ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (ἀπὸ τὸν ἀγαπητὸ Ἂγγελο Κ.)

Χριστοποίηση: Οἱ Ἁγίες Μυροφόρες

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

 

Τὴν ἴδια μέρα, τὴν τρίτη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα γιορτάζουμε τὴν γιορτὴ τῶν ἁγίων μυροφόρων γυναικῶν.

Κι ἀκόμα κανουμε μνεία καὶ τοῦ ἀπὸ Ἀριμαθαίας Ἰωσὴφ ποὺ ἦταν κρυμμένος μαθητής. Καὶ ἐπὶ πλέον καὶ τοῦ νυχτερινοῦ μαθητῆ,  τοῦ Νικοδήμου.

Φέρνουνε μῦρα οἱ μαθήτριες στὸν Χριστό.

Κι ἐγὼ σ’ αὐτὲς τὸν ὕμνο μου σὰ μῦρο φέρνω.

 

Ἀπὸ τούτους ὅλους, οἱ γυναῖκες αὐτὲς εἶναι μάρτυρες ἀψευδεῖς καὶ πρῶτες τῆς Ἀναστάσεως.

Ὁ Ἰωσὴφ καὶ ὁ Νικόδημος, τῆς ταφῆς. Ποὺ εἶναι καὶ τὰ δυὸ τὰ κυριώτερα καὶ τὰ συνεκτικώτερα τοῦ δόγματός μας. Ἀμέσως, ὁ Νικόδημος ἔγινε ἀποσυνάγωγος, ἀφοῦ προτίμησε νὰ μὴ συμφωνήσει μὲ τοὺς Ἰουδαίους.

Ἐνῶ ὁ Ἰωσὴφ μετὰ τὸν ἐνταφιασμὸ τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου, τὸν ἔριξαν οἱ Ἰουδαῖοι σὲ βόθρο καὶ μὲ θεία δύναμη ἁρπάζεται ἀπὸ ἐκεῖ καὶ μεταφέρεται στὴν Ἀριμαθαία, τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του.

Κι ὅταν ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, ἐμφανίζεται σ’ αὐτόν, ποὺ ἦταν ἀκόμη δεμένος, κι αὐτὸ πιστοποιεῖ ἀκόμη περισότερο τὸ μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως. Ἀφοῦ ἔπαθε πολλὰ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, δὲν ἀνέχτηκε νὰ παραδώσει στὴ σιωπὴ τὸ μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως, ἀλλὰ μὲ παρρησία ἐδίδασκε σὲ ὅλους τὰ ὅσα εἶχαν γίνει.

Λέγεται ὅτι ὅπως καὶ ὁ Νικόδημος, λεπτομερῶς κι αὐτὸς διασαφήνισε πρῶτος ἀπὸ ὅλους καὶ τὰ τοῦ Πάθους καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, γιατὶ ἦταν μέλος τῆς Συναγωγῆς καὶ γνώριζε μὲ μεγάλη ἀκρίβεια καὶ τὶς ἀποφάσεις τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς λόγους τους καὶ γενικὰ τὰ πάντα.

Καὶ γι’ αὐτὴ τὴν αἰτία, ὅπως εἴπαμε, καθὼς αὐτοὶ εἶναι ἀψευδεῖς μάρτυρες τῆς ταφῆς μαζὶ μὲ τὶς γυναῖκες ποὺ εἶδαν τὴν Ἀνασταση, τάχθηκαν νὰ ἑορταζονται μετὰ τὴν πίστωση τὴν πρώτη τοῦ Θωμᾶ. Ἐκείνη προτάχθηκε γιατί, ὅπως λένε, συνέβη ὀκτὼ ἡμέρες μετά. 

Οἱ γυναῖκες λοιπὸν αὐτὲς πρῶτες εἶδαν τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν καλὴ ἀγγελία τὴν μετέδωσαν στοὺς μαθητές.

Ἔπρεπε τὸ πρῶτο φῦλο ποὺ ἔπεσε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ μᾶς κληροδότησε τὴν κατάρα, αὐτὸ ἔπρεπε πρῶτο νὰ δεῖ καὶ τὴν ἀνάσταση. Καὶ νὰ ἀκούσει τὴν χαρά, αὐτὸ τὸ φῦλο ποὺ πρῶτο ἄκουσε «Μὲ λῦπες θὰ γενήσεις τὰ παιδιά σου».

Ὀνομάστηκαν δὲ μυροφόρες, γιατί ἐνῶ ἦταν Πάσχα, γιὰ τὴν Παρασκευή, ἐπειδὴ ἦταν μεγάλη μέρα τὸ Σάββατο ἐκεῖνο, ἐπειδὴ ἔσπευσαν νὰ θάψουν τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ ἔθιμο τῶν Ἰουδαίων τὸ ἄλειψαν μὲ μῦρα, ἀλλὰ ὄχι ὅπως ἔπρεπε.

Ἔβαλαν πιὸ πολὺ ἀλόη καὶ σμύρνα, καὶ τὸ τύλιξαν μὲ ἕνα σεντόνι, καὶ τὸ παρέδωσαν στὸν τάφο. Χάρη σὲ τοῦτο, αὐτὲς, ἔχοντας διάπυρη ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό, ὡς μαθήτριες, ἀγόρασαν πολυτελῆ μῦρα, καὶ φτάσανε ἐκεῖ ἐνῶ ἦταν ἀκόμα νύχτα, ἀφενὸς μὲν γιὰ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων, ἀφετέρου δε, ἐπειδὴ ἔτσι ἦταν τὸ ἔθιμο, τὴν ὥρα τοῦ ὄρθρου νὰ κλάψουν τὸ σῶμα του καὶ νὰ τὸ ἀλείψουν μύρα.

Κι αὐτὸ ποὺ ἔλειπε νὰ τὸ ἀναπληρώσουν. Ὅταν φτάσανε, εἴδανε διάφορες ὀπτασίες. Τοὺς δύο   ἀπαστράπτοντες ἀγγέλους μέσα στὸ μνῆμα καὶ τὸν ἄλλο ποὺ καθότανε πάνω στὸν λίθο. Καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὸ βλέπουνε τὸν Χριστὸ καὶ τὸν προσκυνοῦνε. Καὶ ἡ Μαγδαληνὴ τὸν ρωτοῦσε ἂν ἦταν ὁ κηπουρός. 

Πολλὲς ἦταν οἱ μυροφόρες, ἀλλὰ οἱ εὐαγγελιστὲς μνημονεύουν μόνο τὶς ἐπίσημες. Ἦσαν δὲ αὐτές: πρώτη ἀπὸ ὅλες ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔβγαλε ἐπτὰ δαιμόνια ὁ Χριστός.

Αὐτὴ μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ πῆγε στὴ Ρώμη, ὅπως λέγεται, καὶ παραδίδει στὸν καινὸ θάνατο τὸν Πιλάτο καὶ τοὺς ἀρχιερεῖς, καὶ μετέφερε στὸν Καίσαρα Τιβέριο τὰ τοῦ Χριστοῦ.

Ὕστερα, πεθαίνει στὴν Ἔφεσο καὶ τὴ θάβει ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. Καὶ ἀπὸ τὸν σοφώτατο Λέοντα μεταφέρεται στὴν Κωνσταντινούπολη. Δεύτερη ἡ Σαλώμη, ἡ ὁποία ἦταν θυγατέρα τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ μνήστορος, εἶχε ἄντρα τὸν Ζεβεδαῖο, ἀπὸ τὴν ὁποία γεννήθηκαν ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης καὶ ὁ Ἰάκωβος.

Τέσσερεις γιοὺς εἶχε ὀ Ἰωσὴφ. Τὸν Ἰάκωβο, τὸν λεγόμενο μικρό, τὸν Ἰωσὴ, τὸν Σίμωνα καὶ τὸν Ἰούδα. Καὶ τρεῖς θυγατέρες· τὴν Ἐσθήρ, τὴν Θαμὰρ καὶ τὴν Σαλώμη, τὴν γυναίκα τοῦ Ζεβεδαίου.

Ὥστε, ὅταν ἀκούσεις στὸ Εὐαγγέλιο Μαρία, Ἰακώβου τοῦ μικροῦ καὶ Ἰωσὴφ, νὰ θεωρεῖς τὴν Θεοτόκο ὅτι εἶναι μητέρα. Γιατὶ ὡς μητέρα τῶν παιδιῶν τοῦ Ἰωσὴφ ἐθεωρεῖτο. Ὡς ἐκ τούτου συμβαίνει ὁ Εὐαγελιστὴς Ἰωάννης νὰ εἶναι ἀνηψιός τοῦ Χριστοῦ, ὡς παιδὶ τῆς ἀδελφῆς του.

Τρίτη ἀπὸ τὶς μυροφόρες εἶναι ἡ Ἰωάννα, ἠ γυναίκα τοῦ Χουζᾶ, ὁ ὁποῖος ἦταν ἐπίτροπος καὶ οἰκονόμος τῆς οἰκίας τοῦ βασιλιᾶ Ἡρώδη. Τέταρτη καὶ πέμπτη, ἡ Μαρία καὶ ἡ Μάρθα, ἀδελφὲς τοῦ Λαζάρου.

Ἕκτη ἡ Μαρία τοῦ Κλωπᾶ. Μερικοὶ τὸν Κλωπᾶ τὸν λένε καὶ Κλεόπα. Ἕβδομη εἶναι ἡ Σωσάννα. Κι ἄλλες πολλὲς ἦταν, ὅπως ἱστορεῖ ὁ θεῖος Λουκᾶς, οἱ ὁποῖες, ὅπως λέει, διακονοῦσαν τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς μαθητές Του, μὲ τὰ ὑπάρχόντά τους. 

Ἐπειδὴ αὐτὲς κήρυξαν τὴν Ἀνάσταση καὶ συνέβαλαν στὸ νὰ πιστοποιηθοῦν πολλὰ ἀπὸ τὰ δόγματά μας καὶ μᾶς ἔδωσαν ἀκραιφνὴ πληροφορία γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, μετὰ τὸν Θωμᾶ, αὐτὲς παρέλαβε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ νὰ ἑορτάζουμε ἐπειδὴ πρῶτες εἴδανε τὸν Χριστὸ ἐκ νεκρῶν καὶ ἀνήγγειλαν στοὺς παντες τὸ σωτήριο κήρυγμα κι ἐπειδὴ ἔζησαν ἄριστα κατὰ Χριστόν καὶ ὅπως ἔπρεπε ὡς γυναῖκες, ποὺ μαθήτευσαν στὸν Χριστό. 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: