Archive for 26 Απριλίου 2020

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

26 Απριλίου, 2020

Ορθόδοξος Συναξαριστής :: Κυριακή του Θωμά(Ιωάν. 20,19-31)

19. Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν.

20. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον.

21. εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν· καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς.

22. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον·

23. ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς· ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται.

24. Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν Ἰησοῦς.

25. ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρα μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω.

26. Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν. 27. εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός.

28. καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου.

29. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες.

30. Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ·

31. ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

 

Περὶ τῆς Κυριακῆς τοῦ Θωμᾶ (ἀπὸ τὸν Ἂγγελο Κ.)

26 Απριλίου, 2020

ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΘΩΜΑ | Ιερά Μονή Αγίου ...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

 

Τὴν δεύτερη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα τὰ ἐγκαίνια ἑορτάζουμε τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ψηλάφηση τοῦ Ἁγίου Θωμᾶ.

 

Ἂν τὸ κλειδὶ τῆς κοιλιᾶς ἤ τὸ κλειδὶ τοῦ τάφου

Δὲν ἐμποδίζει Σωτήρα μου τὴν δική σου ὁρμὴ

ἡ κλειδαριὰ τῶν θυρῶν πῶς θὰ τὴν ἐμποδίσει;

 

Τὰ ἐγκαίνια, δηλαδὴ ἡ γιορτὴ τῆς ἀνανεώσεως, ἦταν ἀρχαῖο ἔθιμο νὰ γίνονται σὲ κάθε ἐπίσημη γιορτή.

Καθὼς ὁ χρόνος ἀνακυκλώνεται καὶ μᾶς φτάνει στὴν ἴδια ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ἔγινε τότε τὸ γεγονός,  ἐκείνου τοῦ πράγματος ἔκαναν ἐτήσια μνεία, γιὰ νὰ μὴν περάσουν στὴ λήθη τὰ μεγάλα ἔργα.

Ἔτσι οἱ Ἑβραῖοι πρῶτοι ἔκαναν τὸ Πάσχα στὰ Γάλγαλα, ἐγκαινίζοντας τὴν διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς Θάλασσας. Ἀπὸ ἐκεῖ ἐγκαινίζεται ἡ Σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου καὶ μάλιστα πολυτελῶς. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἡ Βασιλεία τοῦ Δαβὶδ καὶ ὅλα τὰ ἄλλα γιὰ νὰ μὴν τὰ λέω τὸ καθένα ξεχωριστά.

Πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ πράγματα στὸν ἄνθρώπινο βίο τὸ πιὸ μεγάλο μὲ διαφορά, καὶ πάνω ἀπὸ κάθε ἔννοια εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ἔργο ποὺ δὲν τὸ γιορτάζουμε μόνο κατ’ ἔτος καὶ τὸ ἐγκαινίζουμε, ἀλλὰ πάντα καὶ μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ ἡμέρες.

Πρῶτος λοιπὸν ἐγκαινισμὸς αὐτῆς τῆς γιορτῆς ἡ παροῦσα Κυριακὴ ἡ ὁποία θὰ λεγόταν κυρίως καὶ ὀγδόη καὶ πρώτη. Ὄγδοη ἐπειδὴ τόσες μέρες ἀπέχει ἀπὸ τὸ Πάσχα. Καὶ πρώτη γιατὶ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῶν ἄλλων.

Καὶ ὄγδοη πάλι, γιατὶ τοποθετεῖται ὡς εἰκόνα ἐκείνης τῆς ἀπέραντης ὄγδοης μέρας, αὐτῆς τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, ἡ ὁποία εἶναι καὶ πρώτη καὶ μία μὲ κάθε τρόπο, καθὼς δὲν διακόπτεται ἀπὸ νύχτα. Αὐτὰ γιὰ τὰ ἐγκαίνια. 

Τὰ σχετικὰ μὲ τὸν Θωμᾶ ἔτσι ἔγιναν. Ὅταν ἐμφανίστηκε ὁ Χριστὸς πρὶν ἀκόμα χαράξει τὴν μέρα ποὺ ἀναστήθηκε στοὺς μαθητές του, ἔλειπε ὁ Θωμᾶς,  καὶ δὲν εἶχε πάει μὲ τοὺς ὑπόλοιπους γιὰ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων.

Ἐπειδὴ λοιπὸν μετὰ ἀπὸ ὀλίγο ἐπανῆλθε καὶ ἔμαθε ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ δὲν τοὺς πίστευε ὅτι τὸν εἶδαν ἀναστημένο, ἀλλὰ ὅτι καθόλου δὲν ἀναστήθηκε ὁ Χριστὸς κι αὐτὰ τὰ ἔλεγε ἐνῶ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα.

Ὁ ἐπινοητικὸς Θεὸς ὅμως, ποὺ φροντίζει τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὸν ἕνα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν μεγαλύτερη οἰκονομία, γιὰ νὰ πιστωθεῖ ἡ Ἀνάσταση καὶ στοὺς μετέπειτα, ἀφοῦ ἄφησε νὰ περάσουν ὀκτὼ ἡμέρες, γιὰ νὰ ἐρεθίσει στὸ ἔπακρο τὸν πόθο του κι ἀφοῦ θὰ ἔχει  ἀπιστήσει ἀκόμα περισσότερο, πάλι ἔρχεται γιὰ νὰ δώσει σὲ ὅλους ἀκριβέστερη πίστη τῆς Ἀνάστασης.

Κι ἐνῶ ἦταν κλεισμένες οἱ θύρες ὅπως καὶ τὴν πρώτη φορά, ἀλλὰ τώρα ἦταν παρὼν καὶ ὁ Θωμᾶς, εἰσέρχεται κι ἀφοῦ χαιρέτησε πάλι ὡς συνήθως μὲ τὸ εἰρήνη ὑμῖν, μετέπειτα ἀπευθύνεται στὸν Θωμᾶ καὶ τοῦ λέει:

φέρε τὸ δάχτυλό σου ἐδῶ, καὶ δὲς τὰ χέρια μου. Φέρε τὸ χέρι σου καὶ βάλ’ το στὸ πλευρό μου, καὶ μὴ γίνεσαι ἄπιστος ἀλλὰ πιστός.

Ἐπειδὴ βέβαια δὲν μπορεῖς νὰ ἐπιβεβαιώσεις τὴν πίστη σου μόνο μὲ τὴ ματιά σου, γιατί μπορεῖ νὰ τὸ φαντάστηκες αὐτὸ ποὺ εἶδες, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ ἀπιστία σου εἶναι ὀγκώδης, θυμήθηκες καὶ τὴν ἁφή.

(Ἔδειξε μὲ αὐτὸ ὅτι ὅταν τὰ ἔλεγε αὐτὰ ὁ Θωμᾶς στοὺς μαθητές, ἦταν παρὼν καὶ ἄκουγε.) Βάλε τὸ χέρι σου στὸ πλευρό μου».

Φανερώνει δε, ὅτι τόσο πλατιὰ ἦταν ἡ πληγὴ ὥστε νὰ χωράει νὰ βάλει μέσα τὸ χέρι του. Κι ὁ Θωμᾶς ἀφοῦ ἔψαξε τὴν πληγὴ προσεκτικά, κι ἔλαβε τὴν πίστη διὰ τῆς ἁφῆς (γιατὶ τοῦ ἐπετράπη γιὰ τὴν σιγουριά καὶ νὰ τὸ βλέπει αὐτὸ καὶ ἐκεῖνα νὰ κάνει, ἀκόμα κι ἂν τὸ σῶμα του ἦταν πλήρως θεωμένο καὶ ἄφθαρτο), ἔκραξε:

«Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου». Τὸ ἕνα γιὰ τὴ σάρκα. Τὸ ἄλλο γιὰ τὴν Θεότητα. Καὶ ὁ Χριστὸς τοῦ λέει: Ἐσὺ μὲ εἶδες καὶ πίστεψες. Μακάριοι ὅσοι δὲν εἴδανε καὶ πιστέψανε. 

Δίδυμος λέγεται ὁ Θωμᾶς ἢ γιατὶ γεννήθηκε μαζὶ μὲ ἄλλον ἢ γιατὶ δίστασε γιὰ τὴν Ἀνάσταση.

Ἢ γιατὶ ἔτσι ἀπὸ τὴ φύση ἦταν κολλημένα τὰ δυό του δάχτυλα τοῦ δεξιοῦ του χεριοῦ, δηλαδὴ ὁ μέσος κι ὁ ἀμέσως προηγούμενός του ὁ λεγόμενος λιχανός.

Ἴσως θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι ἐπρόκειτο νὰ ἀμφισβητήσει τὴν ἀνάσταση καὶ μὲ αὐτὰ τὰ δάχτυλα νὰ ψηλαφήσει.

Ἄλλοι ὅμως λένε, ποὺ εἶναι καὶ ἀκριβέστερο, ὅτι τὸ Θωμᾶς μεταφράζεται Δίδυμος. 

Αὐτὴ εἶναι ἡ δεύτερη ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ τρίτη ἔγινε στὴ θάλασσα τῆς Τιβεριάδας μὲ τὸ ψάρεμα τῶν ψαριῶν, ὅταν γεύτηκε καὶ τροφὴ ποὺ τὴν κατανάλωσε μὲ τὸ θεϊκὸ πῦρ, γιὰ νὰ παραστήσει βεβαιότερη τὴν Ἀνάσταση.

Ἔπειτα φανερώνεται πέμπτη φορὰ στοὺς Ἐμμαούς, στὴ Γαλιλαία. Καὶ ἕντεκα φορὲς ὅπως λένε, φανερώθηκε μέχρις ὅτου ἀναλήφθηκε, κάνοντας πολλὰ καὶ ὑπερφυσικὰ σημεῖα ἐνώπιον τῶν μαθητῶν,

μετὰ τὴν Ἀνάσταση (δὲν τὰ ἐπεδείκνυε αὐτὰ στοὺς πολλοὺς) τὰ ὁποῖα παρέλειψαν οἱ εὐαγγελιστὲς νὰ τὰ γράψουν γιατὶ δὲν μποροῦσαν οἱ πολλοὶ καὶ οἱ συναναστρεφόμενοι μέσα στὸν κόσμο νὰ τὰ ἀκοῦν, γιατὶ τυχαίνει νὰ εἶναι ἐξαιρετικὰ ὑπερφυσικά.