Κὺριε ἡ ἐν πολλαὶς ἀμαρτὶαις…(Στανὶτσας)

Ένα Σχόλιο to “Κὺριε ἡ ἐν πολλαὶς ἀμαρτὶαις…(Στανὶτσας)”

  1. Μπάμπης Says:

    Τὸ τῆς ὁσίας Κασσιανῆς τροπάριον (μελοποιηθὲν ὑπὸ Πέτρου τοῦ Λαμπαδαρίου [1730-1778] καὶ ψαλλόμενον εἰς ἦχον πλάγιον τοῦ τετάρτου)

    Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
    τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
    ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
    Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
    ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.
    Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
    ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
    κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
    ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.
    Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
    ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
    ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
    κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.
    Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους
    τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
    Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.

    (Δοξαστικὸν ἰδιόμελον ἐκ τῶν ἀποστίχων τοῦ ὄρθρου τῆς Μεγάλης Τετάρτης)

    ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

    Κύριε, η γυναίκα η τόσο αμαρτωλή,
    μόλις ποιος είσαι ένιωσε, έγινε μυροφόρα
    και μύρα προεντάφια με οδυρμό πολύ
    και σπαραγμό ανείπωτο σου φέρνει τώρα.

    «Νύχτα, αχ», λέει, «μέσα μου, ακολασίας ορμή,
    θεοσκότεινο κι ασέληνο της αμαρτίας πάθος.
    Δέξου ως θυσία των δακρύων μου τη ροή,
    συ που ανασύρεις σύννεφα απ’ των γιαλών το βάθος.

    Λύγισε στους πικρούς μου στεναγμούς,
    εσύ που ήρθες φέρνοντας στη γη τα ουράνια πίσω.
    Τ’ άχραντα πόδια σου θα τα γεμίσω μ’ ασπασμούς,
    με τα μαλλιά της κεφαλής μου θα σκουπίσω·

    τα πόδια που μες στον παράδεισο να ηχούν το δειλινό
    η Εύα ακούγοντας κρύφτηκε φοβισμένη.
    Των αμαρτιών μου και των κρίσεών σου το βουνό
    ποια λογική να τα συλλάβει περιμένει;

    Διψά, κύριε, η δούλη σου, διψά για ουρανό
    μ’ όλη της την ψυχή την πονεμένη,
    οίκτο στο πλάσμα, κύριε, δείξε το ταπεινό,
    τα πάντα απ’ τ’ άμετρό σου έλεος προσμένει».

    (Απόδοση στα νέα Ελληνικά: Χρήστος Π.Φαράκλας)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: