ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ-ἀπὸ τὸν Ἂγγελο Κ.-

(

ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

Τὴ μέρα αὐτὴ, τὴν Δευτέρα τῆς Πεντηκοστῆς, γιορτάζουμε αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ πανάγιο καὶ ζωοποιὸ καὶ παντοδύναμο Πνεῦμα, τὸν ἕνα Θεὸ τῆς Τριάδος, ποὺ εἶναι ὁμότιμο καὶ ὁμοούσιο καὶ ὁμόδοξο μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό.

Πᾶσα πνοὴ δόξαζε Πνεῦμα Κυρίου

Ποὺ ἀφανίζει τὸ θράσος πονηρῶν πνευμάτων

Τὴν ἴδια τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἐπεδήμησε στοὺς Ἀποστόλους τὸ Πνεῦμα οὐσιωδῶς μὲ τὴ μορφὴ πυρίνων γλωσσῶν καὶ κάθισε πάνω στὸν καθένα στὸ ὑπερῶο, ἐκεῖ ποῦ ἔμεναν. Καὶ γιὰ νὰ τιμήσουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα οἱ θεῖοι Πατέρες, ποὺ ὅλα τὰ ὅρισαν καλῶς, θέσπισαν νὰ τὸ γιορτάζουμε καὶ ξεχωριστὰ καὶ τὴν μέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Ὑποσχέθηκε ὁ Σωτήρας πρὸ τοῦ πάθους τὸν ἐρχομὸ τοῦ Πνεύματος λέγοντας: Συμφέρει νὰ φύγω ἐγώ. Ἐὰν δὲν φύγω ἐγώ, δὲν θὰ ἔρθει ὁ Παράκλητος. Καὶ πάλι:  Ὅταν ἔρθει ἐκεῖνος θὰ σᾶς διδάξει καὶ θὰ σᾶς ὁδηγήσει σὲ ὅλη τὴν ἀλήθεια. Κι ἀμέσως μετά: Θὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν Πατέρα νὰ σᾶς στείλει τὸν ἄλλο Παράκλητο, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ποὺ ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸν Πατέρα. Καὶ μετὰ τὸ Πάθος πάλι, ὅταν ἀνέβαινε στὸν οὐρανό, εἶπε: Ἐσεῖς νὰ παραμείνετε στὴν Ἱερουσαλήμ, ἕως ὅτου ἐνδυθεῖτε δύναμη ἐξ ὕψους.

Καὶ καθὼς περίμεναν αὐτοί, στὸ ὑπερῶο, ὅταν ἔφτασε ἡ μέρα τῆς Πεντηκοστῆς, τὴν τρίτη ὥρα τῆς ἡμέρας, ξαφνικὰ ἔπεσε μιὰ βροντὴ ἀπὸ τὸν οὐρανό, ποὺ διαπέρασε καὶ τὸ πλῆθος τῆς οἰκουμένης. Καὶ μὲ τὴ μορφὴ πυρίνων γλωσσῶν φανερώθηκε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο σὲ καθέναν ἀπὸ αὐτούς, ὄχι μόνο στοὺς Δώδεκα, ἀλλὰ καὶ στοὺς Ἑβδομήκοντα καὶ μιλοῦσαν ξένες γλῶσσες, δηλαδή, ἕνας ἕκαστος ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους μιλοῦσε ὅλες τὶς γλῶσσες τῶν ἐθνῶν. Δὲν ἄκουγε ὁ ἀλλόφυλος τὴν ἰδιαίτερη γλώσσα τοῦ Ἀποστόλου καθὼς μιλοῦσε, ἀλλὰ ὁ Ἀπόστολος ἄκουγε τὴν γλώσσα τοῦ κάθε ἔθνους καὶ τὴ μιλοῦσε. Γι’αὐτὸ καὶ οἱ συγκεντρωμένοι τοὺς πέρασαν γιὰ μεθυσμένους. Ἐπειδὴ δὲν ἤξερε ὁ καθένας πῶς ὁ κάθε Ἀπόστολος συζητοῦσε ἰδιαιτέρως μὲ ὅλους, νόμιζαν ὅτι αὐτὸς εἶχε μεθύσει. Κι ἄλλοι ἀποροῦσαν κι ἔλεγαν: τί εἶναι τοῦτο πάλι; Κι ἦταν μαζεμένοι ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς γῆς γιὰ τὴ γιορτή: Πάρθοι, Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖτες ποὺ εἶχαν πιαστεῖ αἰχμἀλωτοι πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ ἀπὸ  τὸν Ἀντίοχο.

Μετὰ τὴν Ἀνάληψη πέρασαν δέκα μέρες καὶ τότε ἔρχεται τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ὄχι ἀμέσως μὲ τὴν Ἀνάληψη, γιὰ νὰ κάνει τοὺς μαθητὲς θερμότερους ἀκόμα περισσότερο καθὼς τὸ περίμεναν. Λένε μερικοὶ ὅτι καθ’ ἑκάστην ἡμέρα κάθε ἕνα ἀγγελικὸ τάγμα προσερχόταν καὶ προσκυνοῦσε ἐκείνη τὴ θεωθεῖσα σάρκα. Κι ἀφοῦ πέρασαν οἱ ἐννέα ἡμέρες, τὴ δέκατη, καθὼς διὰ τοῦ Υἱοῦ ἔγινε ἡ συμφιλίωση,  ἐπεδήμησε ὁ Παράκλητος. Κι ἔγινε πενήντα μέρες μετὰ τὸ Πάσχα γιὰ νὰ μᾶς θυμίζει τὸν παλαιὸ Νόμο. Γιατὶ ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τότε ποὺ πέρασε τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα, πέρασαν πενήντα μέρες καὶ μετὰ ἔλαβε τὸν Δεκάλογο. Βλέπε δὲ καὶ τὰ σύμβολα: ἐκεῖ ὄρος, ἐδῶ ὑπερῶον· ἐκεῖ πῦρ, ἐδῶ πύρινες γλῶσσες· κι ἀντὶ γιὰ τὶς βροντὲς καὶ τὸν γνόφο, πνοὴ βιαία ἐδῶ. 

Κατέβηκε λοιπὸν μὲ τὴ μορφὴ τῶν γλωσσῶν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, γιατὶ φανερώνει ὅτι εἶναι οἰκεῖο πρὸς τὸν Ζῶντα Λόγο· ἢ καὶ διότι οἱ Ἀπόστολοι ἔμελλαν νὰ διδάξουν καὶ νὰ ὁδηγήσουν τὰ ἔθνη μὲ τὴν γλώσσα· καὶ μὲ πύρινες γλῶσσες,  γιατὶ ὁ Θεὸς εἶναι φωτιὰ ποὺ καίει, καὶ ἐπὶ πλέον γιὰ νὰ δηλώσει τὴν κάθαρση. Καὶ μερίζονται οἱ γλῶσσες γιὰ νὰ δηλώσουν τὰ ἰδιαίτερα χαρίσματα. Καὶ ὅπως κάποτε αὐτοὺς ποὺ γνώριζαν τὴ μία γλώσσα, σὲ πολλὰ μέρη τοὺς διαίρεσε καὶ τοὺς ἔφερε σύγχυση, ἔτσι καὶ τώρα αὐτοὺς ποὺ ἤξεραν μόνο μιὰ γλώσσα τοὺς μοίρασε σε πολλὲς, γιὰ νὰ συνάξει ὅσους μιλώντας τὴν δική τους γλώσσα ἔχουν διασπαρεῖ στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. Κι ἔγινε σὲ μέρα γιορτῆς γιὰ νὰ ἔχουν συγκεντρωθεῖ περισσότεροι, κι ἔτσι νὰ γίνει ξακουστὸ παντοῦ αὐτὸ ποὺ ἔγινε. Καὶ γιὰ νὰ μποροῦν νὰ θαυμάζουν ὅσοι βρέθηκαν ἐκεῖ γιὰ τὸ Πάσχα καὶ ὅσοι εἶδαν ὅσα συνέβησαν μὲ τὸν Χριστό. Καὶ ἔγινε στὴν γιορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς γιατὶ σ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸ ποὺ δόθηκε πρὶν ὁ νόμος, στὸν ἴδιο χρόνο ἔπρεπε καὶ ἡ χάρη τοῦ Πνεύματος νὰ ἐκκενωθεῖ. Σύμφωνα μὲ ὅλα αὐτὰ καὶ ὁ Χριστὸς ἔπραξε. Στὴ διάρκεια τοῦ νομικοῦ Πάσχα, τελώντας τὸ δικό του Πάσχα, τὸ ἀληθινὸ Πάσχα.

Δὲν κάθισε τὸ Πνεῦμα στὸ στόμα, ἀλλὰ στὰ κεφάλια τῶν Ἀποστόλων, ποὺ εἶναι τὸ ἡγεμονικὸ μέρος τοῦ σώματος ποὺ ὑπερέχει τοῦ σώματος καὶ περιλαμβάνει καὶ τὸν ἴδιο τὸν νοῦ, ἀπὸ τὸν ὁποῖο καὶ ἡ γλώσσα ἔχει τὸ λέγειν. Ἢ, καὶ διότι κατὰ κάποιο τρόπο τὸ Πνεῦμα βγάζει φωνὴ μὲ τὶς πύρινες γλῶσσες, σὰ νὰ χειροτονεῖ τοὺς Ἀποστόλους, καθὼς ἐπικάθεται στὴν κεφαλή τους, ὡς διδασκάλους ὅλης τῆς οἰκουμένης ποὺ εἶναι κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανό. Γιατὶ ἡ χειροθεσία γίνεται στὴν κορυφὴ τῆς κεφαλῆς. Καὶ ὁ ἦχος καὶ ἡ φωτιὰ γιατὶ καὶ στὸ ὅρος Σινᾶ ταὰ ἴδια ἔγιναν. Γιὰ νὰ φανεῖ ὅτι αὐτὸ τὸ ἴδιο Πνεῦμα εἶναι καὶ τότε καὶ τώρα αὐτὸ ποὺ νομοθετεῖ καὶ τὰ πάντα ὁρίζει. Καὶ ἐπεκράτησε σύγχυση στὸ πλῆθος μὲ τὸν ἦχο τῆς πνοῆς, διότι νόμισαν ὅτι ἦρθε τὸ τέλος, ὅσα  δηλαδὴ εἶχε προαναγγείλει ὁ Χριστὸς στοὺς Ἰουδαίους γιὰ τὴν καταστροφή τους. Καὶ εἶπε ὅτι θὰ εἶναι σὰν φωτιά, γιὰ νὰ μὴν ἐννοήσει κανεὶς τίποτα σωματικὸ γιὰ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. 

Γιὰ μέθη λοιπὸν κατακρίνονται οἱ Ἀπόστολοι. Ἀλλὰ ὁ Πέτρος στάθηκε καὶ ἀγόρευσε στὸ λαὸ ἐν μέσῳ τοῦ πλήθους, κι ἔτσι ἀπέδειξε ὅτι δὲν ἦταν στ’ ἀλήθεια μεθυσμένοι, καὶ ἐπαλήθευσε μὲ τὸν λόγο του τὴν Προφητεία τοῦ Ἰωήλ. Καὶ ἀπὸ αὐτοὺς κατέκτησε ἕως τρεῖς χιλιάδες. 

Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα λέγεται Παράκλητος ἐπειδὴ μπορεῖ νὰ μᾶς παραμυθεῖ καὶ νὰ μᾶς ἀναψύχει. Καὶ τὸ λάβαμε τοῦτο ἀντὶ γιὰ τὸν Χριστό. Καὶ τὸ ἔχουμε διὰ τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ παρακαλεῖ τὸν Θεὸ γιὰ μᾶς μὲ φωνὲς ἀλάλητες, καθὼς στέκεται μπροστά μας φιλάνθρωπο, ὅπως ἔκανε καὶ ὁ Χριστός. Γιατὶ καὶ ἐκεῖνος εἶναι Παράκλητος. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα λέγεται ἄλλος Παράκλητος. Λέει ὁ Ἀπόστολος: Ἔχουμε Παράκλητο τὸν Ἰησοῦ πρὸς τὸν Θεό. Ἄλλος εἶπε ὅτι λέγεται Παράκλητος καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα γιὰ τὸ Ὁμοούσιο. Γιατὶ εἶναι ἄλλα Πρόσωπα, ἀλλὰ ἔχουν τὴν ἴδια οὐσία καὶ τὴν ἴδια φύση. Καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸ γνωρίσαμε νὰ ἐμφανίζεται μὲ διάφορες φύσεις. Αὐτὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐνυπάρχει καὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ μὲ τὸν Υἱὸ κατὰ πάντα. Ὡς ἐκ τούτου καὶ συνδημιουργεῖ μὲ αὐτοὺς τὸ πᾶν.  Καὶ αὐτὴ τὴν ἀνάσταση ποὺ θὰ γίνει. Καὶ πράττει ὅσα βούλεται, ἁγιάζει, ἀφορίζει, νεοποιεῖ, ἀποστέλλει, σοφίζει, χρίει Προφῆτες. Γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ἁπλὰ κάνει τὰ πάντα, καθὼς εἶναι αὐτεξούσιο, παντοδύναμο, ἀγαθό, εὐθές, ἡγεμονικό. Καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὸ ἔρχεται κάθε σοφία, ζωή, κίνηση, κι ὅτιδήποτε μετέχει στὴν ἁγιοσύνη καὶ γενικὰ στὴ ζωή. Ἁπλῶς ἔχει ὅσα ἔχει ὁ Πατέρας καὶ ὁ Υἱός, πλὴν τῆς ἀγεννησίας καὶ τῆς γεννήσεως, καθὼς ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸν Πατέρα. 

Καὶ καθὼς ἐκχέεται σὲ κάθε σαρκικὸ ἄνθρωπο ὁ κόσμος πλημμυρίζει μὲ διάφορα χαρίσματα καὶ μέσῳ αὐτοῦ ὅλα τὰ ἔθνη χειραγωγοῦνται πρὸς τὴν θεογνωσία καὶ ἀπομακρύνεται κάθε νόσος καὶ κάθε ἀδυναμία. Μὲ τρεῖς τρόπους δόθηκε στοὺς μαθητὲς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἀπὸ τὸν Χριστό. Πρὶν ἀπὸ τὸ πάθος, πολὺ ἀμυδρά. Μετὰ τὴν Ἀνάσταση ἔγινε ἐμφανέστερο, διὰ ἐμφυσήματος. Καὶ τώρα τὸ κατέπεμψε οὐσιωδῶς. Ἢ καλύτερα τὸ ἴδιο κατῆλθε, φωτίζοντας καὶ ἁγιάζοντας αὐτοὺς τελειότερα. 

Καὶ διὰ τῶν Ἀποστόλων οἰκειώθηκε τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. 

Ένα Σχόλιο to “ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ-ἀπὸ τὸν Ἂγγελο Κ.-”

  1. Παντελής Says:

    «Aπό το Πάσχα έως την εορτή του Aγίου Πνεύματος ημέρες Πενήντα. Tην Πεντηκοστή οι ευρισκόμενοι απ’ εδώθε μεριά, επιβιούντες εν τοις φαινομένοις, εύχονται υπέρ των μεταστάντων από την άλλη μεριά του χάσματος, του φοβερού λάκκου. Mετέχουν στην κοινή προσευχή της Eκκλησίας, γονατίζοντας πάνω σε πράσινα φύλλα καρυδιάς.

    Tα υποδιαιρούμενα σε ευάριθμα φυλλίδια μεγάλα φύλλα της καρυδιάς, που εκτός του ότι ο θρεπτικός της και νοστιμώτατος καρπός, παρομοιάζει με τον εγκέφαλο, κέντρο της ατομικής ενός εκάστου σκέψης, περιέχει και ποικίλες ωφέλιμες και ιαματικές ουσίες.

    Eπίσης δεν πρέπει να θεωρηθεί άσχετο, το ότι τον έσω ξυλώδη φλοιό του καρυδοεγκεφάλου, τον παρομοιάζουμε με το μικρότερο των πλεούμενων, με τα οποία ο άνθρωπος, αντιμετωπίζει τις τύχες του ταξιδίου, επί του ετέρου των φυσικών στοιχείων, του μορφοποιού του φωτός ύδατος, αποκτώντας την επιβαλλομένη πείρα, πριν κενούμενος παντός ορατού, πληρωθεί ως ο άνεμος.

    Eκτός τούτου, η καρυδιά, που πάνω στα ελάσματα των σχημάτων που η χλωροφύλλη της φωτοσυνθέσεως επιβάλλει, γονατίζουμε ευχόμενοι για τους προσφιλείς κεκοιμημένους, έχει ως δέντρο ξύλο, εκτιμώμενο όχι μόνο στην επιπλοποιΐα, αλλά και στην κατασκευή σεντουκιών των μεταστάντων σωμάτων.

    Eπίσης λέγονται σεντούκια, τα μπαούλα όπου φυλάγεται η προίκα του γάμου. Eξ’ άλλου η φυσιολογία του δέντρου, που δίκαια σχετίσθηκε προς τον ύπατο θεό των ανθρωπίνων μύθων φθάνει στην καρποφορία δι’ ενός γάμου ασυνήθους εις την καθ’ ημέραν τάξη των φυτών.

    Γονατίζοντας πάνω στα φύλλα της καρυδιάς την Πεντηκοστή, είναι δυνατόν λοιπόν να ισχυριστούμε, ότι επιτελούμε έναν γάμο παράξενο, με τις ψυχές των προσφιλών, που ξημερώνοντας το Σάββατο του Pουσαλιού, ξανά κλείνονται στον κάτω κόσμο, μετά που επί τόσες ημέρες η χαρά της Aναστάσεως του Xριστού, τις αφήκε ελεύθερες να’ ρθουν κοντά μας».

    ΝΙΚΟΣ Γ. ΠΕΝΤΖΙΚΗΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: