Hélia Correia A Terceira Miséria • Η Τρίτη Αθλιότητα ( αποσπάσματα)-ἀπὸ τὸν Παντελῆ-

1.

Σε τι άραγε, […] σε τι χρησιμεύουν
οι ποιητές στις εποχές τής ένδειας;

6.

[…] Πλούσια ιστορία κι άλλη τόση γραμματεία
έχουν αυτοί οι θρήνοι, καθώς η ίδια
λέξη, ένδεια, μας έρχεται στον νου
χωρίς ποτέ να την προφέρουμε,
γιατί γεννιόμαστε δίχως θεούς, χωρίς
έστω να νιώθουμε την απουσία τους,
κι έχοντας μείνει δίχως μνήμη, τα πάντα
αποξηραίνουμε κι απομυζούμε, ακόμη
κι αν είμαστε χορτάτοι, ό,τι υπάρχει
στα σπλάχνα αυτής της γης, τη λέμφο της,
εκείνη που κι οι Αργοναύτες είδαν
να εκκρίνεται, σαν αίμα, από τα βράχια
όταν όλα τραγουδούσαν και λαβώνονταν.

7.

Εμείς, οι άθεοι, εμείς, οι μονοθεϊστές,
εμείς, που υποβαθμίζουμε το κάλλος
σε κακοτεχνίες, εμείς, φτωχοί μεν
μα λουσάτοι, φτωχοί μα πάντως βολεμένοι,
που κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας
κοιτάζοντας ψηλά, στους πύργους,
με τ’ όνειρο να ζούμε εμείς εκεί,
αετοί δοξασμένοι, μα αετοί χωρίς φτερά,
πάσχουμε, όντως, απ’ την ίδιαν ένδεια
του ολέθρου τής Ελλάδας.

8.

Πού να ’ναι κείνη,
η όμορφή σου Αθήνα, που είδε
να γεννιέται μεταξύ ανθρώπων η δικαιοσύνη
κι ο ελεύθερος ο λόγος, κι ακόμη,
η διαφάνεια, οι δημόσιες υποθέσεις,
το καύχημα των ίσων πολιτών. […]

9.

Σε τι άραγε, […] σε τι χρησιμεύουν
οι ποιητές στις εποχές τής ένδειας;

10.

Μόνον αργότερα […]
αυτός που ήταν σαν αγρίμι […]
αντιλήφθηκε το ουρλιαχτό που εξέπεμπαν
όλα τα νησιά, με τις ακρογιαλιές τους
και τ’ άδεια τους τα δάση. […]

11.

[…] Ο άνθρωπος,
αμετάκλητα θνητός,
με το αέναο αφήγημά του, τις φοβίες του
και την ανάταση, την τελετή […]:
αυτήν που ταυτόχρονα δημιουργεί τον χορό
και το νόημα, πράξη και ποίημα,
ηδονή και φρίκη, και τις γλυκές, αστραφτερές
χορδές με την πλοκή τής σκέψης
σαν κλάδο μέγιστο της φύσης,
που κι ο ουρανός αδυνατεί να αγνοήσει.

18.

[…] Ήταν αυτή
η πρώτη αθλιότητα, η εγκατάλειψή μας
από τους θεούς. Η δεύτερη, ο θάνατός τους,
που ήδη ανήγγειλε ο θάνατος του Πάνα
με των δασών το μοιρολόι, την οιμωγή
τού θρήνου των νήσων τού Αιγαίου. […]

19.

[…] Ο θάνατος, συνηθισμένη πτώχευση
της διαύγειας, της τέχνης και της θεϊκής
συνομιλίας με το μυστήριο
και με τους συμπολίτες. […]

20.

Κι ήρθε και άλλη αθλιότητα, σαν ιντερλούδιο:
η αθλιότητα της ερμηνείας
που τα πάντα τα προδίδει. […]

23.

Η τρίτη αθλιότητα είναι αυτή, η τωρινή.
Εκείνων π’ ούτε ακούν ούτε ρωτούν.
Που ούτε πια θυμούνται. Κι αντίθετα
απ’ τον περήφανο τον Περικλή, γίνονται
ένα με […] αυτούς που παραδίνονται,
με όσους θ’ ανακατευτούν σαν ένα υγρό
σε κάποιο μεγαλύτερο υγρό, χάνοντας τη μορφή τους,
κομμάτια-θρύψαλα το άγαλμα.

25.

Ναι, μιλάμε για σκιές. Ξεκάθαρο πια είναι
πως κάψαμε τα πάντα: την Αλεξάνδρεια
και τους σοφούς, τις γυναίκες, […]
την υπέροχη καρδιά. Στους ώμους κουβαλάμε
τα σύνεργα των ολετήρων,
[…]: εκείνην την αλαζονεία
απ’ την οποία η Δύση αφανίστηκε.

32.

Είναι οι πλατείες
σαν τις αλλοτινές τις αγορές, σαστισμένες
απ’ τη σύναξη των έμβιων των όντων,
από το άκουσμα της λέξης, της παθιασμένης
τούτης λέξης τής δημοκρατίας,
εκείνης που περιστρεφόμενη φωτίζει
όποιον την κατακτά, έστω και στιγμιαία. […]

33.

Τα όπλα μας ποια θα ’ναι, αν όχι αυτά
που έχουμε εντός μας: η σκέψη,
η ιδέα τής πόλεως, απελευθερωμένη
απ’ την υπερκατάχρηση, η έννοια της εστίας
και φιλοξενίας και κοσμοβοής
μετά απ’ την οποία έρχεται το ποίημα, μετά
απ’ την οποία θα ’ρθουν όλοι οι άθλοι
κι οι αδυναμίες τού ανθρώπου, μια αφετηρία.

Απόδοση: Μιχάλης Λουκοβίκας
PERIPLUS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: