Β’ Κυριακὴ Νηστειῶν

Αποτέλεσμα εικόνας για β κυριακη των νηστειων

(Μάρκ. 2,1-12)

Τῷ καιρῷ ἐκείνω, εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς

1. εἰς Καπερναοὺμ· καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἴκόν ἐστι.

2. καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον.

3. καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων·

4. καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ’ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο.

5. ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου.

6. ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν·

7. τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός;

8. καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;

9. τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει;

10. ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας –λέγει τῷ παραλυτικῷ·

11. σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου.

12. καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

 

Ένα Σχόλιο to “Β’ Κυριακὴ Νηστειῶν”

  1. Μπάμπης Says:

    Της Όλιας Λαζαρίδου

    Ο κινδυνος, εχει κανει αυτο τον καιρο καποιους -αναμεσα τους και καποιους που πραγματικα εκτιμω -να εκφραστουν σκληρα, για πραγματα που αγαπω.
    Με πονεσε, κι αυτη η πονεμενη αγαπη με οδηγησε να γραψω αυτο. Ισως κοντρα στο γενικο κλιμα, αλλα ελπιζω ειλικρινές.

    Μεσα στο βάθος της καρδιας μου υπάρχει ένα εκκλησάκι.Φτιαγμενο από πολλά δάκρυα που ποτισαν τους ασβεστωμένους του τοίχους. Εκει μεσα έχω κλείσει ό,τι για μένα είναι ιερο.
    Για μένα ο Θεός δεν είναι κάτι αόριστο.Ειναι μια πηγη που αναβλύζει καλωσυνη. Μια πηγη που είχα από μικρή αντιληφθεί την παρουσία της και είχα καταλάβει πως ο αγώνας της ζωης μου θα ήταν ακριβώς αυτός. Να παλέψω, ώστε αυτή η πηγη να μη στερέψει ποτε. Μια πηγη που κοινωνώντας δεν την εψαχνα πια εξω και γυρω, αλλα μεσα μου.
    Υπηρχαν στιγμές στη ζωη μου που το σώμα μου το ένιωσα σαν κάτι ξένο, κατι ανοίκειο, ακομα και μερικές φορές σαν κάτι μισητό. Αλλες φορές πάλι κάτι αφόρητα κοντινο και φορτικό… που με ξεκούφαινε φωνάζοντας μου εγώ εγώ εγώ/………. ακομα και τότε όμως, τοτε που η πηγη αυτή δεν με δρόσιζε αλλα μονο με τσουρούφλιζε, ακομα και τότε ποτε δεν ξέχασα πως υπάρχει ελεος. Βαλσαμο, ακομα και για την πιο βαθεια πληγή.
    Διψω για ανασταση. Δεν ξερω πως αλλιως να περιγραψω αυτη τη διψα που δεν την αναχαιτιζει ο φοβος, ουτε οι περιστασεις, αντιθετα αυτη η εγρηγορση, αυτη η αναγκη για φως ειναι που δινει νοημα στην ιδια τη ζωη μου. Και μονο κατω απο το δικο της πρισμα μπορω να κατανοησω και τον οποιο συνδεσμο μου με τους αλλους.
    Η καρδια μου εχει τοπο. Εχει σπιτι. Εκει μεσα ειναι που δοξολογει, που ευγνωμονει. Που λυωνει απο αγαπη σαν κερακι σε μανουαλι.
    Ακομα κι αν μια μερα κλεισουν ολες οι εκκλησιες, κλεισουν για παντα, ακομα κι αν ολα σκοτεινιασουν, αυτο το εκκλησακι μεσα μου θα ειναι παντα φωτισμενο. Θα εχει παντα τις πορτες του ορθανοιχτες.
    Πηγή: Facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: