Ο ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ του Έντουαρντ Χιρς (ἀπὸ Μπὰμπη)

 

Είμαι τόσο μικρός περπατώντας στην ακρογιαλιά
τη νύχτα κάτω απ’ τον απέραντο ουρανό.
Η υγρή άμμος ζωντανεύει κάτω απ’ τα πόδια μου
και τα κύματα επιτίθενται βίαια στην ακτή.

Απομακρύνομαι απ’ τον παράκτιο δρόμο περιπάτου
με τις πολύχρωμες σερπαντίνες των ανθρώπων
και τα ξενοδοχεία με τα τρεμουλιαστά τους φώτα.
Ο άνεμος αναστενάζει για εκατοντάδες μίλια.

Εξαφανίζομαι τόσο μακριά μες στο σκοτάδι
έχω χαθεί από προσώπου γης.
Είμαι ένα μικροσκοπικό θαλασσινό κοχύλι
που έχει παρασυρθεί μυστικά στην ακτή

Και κουβαλά τον ήχο του ωκεανού
που πλημμυρίζει σαν κύμα το σώμα του. Είμαι
τόσο μικρός τώρα που κανείς δεν μπορεί να με δει.
Πως μπορώ να γεμίσω με μια τέτοια πελώρια αγάπη ;

[Μετάφραση: Κώστας Λιννός]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: