Archive for the ‘…γενικώς…’ Category

ΓΙΑΝΝΗΣ Α. ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ , Ὀδοιπορικὸ μιᾶς ψυχῆς, Ἐρουρεμ, τχ2, 1982 (ἀπὸ τὸν Ἂγγελο Καλογερὸπουλο)

Απρίλιος 22, 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για που σου αδη το νικος

Tὸ χερι ψηλαφιζει μες στὸ ἡμιφως ἑνα παλιὸ σκονισμενο βιβλιο. Προμετωπιδα του ἡ εἰκονα μὲ το σκηνωμα του Ἁγιου Γερασιμου, ἡ νικη κατὰ τῆς φθορᾶς! Πιὸ κεῖ ὁ ἀναστημενος Χριστος – διαβαζω δυσκολα σχεδον συλλαβιζοντας την ἡμιφθαρτη βυζαντινὴ γραφή:

Ποῦ σου θανατε τὸ κεντρον;Ποῦ σοῦ ἁδη τὸ νῖκος Ἀνεστη Χριστος, καὶ σὺ καταβεβλησαι ἀνεστη Χριστος, καὶ πεπτωκασι δαιμονες ἀνεστη Χριστος, καὶ χαιρουσι Ἀγγελοι ἀνεστη Χριστος, καὶ ζωὴ πολιτευεται ἀνεστη Χριστος, καὶ οὐδεις ἐπὶ μνηματος Χριστος γαρ ἐγερθεις ἐκ νεκρῶν,
ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημενων ἐγενετο.

Σφαλιζω τὰ ματια. Τὸ ψελιζω, τὸ φωναζω, τὸ κραυγαζω, δεν συλλαμβανω τὸ νοημά του, εἶμαι τὸ νοημά του. Ἀφουγκραζομαι την ὑπαρξη καποιας ἀλλης Παρουσιας διπλα μου. […] Τὸ προσωπό του ομορφο:Προσκυνητης στους Ἐμμαους. Κηπουρος ἀγνωστος μπρος στἅ ματια τῆς Μαγδαληνῆς. Σαρκωθηκε γιὰ νὰ τον θωρῶ μεσα σὲ καθε ἀνθρωπο. Τὸ δραμα μας, δραμα Του. Ὁ πονος μας πονος Του, ἡ ἀναπνοή μας ἀνασα Του. Ἀλλωστε «ὁ Χριστος ἀγωνιᾶ μεχρι τὸ τελος τοῦ κοσμου».

Ἀχνοφεγγει μεσα ἀπὸ τὰ ἐρεβη τοῦ θανατου τὸ κατωφλι τῆς αἰωνιοτητας.

ΓΙΑΝΝΗΣ Α. ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ , Ὁδοιπορικὸ μιᾶς ψυχῆς, Ἐρουρέμ, τχ2, 1982

Σικελιανὸς καὶ Ἃγιον Ὃρος (ἀπὸ Παντελῆ)

Μαρτίου 14, 2017

Σχετική εικόνα

Αρκετοί είναι αυτοί που γνωρίζουν το ποίημα του Άγγελου Σικιελιανού «Μαγδαληνή», που κλείνει με τους παρακάτω στίχους:

«Μαγδαληνή, Μαγδαληνή, του πόθου μέγα αστέρι·
σέ μοναστήρι ανέβασες κ’ εμένανε πιστό,
γιά νά φιλήσω λείψανο τό ατίμητό Σου χέρι·
κ ήταν ακόμα, ώς πίθωσα τά χείλια μου, ζεστό!».

Λίγοι όμως είναι αυτοί που γνωρίζουν από πού τους εμπνεύστηκε ο μεγάλος ποιητής.

Τον Νοέμβριο τού 1914, ο νεαρός Άγγελος Σικιελιανός επισκέπτεται το Άγιον Όρος. Ήταν τότε μόλις 30 ετών και βρισκόταν σε μία περίοδο έντονης αναζήτησης.

Μαζί του είχε τον Νίκο Καζαντζάκη.

Σαράντα μέρες περιπλανήθηκαν ως προσκυνητές στα μονοπάτια του Άθωνα και επισκέφθηκαν τα μοναστήρια και τις σκήτες του, αφήνοντας και οι δύο και γραπτές τις έντονες εντυπώσεις από την πνευματική αυτήν περιπλάνηση.

Σε αυτό το ταξίδι «πάλαιψαν» με τον Θεό…

Ανάμεσα στα μοναστήρια που επισκέφθηκαν τότε ήταν και η Σιμωνόπετρα.

Ανέβηκαν από το μονοπάτι του Αρσανά.

Όταν έφτασαν στο μοναστήρι, ο Σικελιανός «θα συναντηθεί» με την Αγία Μαγδαληνή.

Η συνάντησή του χαράχθηκε πολύ βαθιά μέσα του.

Όταν ασπάστηκε το άφθαρτο χέρι της, που φυλάσσεται στην μονή, θα το αισθανθεί θερμό.

Πρόκειται για φαινόμενο που παρατηρούν συχνά άνθρωποι που προσκυνούν το λείψανο της αγίας.

Η κατάπληξη του Σικελιανού ήταν τόσο μεγάλη, που θα ασπαστεί το χέρι της αγίας τρεις φορές!

Στη συνέχεια θα αποτυπώσει την θαυμαστή αυτή εμπειρία, που τον συγκλόνισε, σε στίχους:

«κ ήταν ακόμα, ώς πίθωσα τά χείλια μου, ζεστό!»

Και την 1η Σεπτεμβρίου του 1915 θα γράψει στο ημερολόγιό του, αναπολώντας αυτήν την στιγμή:

Στής Σιμωνόπετρας

«Το έβγα μας στον  αρσανά. Θάλασσα·
ο αφρός φαίνεται άξαφνα ζεστός, σα να καίει μια  αγαλλίαση ζωής.
Και θυμούμαι άξαφνα το ζεστό χέρι της Μαγδαληνής, στη Σιμωνόπετρα.
Ο ανήφορος στη Σιμωνόπετρα.
Η δάφνη δεξιά ζερβά βλαστομανάει  απίστευτα·
δαφνοπόταμος.
Δίπλα τρέχει λαγκαδιά που τα ξερόδεντρα τυλίγουν άφθονα οι κισσοί.
Το κύμα  ακούεται κάτου, κι  πάνου το νερό.
Δάσος δαφνών βαΐα.
Απάνου καλεί ένα σήμαντρο χαρούμενο, τρεμάμενο
σα γεράκι που ζυγιάζεται στο γκρεμό και φέρνει κύκλους.
Μη τον ξεχνάς αυτόν τον δρόμο· τη θεία θέρμη της Μαγδαληνής.
Όλο το σώμα νικητήριο μέσ᾿ π᾿ τα άγια».
Μέσα από την θέρμη του χεριού της αγίας ο άγιος βίωσε την αγάπη της για τον Χριστό, που νίκησε και αυτό τον θάνατο.

από το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Πυθαγὸρας (ἀπὸ Παντελῆ)

Φεβρουαρίου 7, 2017

εισιέναι εις τας πόλεις,

πρώτον τρυφήν,

έπειτα κόρον,

είτα ύβριν,

μετά δε ταύτα

ο όλεθρος

Moby & The Void Pacific Choir – Are You Lost In The World Like Me

Οκτώβριος 21, 2016

Γραμμένα φιλιά [απόσπασμα] του Γιάννη Ευσταθιάδη-ἀπὸ τὸν Μπὰμπη-

Οκτώβριος 15, 2016

….Κι αν πάθω αλτσχάιμερ και σε ξεχάσω;
Αν η γεροντική άνοια μου πάρει τα λογικά

και δεν σ’ αναγνωρίζω;
Αν, παραπληγικός, δεν μπορώ να κρατώ

στα δάχτυλα τις φωτογραφίες σου;
Αν χάσω για πάντα τον ύπνο μου

και δεν μπορώ να σε ξαναβρίσκω στα εφήμερα ενύπνια;
Αν χάσω την ακοή

και δεν μπορώ να σε συναντώ στις κοινόχρηστές μας μουσικές;
Αν τυφλωθώ

και δεν σε βλέπω απέναντί μου;
Αν ακρωτηριαστώ

και δεν μπορώ να σε χαϊδεύω;
Αν χάσω τα πόδια μου

και δεν μπορώ να βαδίζω χιλιόμετρα μες στο δωμάτιό σου;

Και πιο πολύ αν τίποτα απ όλα αυτά δεν συμβεί,

αν συνηθίσω την απουσία σου,

αν λησμονήσω,

αν ζω και ψευτοζώ χωρίς εσένα,

αν κάποια μέρα σ’ αρνηθώ;

………………………………………………………………………………………………………………….

(από τα 32 σύντομα πεζά)

Εὒγε στὴν ἀπὶθανη αὐτὴ γιαγιοὺλα…

Σεπτεμβρίου 21, 2016

Οὒτε λὲξη ( στιγμὲς ἀπὸ ἓνα μνημὸσυνο)

Σεπτεμβρίου 15, 2016

Αποτέλεσμα εικόνας για κρινακι ορνιθογαλο

ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ

Ούτε λέξη δεν μπόρεσα να πω στα σαράντα μα ούτε και στην αλλαγή

του χρόνου σου,  στην ατμόσφαιρα της ημέρας.

Η επιθυμία να μιλήσω για σένα, όση ώρα μιλούσαν οι άλλοι, έμοιαζε

 με πουλί σε κλουβί που αναστατώνεται,  περισσότερο, όταν πλησιάζεις

το πρόσωπο να του μιλήσεις:« θα μας πεις κάτι ;» ρωτά η διπλανή,

η αλήθεια είναι ότι είχα βάλει κάτι στην σκέψη μου όμως η ερώτηση το μπέρδεψε.

Ξανά, « δεν  γίνεται, τους ξέρετε τόσα χρόνια »,

τότε αισθάνθηκα το χέρι σου να κλείνει το στόμα μου, το συνηθίζουν

 νομίζω οι πεθαμένοι, εγώ όμως ήθελα να πω κάτι για να επικοινωνήσουμε

 μ’ αυτά που έγραφες βιωματικά στην καρδιά μας, παρακαταθήκη,

 και μοίραζες σε ανυποψίαστους με αρωμάτιστη, σε αμύητη μύτη,  αγάπη μαζί με ελιές

μαζί με την φροντίδα να μένει ακοίμητο το κανδήλι του Αϊ Αντώνη, τάμα

γι’ αυτά που ζητούσες, μαζί πάλι με την στέρηση- την αφαγιά τα πλούσια

όμως ρήματα που λαχταρούσες, την καλοπέραση των ζώων, την φροντίδα

του δενδρολίβανου της δάφνης του πεύκου, αγαπημένα σου φυτά

των ιερών βιβλίων που τ’ άφηνες ακλάδευτα- αναμαλλιασμένα- αδιόρθωτα

 όπως η φύση ήθελε να τα κουμαντάρει κόβοντας προσεκτικά τ’ άνθη,

 από φυτά και ανθρώπους,  μα περισσότερο ήθελες να μαραθούν

 στο ίδιο τους το σώμα.

Το κρινάκι ορνιθόγαλο δεν ορθώνει ανάστημα έλεγες και σταματούσες,

το λένε όμως κι άστρο της Βηθλεέμ, αυτό το έκρυβες όπως η μάνα το στήθος της

όταν βυζαίνει το παιδί και το αγαπούσες γιατί τα κοινά,  μας φέρνουν κοντά.

Είδα την φίλη σου Αλεξάνδρα να στέκει βουβή και πήγα σε συναπάντημα

γιατί ήθελα ν’ ακούσω το μοιρολόι της, αφού γειτόνισσα ξέρει πολλά

για την γειτόνισσά της, και πράγματι άρχισε να λέει με ασταμάτητα λόγια

που έτρεχαν από τα μάταια της και το μόνο που έβγαινε από το στόμα ήταν Νίκη –Νίκη.

Ανακουφίστηκα, ακόμη περισσότερο όταν στο τέλος του διηγήματος η «αιωνόβια»,

Του Ντοστογιέφσκι, διάβαζα: «Αλήθεια, μερικές φορές θέλεις να μεταφέρεις

κάτι που άκουσες πριν από ένα μήνα και να το μετατρέψεις σε μια ενδιαφέρουσα

διήγηση, όταν όμως προσπαθείς να το κάνεις, τότε βλέπεις ότι είναι αδύνατον, είτε

γιατί δεν ταιριάζει με την ατμόσφαιρα, είτε « γιατί δεν λες όλα όσα γνωρίζεις “

και σε τελική ανάλυση δεν μένει τίποτα άλλο από διάφορα πράγματά,

χωρίς ιδιαίτερο θέμα…».

 

Αιωνία Σου η μνήμη κυρά Νίκη

+ετάρτη δεκατέσσερις  Σεπτεμβρίου 2016 (Π.Π.)

 

Καλὴ σχολικὴ χρονιὰ ! ! !

Σεπτεμβρίου 12, 2016

Αποτέλεσμα εικόνας για νεα σχολικη χρονια

``Οἱ μὴ ἐνδιαφὲροντες ἂνθρωποι``(τοῦ Δημὴτρη Τσιριγὼτη)

Ιανουαρίου 21, 2016
Άλλοι τους λένε μη ενδιαφέροντες, άλλοι συνηθισμένους, άλλοι πεζούς και άλλοι αδιάφορους. Όλοι μας έχουμε γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους. Που δεν σου τραβάνε το βλέμμα. Που δεν τους ενδιαφέρει καθόλου να στρέψουν τους προβολείς πάνω τους και να πάρουν χειροκρότημα.
Είναι τα αυτιά στις παρέες και όχι τα στόματα .Όταν οι περισσότεροι αγωνίζονται για την καλύτερη ατάκα, για το πιο ατράνταχτο επιχείρημα και την ολοκληρωμένη άποψη εκείνοι μονάχα ακούν και χαμογελούν βαθιά.
Χαμογελούν γιατί πολύ απλά απολαμβάνουν τους άλλους και όχι τον εαυτό τους. Και αυτό τους είναι αρκετό!
Αναρωτιέσαι: ρε διάολε, αυτοί δεν έχουν μικρά ανθρωπάκια μέσα στο κεφάλι τους, ξέρετε από αυτά που ουρλιάζουν για προσοχή και που ησυχάζουν μόνο όταν την πάρουν;
Πως μπορούν αλήθεια να αντιστέκονται στην επιθυμία να κάνουν πράγματα για να αρέσουν στους άλλους;
Τι είναι όμως αυτό που τους κάνει απαραίτητους σε κάθε ομάδα ανθρώπων και σε κάθε παρέα;
Πως είναι δυνατόν, εντελώς αθόρυβα και αόρατα, και χωρίς ούτε καν οι ίδιοι να το γνωρίζουν να παίζουν το ρόλο της συνεκτικής ουσίας μεταξύ άλλων ανθρώπων;
Μάλλον φταίει ο αθέατός τους κόσμος .Το συναίσθημα. Απαλλαγμένοι από αμπαλάζ , από μεταξωτές κορδέλες ,από φτιασίδια ελευθερώνουν το συναίσθημά τους το οποίο ζεσταίνει σαν την στια τους υπόλοιπους.
Οι συνηθισμένοι άνθρωποι δεν είναι του περιτυλίγματος , σου δείχνουν κατευθείαν το περιεχόμενό τους.
Όταν οι περισσότεροι χτίζουμε με επιμονή και κόπο τον μοναδικό και υπέροχο εαυτό μας αυτοί φαίνεται ότι έχουν άλλες προτεραιότητες.
Δεν είναι διαβασμένοι, δεν είναι ενημερωμένοι ,δεν ξέρουν από τέχνη, δεν κάνουν βαθυστόχαστες κοινωνικές αναλύσεις αλλά δεν απορρίπτουν αυτούς που είναι όλα αυτά – ίσα ίσα τους θαυμάζουν. Απλά νιώθουν ότι όλα αυτά εκείνους δεν τους αφορούν.
Μπορούν να χαρούν με πολύ πιο απλά και συνηθισμένα πράγματα που οι άλλοι τα απορρίπτουν ως κατώτερα και πεζά.
Μπορεί να διαβάσουν ένα βιβλίο γιατί πολύ απλά τους άρεσε το εξώφυλλο, να δούνε μια ταινία στην τηλεόραση γιατί αυτή έτυχε να παίζει εκείνη την ώρα, να πιστέψουν μια ιστορία με θεωρίες συνομωσίας που διαβάσανε κάπου στο ιντερνέτ, να στήνονται κάθε βράδυ, 8 ή ώρα ακριβώς, μπροστά στις τηλεοράσεις τους για να δούνε τις ειδήσεις, να αποδίδουν τον κάθε πονοκέφαλο στο μάτι και την κάθε αναποδιά σε γρουσουζιά και να κάνουν like στην δική τους ανάρτηση στο facebook.
Και όμως αυτοί οι συνηθισμένοι άνθρωποι είναι οι πρώτοι που χαίρονται με τη χαρά σου, που σου στέκονται στα δύσκολα και που σε θεωρούν δικό τους άνθρωπο χωρίς απαραίτητα να είναι τα αισθήματα αμοιβαία.
Είναι αυτοί που δεν θα εξαφανιστούν άμα αρρωστήσεις ,που θα σου πουν χαμηλόφωνα να μην ακούσουν οι άλλοι : «μήπως έχεις ανάγκη από χρήματα; » και ας είναι μεροκαματιάρηδες οι ίδιοι. Είναι αυτοί που δεν πρόκειται ποτέ να σε δικάσουν ότι και αν έχεις κάμει ή να σου πουν ότι είχες άδικο αφού για αυτούς ο φίλος έχει πάντα δίκιο.
Που όποτε και να τους ρωτήσεις τι κάνουν θα σου πούνε : «Δόξα τω Θεώ ,τα δικά σου νέα». Που πάντα παίρνουν πρώτοι τηλέφωνο στη γιορτή σου τόσο πρωί που μπορεί και να σκεφτείς : «καλά στον ύπνο τους σε βλέπανε ;»,και το υπέροχο είναι ότι ναι, μάλλον έπαιζες και εσύ σε κάποιο όνειρό τους .
Μην μας ξεγελάει όμως. Αυτή η αθωότητα και παιδικότητα δεν έχει καμία σχέση να κάνει με την ανωριμότητα.
Τουναντίον μάλιστα στα δύσκολα εκείνοι είναι που παίρνουν το ρόλο του μεγάλου και με ψυχραιμία βγαίνουν μπροστά να καθαρίσουν.
Και τότε συνειδητοποιείς ότι η ήπια εικόνα τους είναι επιλογή και όχι αδυναμία. Οι άνθρωποι αυτοί δίνουν μεγάλη βαρύτητα στα μικρά και καθημερινά πράγματα γι’ αυτό είναι απλοί ,πρακτικοί και καπάτσοι.
Οι άνδρες είναι μάστορες, πιάνουν τα χέρια τους που λένε. Μπορούν να βάψουν το σπίτι μέχρι να επισκευάσουν το καρμπυρατέρ του αμαξιού.
Και το κάνουν με πολύ μεράκι και αγόγγυστα. Οι δε γυναίκες είναι νοικοκυρές και εκπληκτικές μαγείρισσες.
Ελληνική παραδοσιακή κουζίνα πάντα, που αρέσει στην οικογένεια. Όταν οι περισσότεροι από εμάς εκτιμούμε μόνο τα μεγάλα και τα σημαντικά , θεωρώντας αγγαρεία τα καθημερινά ,εκείνοι τιμούν ακόμα τον «θεό των μικρών πραγμάτων» και φαίνεται να έχουν βρει την μυστική συνταγή της ισορροπίας.
Πολύ πιθανόν να μην έπαιρναν καλό βαθμό σε ένα ¨test IQ¨ αλλά αν μπορούσαμε να αξιολογήσουμε τα συναισθήματα ,την ενσυναίσθηση, τις σχέσεις με τους άλλους, τη δημιουργικότητα, τις κινητικές δεξιότητες, την πίστη σε αξίες τότε μάλλον θα είχαμε άλλα αποτελέσματα.
Για τους ανθρώπους αυτούς η πιο μεγάλη αξία είναι η οικογένεια. Θεωρούν ως υπέρτατη αποστολή τη θυσία για τα παιδιά τους και τη φροντίδα των ηλικιωμένων.
Όταν για τους πιο πολλούς από εμάς η ευτυχία έχει γίνει συνώνυμη με την επαγγελματική εξέλιξη, την οικονομική επιτυχία και την κοινωνική αναρρίχηση, εκείνοι είναι ευχαριστημένοι να σπουδάσουν και να βρουν δουλειά τα παιδιά τους ,να έχουν όλοι την υγειά τους ,να μπορέσουν να αφήσουν ένα σπίτι στα παιδιά τους , να δούνε κανένα εγγόνι και να έχουνε καλά γεράματα.
Ναι αυτές είναι οι χαρές που προσδοκάνε, γάμους, βαφτίσια και οικογενειακά τραπέζια με την οικογένεια πάντα να πρωταγωνιστεί.
Τα όνειρά τους χαρακτηρίζονται από κάποιους ως μικροαστικά και από κάποιους άλλους ως νοσταλγικά μιας άλλης, πιο ανθρώπινης, εποχής.
Όσον αφορά τις πολιτικές τους θέσεις θα σου πουν πράγματα που εσύ ποτέ δεν θα έλεγες και ας τα πιστεύεις κατά βάθος, γιατί θα τα θεωρούσες αυτονόητα και συνηθισμένα. Θα σου πούνε να μην γίνονται πόλεμοι ,να μην υπάρχει φτώχεια και ανεργία, να μην υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Θα σου πούνε ότι σχεδόν κανείς πολιτικός δεν νοιάζεται για τον κοσμάκη και ας λένε το αντίθετο για σύνθημα.
Και πριν βιαστούμε να τους χαρακτηρίσουμε απολιτικούς ίσως θα πρέπει να σκεφτούμε ότι αυτοί απορρίπτουνε τους πολιτικούς και όχι την πολιτική. «Σιγά μην περιμένουμε από αυτούς να μας σώσουν, μόνοι μας ότι κάνουμε».
Και εάν προσπαθήσεις να τους κατατάξεις πολιτικά μάλλον θα αποτύχεις αφού θα καταλήξεις ή ότι δεν ψηφίζουν τίποτα ή ότι τους έχουν ψηφίσει όλους.
Ναι είναι αλήθεια ,οι άνθρωποι αυτοί λένε μόνο τα αυτονόητα αλλά αναρωτιέμαι σε μια εποχή τόσο σουρεαλιστική, που όλα μοιάζουνε το ίδιο, μήπως το ζητούμενο είναι τελικά το αυτονόητο ;
Ο μεγάλος τους σύμμαχος είναι ο χρόνος.
Όταν τους πρωτογνωρίζεις δεν πέφτουν απάνω σου για να σου κάνουν καλή εντύπωση και να σε κερδίσουν αμέσως και γι’ αυτό το λόγο δεν κεντρίζουν το ενδιαφέρον σου.
Όσο όμως κυλάει ο καιρός συνειδητοποιείς ότι πλέον σου έχουν γίνει απαραίτητοι.
Αυτή η έλλειψη φιλοδοξίας να κατακτήσουν τον κόσμο όλο εδώ και τώρα είναι αυτό που τους αφήνει να τρυπώσουν αθόρυβα στην καρδιά σου.
Το να είναι απλά ο εαυτός τους σε ένα κόσμο που υμνεί τη δημοφιλία και ωθεί προς τον ναρκισσισμό είναι κατά μια έννοια μια πράξη αντίστασης.
Αναρωτιέμαι μήπως τελικά οι άνθρωποι που παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι οι μη ενδιαφέροντες;

Δημήτρης Τσιριγώτης. Φυσικός

Χριστοὺγεννα…

Δεκέμβριος 24, 2015

Αποτέλεσμα εικόνας για χριστουγεννα