Χωρὶς τὶτλο -Ζωὴ Καρὲλλη (ἀπὸ Μπὰμπη)

Τόσο είναι το πάθος μου της ζωής
που θα μπορούσα να πεθάνω.

Τόσο ζω που καταλαβαίνω
πόσο πεθαίνω.

Τόση είναι η ζωή μου
που με πεθαίνει.

Τόσο μπορώ να ζήσω
που μπορώ ν’ αδιαφορήσω αν ζω.

Τόσο ζητώ να ζήσω
που δεν αντέχω να ζω.

της Ζωής Καρέλλη
Από τα «ΥΠΑΡΚΤΙΚΑ» IV

Ένα Σχόλιο to “Χωρὶς τὶτλο -Ζωὴ Καρὲλλη (ἀπὸ Μπὰμπη)”

  1. Μπάμπης Says:

    ΑΡΡΩΣΤΙΑ

    της Ζωής Καρέλλη

    Όλο τους πεθαμένους σκέφτομαι αυτές τις μέρες.
    Πλούσια από θάνατο η μνήμη μου
    τους φέρνει εμπρός μου ζωντανούς.
    Μιλούνε ορισμένα απ’ τα λόγια τους:
    «Ένα πουκάμισο χρώμα σαν το καΐσι».
    «Να σε φιλήσω, γιατί πέθανα».
    «Ζητούσα να σας δω και ήρθα».
    Πρόσωπα, λόγια πολλά, που τα κρατώ
    σαν ξένα, θέλω δικά μου να τα κάνω
    και δεν μπορώ, γιατί δεν εννοώ
    το θάνατο, αρνιέμαι να τον καταλάβω.

    Όμως ούτε και τη ζωή, έτσι,
    μπορώ ν’ αγγίζω, όπως θέλω
    να την κρατήσω, που βλέπω τις κινήσεις
    των ζωντανών, σα να ‘ναι μες στη μνήμη μου
    κι αυτές και δεν μπορώ να τις αγγίξω
    ζωντανές. Τις χαίρομαι συχνά,
    τις αγαπώ, τις βλέπω εκστατικά,
    κι άξαφνα γίνονται σαν από πεθαμένους.

    ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ, «Η εποχή του θανάτου» (1948)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: