αποσφράγισαν το πουγκί, μέτρησαν τα φλουριά και ήταν πράγματι 1500.

Ο έμπορος τότε θέλησε να δώσει στον γεωργό τα 500, αλλά αυτός δεν δέχθηκε τίποτα. Έτσι αφού ευχαρίστησαν και οι δυο τον Θεό αποχωρίστηκαν.

Τη νύχτα εκείνη, όταν ο γεωργός έπεσε να κοιμηθεί, είδε στον ύπνο του άγγελο Κυρίου, που του είπε ότι θα κάνει παιδί αρσενικό, θα το ονομάσει Κωνσταντίνο και θα φέρει μεγάλη ευλογία στο σπίτι του.

Έτσι και έγινε, μετά από ορισμένο χρόνο η γυναίκα του γεωργού γέννησε αγοράκι, το όποιο μεγάλωσε, μορφώθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ο βασιλιάς τον ανύψωσε σε Πατρίκιο.
Έτσι έφερε πολλά αγαθά στην οικογένεια του και ο Θεός αντάμειψε μ’ αυτό τον τρόπο τον γεωργό για την τίμια πράξη του.

ΓΙΑΝΝΗΣ Α. ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ , Ὀδοιπορικὸ μιᾶς ψυχῆς, Ἐρουρεμ, τχ2, 1982 (ἀπὸ τὸν Ἂγγελο Καλογερὸπουλο)

Απρίλιος 22, 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για που σου αδη το νικος

Tὸ χερι ψηλαφιζει μες στὸ ἡμιφως ἑνα παλιὸ σκονισμενο βιβλιο. Προμετωπιδα του ἡ εἰκονα μὲ το σκηνωμα του Ἁγιου Γερασιμου, ἡ νικη κατὰ τῆς φθορᾶς! Πιὸ κεῖ ὁ ἀναστημενος Χριστος – διαβαζω δυσκολα σχεδον συλλαβιζοντας την ἡμιφθαρτη βυζαντινὴ γραφή:

Ποῦ σου θανατε τὸ κεντρον;Ποῦ σοῦ ἁδη τὸ νῖκος Ἀνεστη Χριστος, καὶ σὺ καταβεβλησαι ἀνεστη Χριστος, καὶ πεπτωκασι δαιμονες ἀνεστη Χριστος, καὶ χαιρουσι Ἀγγελοι ἀνεστη Χριστος, καὶ ζωὴ πολιτευεται ἀνεστη Χριστος, καὶ οὐδεις ἐπὶ μνηματος Χριστος γαρ ἐγερθεις ἐκ νεκρῶν,
ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημενων ἐγενετο.

Σφαλιζω τὰ ματια. Τὸ ψελιζω, τὸ φωναζω, τὸ κραυγαζω, δεν συλλαμβανω τὸ νοημά του, εἶμαι τὸ νοημά του. Ἀφουγκραζομαι την ὑπαρξη καποιας ἀλλης Παρουσιας διπλα μου. […] Τὸ προσωπό του ομορφο:Προσκυνητης στους Ἐμμαους. Κηπουρος ἀγνωστος μπρος στἅ ματια τῆς Μαγδαληνῆς. Σαρκωθηκε γιὰ νὰ τον θωρῶ μεσα σὲ καθε ἀνθρωπο. Τὸ δραμα μας, δραμα Του. Ὁ πονος μας πονος Του, ἡ ἀναπνοή μας ἀνασα Του. Ἀλλωστε «ὁ Χριστος ἀγωνιᾶ μεχρι τὸ τελος τοῦ κοσμου».

Ἀχνοφεγγει μεσα ἀπὸ τὰ ἐρεβη τοῦ θανατου τὸ κατωφλι τῆς αἰωνιοτητας.

ΓΙΑΝΝΗΣ Α. ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ , Ὁδοιπορικὸ μιᾶς ψυχῆς, Ἐρουρέμ, τχ2, 1982

Σικελιανὸς καὶ Ἃγιον Ὃρος (ἀπὸ Παντελῆ)

Μαρτίου 14, 2017

Σχετική εικόνα

Αρκετοί είναι αυτοί που γνωρίζουν το ποίημα του Άγγελου Σικιελιανού «Μαγδαληνή», που κλείνει με τους παρακάτω στίχους:

«Μαγδαληνή, Μαγδαληνή, του πόθου μέγα αστέρι·
σέ μοναστήρι ανέβασες κ’ εμένανε πιστό,
γιά νά φιλήσω λείψανο τό ατίμητό Σου χέρι·
κ ήταν ακόμα, ώς πίθωσα τά χείλια μου, ζεστό!».

Λίγοι όμως είναι αυτοί που γνωρίζουν από πού τους εμπνεύστηκε ο μεγάλος ποιητής.

Τον Νοέμβριο τού 1914, ο νεαρός Άγγελος Σικιελιανός επισκέπτεται το Άγιον Όρος. Ήταν τότε μόλις 30 ετών και βρισκόταν σε μία περίοδο έντονης αναζήτησης.

Μαζί του είχε τον Νίκο Καζαντζάκη.

Σαράντα μέρες περιπλανήθηκαν ως προσκυνητές στα μονοπάτια του Άθωνα και επισκέφθηκαν τα μοναστήρια και τις σκήτες του, αφήνοντας και οι δύο και γραπτές τις έντονες εντυπώσεις από την πνευματική αυτήν περιπλάνηση.

Σε αυτό το ταξίδι «πάλαιψαν» με τον Θεό…

Ανάμεσα στα μοναστήρια που επισκέφθηκαν τότε ήταν και η Σιμωνόπετρα.

Ανέβηκαν από το μονοπάτι του Αρσανά.

Όταν έφτασαν στο μοναστήρι, ο Σικελιανός «θα συναντηθεί» με την Αγία Μαγδαληνή.

Η συνάντησή του χαράχθηκε πολύ βαθιά μέσα του.

Όταν ασπάστηκε το άφθαρτο χέρι της, που φυλάσσεται στην μονή, θα το αισθανθεί θερμό.

Πρόκειται για φαινόμενο που παρατηρούν συχνά άνθρωποι που προσκυνούν το λείψανο της αγίας.

Η κατάπληξη του Σικελιανού ήταν τόσο μεγάλη, που θα ασπαστεί το χέρι της αγίας τρεις φορές!

Στη συνέχεια θα αποτυπώσει την θαυμαστή αυτή εμπειρία, που τον συγκλόνισε, σε στίχους:

«κ ήταν ακόμα, ώς πίθωσα τά χείλια μου, ζεστό!»

Και την 1η Σεπτεμβρίου του 1915 θα γράψει στο ημερολόγιό του, αναπολώντας αυτήν την στιγμή:

Στής Σιμωνόπετρας

«Το έβγα μας στον  αρσανά. Θάλασσα·
ο αφρός φαίνεται άξαφνα ζεστός, σα να καίει μια  αγαλλίαση ζωής.
Και θυμούμαι άξαφνα το ζεστό χέρι της Μαγδαληνής, στη Σιμωνόπετρα.
Ο ανήφορος στη Σιμωνόπετρα.
Η δάφνη δεξιά ζερβά βλαστομανάει  απίστευτα·
δαφνοπόταμος.
Δίπλα τρέχει λαγκαδιά που τα ξερόδεντρα τυλίγουν άφθονα οι κισσοί.
Το κύμα  ακούεται κάτου, κι  πάνου το νερό.
Δάσος δαφνών βαΐα.
Απάνου καλεί ένα σήμαντρο χαρούμενο, τρεμάμενο
σα γεράκι που ζυγιάζεται στο γκρεμό και φέρνει κύκλους.
Μη τον ξεχνάς αυτόν τον δρόμο· τη θεία θέρμη της Μαγδαληνής.
Όλο το σώμα νικητήριο μέσ᾿ π᾿ τα άγια».
Μέσα από την θέρμη του χεριού της αγίας ο άγιος βίωσε την αγάπη της για τον Χριστό, που νίκησε και αυτό τον θάνατο.

από το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Πυθαγὸρας (ἀπὸ Παντελῆ)

Φεβρουαρίου 7, 2017

εισιέναι εις τας πόλεις,

πρώτον τρυφήν,

έπειτα κόρον,

είτα ύβριν,

μετά δε ταύτα

ο όλεθρος