Archive for 15 Σεπτεμβρίου 2016

Ὁ Ἃγιος Μεγαλομὰρτυς Νικὴτας

15 Σεπτεμβρίου, 2016
Αποτέλεσμα εικόνας για αγιοσ νικητασ μεγαλομαρτυς
Φλέγῃ, Νικῆτα, καὶ γίνῃ νικηφόρος,
Ἤ μᾶλλον εἰπεῖν, πυρφόρος νικηφόρος.
Πέμπτῃ καὶ δεκάτῃ καμίνῳ βλήθη Νικήτας.
Ο Άγιος Νικήτας κατάγοταν από το έθνος των Γότθων, που είχαν εγκατασταθεί πέραν του Ίστρου ποταμού
(Ίστρος, κατά τον Γεωγράφο Mελέτιο, καλείται ο ποταμός Δούναβις από το σημείο που ενώνετε με τον ποταμό Σαύο μέχρι την Μαύρη Θάλασσα ή κατ’ άλλους από την Aξιούπολη και κάτω, μέχρι τις εκβολές του.),

στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Από παιδί ο Νικήτας διδάχθηκε την αγία πίστη από το Γότθο επίσκοπο Θεόφιλο, ο όποιος συχνά υπενθύμιζε στο Νικήτα τα λόγια του Απ. Παύλου:

«ένε ἐν οἲς ἔμαθες… ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδᾳς, τὰ δυνάμενα σὲ σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Β’πρόςΤιμόθεον, γ’ 14-15).
Δηλαδή, μένε ακλόνητος σ’ εκείνα που έμαθες.

Από μικρό παιδί γνωρίζεις τις Άγιες Γραφές, που μπορούν να σου μεταδώσουν την αληθινή σοφία, που οδηγεί στη σωτηρία δια μέσου της πίστεως στον Ιησού Χριστό. Και έτσι έγινε.

Όταν ο ηγεμόνας Αθανάριχος συνέλαβε το Νικήτα και τον απείλησε για να αρνηθεί το Χριστό, αυτός έμεινε αμετακίνητος σ’ αυτά που έμαθε από παιδί.

Ομολόγησε με θάρρος το Χριστό μπροστά στον ηγεμόνα, ο όποιος όταν τον άκουσε εξαγριώθηκε πολύ.
Διέταξε αμέσως και του έσπασαν τα κόκαλα με τον πιο φρικτό τρόπο. Άλλα το μίσος των Βαρβάρων ήταν τόσο, ώστε μετά τον έριξαν στη φωτιά, όπου βρήκε το θάνατο.
Η φωτιά, όμως, με τη θεία θέληση σεβάστηκε το λείψανο του.
Το πήρε κάποιος ευσεβής χριστιανός και το διαφύλαξε σε θήκη.

Οὒτε λὲξη ( στιγμὲς ἀπὸ ἓνα μνημὸσυνο)

15 Σεπτεμβρίου, 2016

Αποτέλεσμα εικόνας για κρινακι ορνιθογαλο

ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ

Ούτε λέξη δεν μπόρεσα να πω στα σαράντα μα ούτε και στην αλλαγή

του χρόνου σου,  στην ατμόσφαιρα της ημέρας.

Η επιθυμία να μιλήσω για σένα, όση ώρα μιλούσαν οι άλλοι, έμοιαζε

 με πουλί σε κλουβί που αναστατώνεται,  περισσότερο, όταν πλησιάζεις

το πρόσωπο να του μιλήσεις:« θα μας πεις κάτι ;» ρωτά η διπλανή,

η αλήθεια είναι ότι είχα βάλει κάτι στην σκέψη μου όμως η ερώτηση το μπέρδεψε.

Ξανά, « δεν  γίνεται, τους ξέρετε τόσα χρόνια »,

τότε αισθάνθηκα το χέρι σου να κλείνει το στόμα μου, το συνηθίζουν

 νομίζω οι πεθαμένοι, εγώ όμως ήθελα να πω κάτι για να επικοινωνήσουμε

 μ’ αυτά που έγραφες βιωματικά στην καρδιά μας, παρακαταθήκη,

 και μοίραζες σε ανυποψίαστους με αρωμάτιστη, σε αμύητη μύτη,  αγάπη μαζί με ελιές

μαζί με την φροντίδα να μένει ακοίμητο το κανδήλι του Αϊ Αντώνη, τάμα

γι’ αυτά που ζητούσες, μαζί πάλι με την στέρηση- την αφαγιά τα πλούσια

όμως ρήματα που λαχταρούσες, την καλοπέραση των ζώων, την φροντίδα

του δενδρολίβανου της δάφνης του πεύκου, αγαπημένα σου φυτά

των ιερών βιβλίων που τ’ άφηνες ακλάδευτα- αναμαλλιασμένα- αδιόρθωτα

 όπως η φύση ήθελε να τα κουμαντάρει κόβοντας προσεκτικά τ’ άνθη,

 από φυτά και ανθρώπους,  μα περισσότερο ήθελες να μαραθούν

 στο ίδιο τους το σώμα.

Το κρινάκι ορνιθόγαλο δεν ορθώνει ανάστημα έλεγες και σταματούσες,

το λένε όμως κι άστρο της Βηθλεέμ, αυτό το έκρυβες όπως η μάνα το στήθος της

όταν βυζαίνει το παιδί και το αγαπούσες γιατί τα κοινά,  μας φέρνουν κοντά.

Είδα την φίλη σου Αλεξάνδρα να στέκει βουβή και πήγα σε συναπάντημα

γιατί ήθελα ν’ ακούσω το μοιρολόι της, αφού γειτόνισσα ξέρει πολλά

για την γειτόνισσά της, και πράγματι άρχισε να λέει με ασταμάτητα λόγια

που έτρεχαν από τα μάταια της και το μόνο που έβγαινε από το στόμα ήταν Νίκη –Νίκη.

Ανακουφίστηκα, ακόμη περισσότερο όταν στο τέλος του διηγήματος η «αιωνόβια»,

Του Ντοστογιέφσκι, διάβαζα: «Αλήθεια, μερικές φορές θέλεις να μεταφέρεις

κάτι που άκουσες πριν από ένα μήνα και να το μετατρέψεις σε μια ενδιαφέρουσα

διήγηση, όταν όμως προσπαθείς να το κάνεις, τότε βλέπεις ότι είναι αδύνατον, είτε

γιατί δεν ταιριάζει με την ατμόσφαιρα, είτε « γιατί δεν λες όλα όσα γνωρίζεις “

και σε τελική ανάλυση δεν μένει τίποτα άλλο από διάφορα πράγματά,

χωρίς ιδιαίτερο θέμα…».

 

Αιωνία Σου η μνήμη κυρά Νίκη

+ετάρτη δεκατέσσερις  Σεπτεμβρίου 2016 (Π.Π.)

 

Στὰ Κατουνὰκια

15 Σεπτεμβρίου, 2016

_8133120.JPG