Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς

Αποτέλεσμα εικόνας για πεντηκοστη

(Ιωάν. 7,37-53, 8,12)

37. Τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς εἱστήκει ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔκραξε λέγων· ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω.

38. ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος.

39. τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν· οὔπω γὰρ ἦν Πνεῦμα Ἅγιον, ὅτι Ἰησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη.

40. Πολλοὶ οὖν ἐκ τοῦ ὄχλου ἀκούσαντες τὸν λόγον ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης.

41. ἄλλοι ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός· ἄλλοι ἔλεγον· μὴ γὰρ ἐκ τῆς Γαλιλαίας ὁ Χριστὸς ἔρχεται;

42. οὐχὶ ἡ γραφὴ εἶπεν ὅτι ἐκ τοῦ σπέρματος Δαυῒδ καὶ ἀπὸ Βηθλεὲμ τῆς κώμης, ὅπου ἦν Δαυΐδ, ὁ Χριστὸς ἔρχεται;

43. σχίσμα οὖν ἐν τῷ ὄχλῳ ἐγένετο δι’ αὐτόν.

44. τινὲς δὲ ἤθελον ἐξ αὐτῶν πιάσαι αὐτόν, ἀλλ’ οὐδεὶς ἐπέβαλεν ἐπ’ αὐτὸν τὰς χεῖρας.

45. Ἦλθον οὖν οἱ ὑπηρέται πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Φαρισαίους, καὶ εἶπον αὐτοῖς ἐκεῖνοι· διατί οὐκ ἠγάγετε αὐτόν;

46. ἀπεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται· οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος.

47. ἀπεκρίθησαν οὖν αὐτοῖς οἱ Φαρισαῖοι· μὴ καὶ ὑμεῖς πεπλάνησθε;

48. μή τις ἐκ τῶν ἀρχόντων ἐπίστευσεν εἰς αὐτὸν ἢ ἐκ τῶν Φαρισαίων;

49. ἀλλ’ ὁ ὄχλος οὗτος ὁ μὴ γινώσκων τὸν νόμον ἐπικατάρατοί εἰσι

50. λέγει Νικόδημος πρὸς αὐτούς, ὁ ἐλθὼν νυκτὸς πρὸς αὐτόν, εἷς ὢν ἐξ αὐτῶν·

51. μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν μὴ ἀκούσῃ παρ’ αὐτοῦ πρότερον καὶ γνῷ τί ποιεῖ;

52. ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· μὴ καὶ σὺ ἐκ τῆς Γαλιλαίας εἶ; ἐρεύνησον καὶ ἴδε ὅτι προφήτης ἐκ τῆς Γαλιλαίας οὐκ ἐγήγερται.

53. Καὶ ἀπῆλθεν ἕκαστος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ,

12. Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησε λέγων· ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.

 

Ένα Σχόλιο to “Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς”

  1. Μπάμπης Says:

    ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΕΝΤΚΟΣΤΗΝ (απόσπασμα)

    Ρωμανού του Μελωδού

    [μετάφρ. π. Ανανία Κουστένη]

    Οίκος α’
    Ταχείαν και σταθεράν δίδου παραμυθίαν τοις δούλοις σου, Ιησού,
    εν τω ακηδιάσαι τα πνεύματα ημών’ [καθώς οι ψυχές μας βαρυθυμούν]
    μη χωρίζου τα ψυχάς ημών εν θλίψεσι,
    μη μακρύνου των φρενών ημών εν περιστάσεσιν,
    αλλ’ αεί ημάς πρόφθασον’
    έγγισον ημίν, έγγισόν ο πανταχού’
    ώσπερ τοις αποστόλοις σου πάντοτε συνής, [όπως είσαι πάντα με τους Αποστόλους σου]
    ούτω και τοις σε ποθούσιν ένωσον σαυτόν, οικτίρμων,
    ίνα συνημμένοι σοι υμνέομεν και δοξολογούμεν
    το πανάγιον πνεύμα.

    Οίκος β’
    Ουκ εχωρίσθης σωτήρ, από των μαθητών σου οδεύσας εις ουρανούς’
    και φθάσας γαρ τα άνω τα κάτω συνέχεις,
    ουδέ είς γαρ τόπος δίχα σου, αχώρητε….

    …………………..

    ακολουθούν οι Οίκοι γ’-στ’ κατά τους οποίους περιγράφεται η συνεχής προσευχή και δέηση των Αποστόλων προς τον Ιησού…

    Οίκος ζ’
    Επήκουσεν ο Θεός ο Παράκλητος τότε των δεομένων αυτού
    και δη καταλαμβάνειν αυτούς ευχομένους [και μάλιστα τους επισκέπτεται την ώρα που προσευχόταν]
    ουδαμόθεν μεθιστάμενος [χωρίς να φύγει από πουθενά] ο άφραστος’
    ου γαρ γέγονε μετάβασις η συγκατάβασις, [αφού η κάθοδος δεν ήταν μετακίνηση]
    ουδ’ υπέμεινε μείωσιν’
    άνω γαρ ήν και κάτω ήν και πανταχού’
    θεία γαρ φύσις άφραστος και αναφής’ [ανείπωτη]
    τοις οφθαλμοίς ουχ οράται, πίστει δε κατανοείται’
    χερσίν ου κατέχεται, καρδίαις δε πιστών ψηλαφάται
    το πανάγιον πνεύμα.

    στους Οίκους η’ και θ’ περιγράφεται με εξαίρετη ποίηση το γεγονός του μοναδικού θαύματος της εμφάνισης των πυρίνων γλωσσών και της συναισθηματικής κατάστασης των μαθητών
    …όλον δε το δωμάτιον έπλησε πυρός,
    μάλλον δε και κατέπληξεν τους αγαπητούς’
    διό ως σκάφος τον οίκον σαλευόμενον ορώντες
    εβόων’ «Ώ Δέσποτα, κατάπαυσον την ζάλην και πέμψον
    το πανάγιον πνεύμα».

    Οίκος ι’
    Ο Πέτρος κατιδών τα γεγονότα πάντα εβόησεν’
    «Αδελφοί, τιμώμεν ά ορώμεν [ας δοξάζουμε αυτά που βλέπουμε], μη εξερευνώμεν’
    μήτις είπη, τούτο τί εστί το δρώμενον; [μη πη κανείς τί είναι τούτο που συμβαίνει]
    υπερβαίνει γαρ διάνοιαν το εκτελούμενον και νικά την ενθύμησιν’ [ξεπερνά τη σκέψι]
    πνεύμα και πυρ συνέζευκται, θαύμα πιστόν’ [θαύμα αληθινό]
    αύρα και φλοξ συνήρμοσται [συναρμόστηκαν], θέαμα φρικτόν’ [θέαμα συγκινητικό]
    μετά ανέμων λαμπάδες, μετά δρόσου δε σπινθήρες’
    τίς είδε; τίς ήκουσε; τίς δύναται ειπείν ό παρέχει
    το πανάγιον πνεύμα;

    Οίκος ια’
    Ριψάτω [ας διώξει], ουν, αδελφοί, ο καθείς υμών άρτι τον φόβον εκ της ψυχής
    και πόθον ενδειξάτω [κι ας δείξει έμπρακτα αγάπη] τω αναληφθέντι,
    ότι ούτως ους εκάλεσεν ηγάπησεν’
    ότι πάντα άπερ προύλεγε νυν απεπλήρωσε [γιατί όλα τα όσα προείπε τώρα πραγματοποίησε]
    και ως είπεν εποίησε’
    τί δειλιώμεν άφλεκτον φλόγα λοιπόν;
    ρόδα το πυρ νομίσωμεν, όπερ και εστίν’ [ας πάρωμε τη φωτια για τριαντάφυλλα, όπως και είναι]
    επί τας κάρας ημών ώσπερ άνθη επετέθη, [αφού τοποθετήθηκε σαν άνθη στα κεφάλια μας]
    εν οις εστεφάνωσεν, εκόσμησεν, ελάμπρυνεν ημάς
    το πανάγιον πνεύμα».

    ……..

    Οίκος ιστ’
    Νυν γέγοναν σοφισταί οι αγευταί το πρώην’ [τώρα έγιναν σοφοί οι άλλοτε ψαράδες]
    νυν ρήτορες και τρανοί
    οι πριν παρά τας όχθας των λιμνών εστώτες’
    οι το πρώτον καταρράπτοντες τα δίκτυα
    νυν πλοκάς ρητόρων λύουσιν και ευτελίζουσιν απλουστέρω τω ρήματι’ [με απλούστερα λόγια]
    ένα λόγον γαρ λέγουσιν αντί πολλών,
    ένα Θεόν κηρύττουσιν ου μετά πολλών’
    το έν ως εν προσκυνούσιν, [τον Ένα ως ένα προσκυνούνε] ακατάληπτον πατέρα,
    υιόν ομοούσιον αμέριστον [αχώριστο] και όμοιον τούτοις
    το πανάγιον πνεύμα.

    Από τους ‘Ύμνους» του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: