Χωρίς τίτλο, του Αρσενι Ταρκόφσκι (από Μπαμπη)

 

Τόσο μακρινή

είναι η μέρα που γεννήθηκα,
Που καθώς κείτομαι

στου ποταμού τον πάτο,
Ακούω κάθε τόσο
Το κρύο κι ολοκάθαρο νερό
Που από πάνω μου κυλά.
Κι αν τραγουδήσουμε

κάποιο σκοπό
Που αρχίζει με χορτάρι,

το στόμα μας γεμίζει χώμα
Κι έτσι απομένουμε με χείλια σφαλιστά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: