ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΛΟΓΟ -του Οδ. Ελύτη-(ἀπὸ Μπὰμπη)

 

 

Στον τοίχο που ανατρίχιασε κι όλη μου την αφή γύρισε πίσω
ιστορημένη σε άλογο κόκκινο άκουγα τον καλπασμό τλακ-τλακ
μέσα στον άλλο κόσμο:

-Ε που πας Γυναίκα με το μυτερό καπέλο και άλλο δεν αντέχω

– Στις τζιτζιφιές τις κόκκινες πηγαίνω και στα κρεμαστά νερά που
βαφτισμένον σ’ έχω

-Έφτασαν άνθρωποι κακοί κι από τα χρόνια μου έκλεψαν μια μέρα

– Είναι ο αέρας περαστός εκεί και μένουν οι κακοί από πέρα

– Δώσε φιλάκι του Χριστού στο πιο μικρό λουλούδι πες να με θυμάται

– Πως μίκρυνε θα πω η αυλή και το παιδί που σ’ έκοψε κοιμάται

– Μαστόροι εσείς και παραγιοί φέρτε μου έναν κουβά με ασβέστη

– Κι εγώ πηγαίνω του Θεού να πω Γεια κι αληθώς Ανέστη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: