Χαϊκοῦ-Τὸ σπὶτι-(Ζ.Σαβὶνα)

1)

Ξεφυλλὶζοντας

εἰρὴνη καὶ πὸλεμο

μεγαλὼνουμε.

2)

Μὲ τὶς βὸμβες

πληθαὶνει τὸ κὸκκινο…

Πανδὼρα ἐν ὂψει.

3)

Δὲν ἢταν σφὰλμα

ποὺ  ᾽θελαν νὰ γερὰσουν

ἂνθη καὶ παιδιὰ.

 

(Ζ.Σαβὶνα -Χαϊκοῦ,Τὸ Σπὶτι-Ἐκδ.5+6)

4 Σχόλια to “Χαϊκοῦ-Τὸ σπὶτι-(Ζ.Σαβὶνα)”

  1. Μπάμπης Says:

    1.
    Δώσ’μου το χέρι σου, για να μπορέσω να λησμονήσω τη Χιροσίμα.
    «Αφησε με να πιω τα σκοτεινά σου μαλλιά, για να μπορέσω να λησμονήσω τη Χιροσίμα.
    Μίλησε μου, με τη γλώσσα της σιωπής, για να μπορέσω να λησμονήσω τη Χιροσίμα, το μαύρο κύμα, τη Χιροσίμα.
    Τώρα ζούμε την έκπληξη,
    κατάντικρυ του θανάτου.
    Κι ωστόσο, μπορούμε καί λέμε: αδερφέ μου.
    Δεν αλλάξαμε γλώσσα.
    Μπορούμε καί λέμε: αδερφέ μου.

    Περάσαμε το «Αουσβιτς, το Νταχάου, το Λίντιτσε καί λέμε
    ακόμα: αδερφέ μου.
    Ό αδερφός μας βρίσκεται στην άλλη όχθη,
    παίζει με τα κόκκαλά του την ένατη.
    Διαβάζει «Εύθύδημο».
    Ό αδερφός μου φυτεύει τα παραμύθια του στην ουλή
    του προσώπου του.
    Ο αδερφός μας πασκίζει να τραγουδήσει καί του λείπει το χείλος.
    Ό αδερφός μας θέλει να κλάψει καί του λείπουν τα μάτια.
    Ο αδερφός μας θέλει ν «αγγίξει τα χέρια μας, να μας προσπέσει, να παραπονεθεί καί του λείπουν τα χέρια.
    Συμμαζώνει τα κόκκαλά του καί προχωρεί.
    Είναι ό νέος αδερφός, πού γεννήθηκε στα χίλια εννιακόσια σαράντα τέσσερα στο Νταχάου, στα χίλια εννιακόσια σαράντα πέντε στη Χιροσίμα: μετά Χριστόν.»

    Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος

  2. Μπάμπης Says:

    2.
    Τούτο δεν είναι πόλεμος

    του Γιάννη Ρίτσου

    Εδώ τα δέντρα μάχονται μαζί με τους ανέμους
    εδώ βρυχιούνται τα βουνά και τα χοντρά κοτρώνια
    τ’αστέρια βόλια σφεντονάν και το φεγγάρι μπάλες
    κι ολημερίς κι ολονυχτίς μες στου ήλιου το καζάνι
    μαύρο κατράμι κοχλακά για των οχτρών τ’ασκέρια.

    Εχ, τι λαγούτα και βιολιά και κλέφτικα νταούλια,
    οι πίπιζες του πλάτανου, του πεύκου τα σαντούρια –

    Τούτο δεν είναι πόλεμος τούτο δεν είναι αμάχη
    τούτο είναι μέρα των Φωτώ τούτο είναι χοροστάσι
    τ ’Αη – Θυμαριού η ανάσταση, τ’Αη – ’Ελατου το γλέντι.

    Στραφτοκοπάν στον άνεμο τα χρυσοπετραχήλια
    γιορτάζουν τα καμπαναριά με τις χρυσές καμπάνες
    οι άσπροι σταυροί των φλαμπουριών φωτάν τα μεσονύχτια
    κι αγγέλοι από γυαλί και φως μ’ολάνοιχτες φτερούγες
    φωτάνε τα ελατόδασα και τ’ αϊτομονοπάτια.

    (Γ. Ρίτσος, Η κυρά των αμπελιών)

  3. Μπάμπης Says:

    3.
    Τὸ παραπαῖον γῆρας

    του Γεωργίου Σουρή

    Τὰς τρίχας ἄσπρης κεφαλῆς
    σκοπὸν τὰς ἔχουν προσβολῆς
    κι εἰν᾿ ἐμπαιγμὸς τῆς μοίρας
    τὸ παραπαῖον γῆρας.

    Ὅπου τὸ πόδι μου σταθεῖ
    καὶ ὅπου περπατήσω
    σιγὰ-σιγὰ μ᾿ ἀκολουθεῖ
    ὁ χάρος ἀπὸ πίσω.

    Αὐτὸ τὸ ἔρημο κορμὶ
    τὸ τριγυρίζουν σκύλοι
    καὶ «χόρτασες κι ἐσὺ ψωμί»
    μοῦ λὲν ἐχθροὶ καὶ φίλοι.

    Ὡς φάσμα τρέχω τῆς νυκτὸς
    μακράν του δρῶντος κόσμου
    καὶ ὅπου τάφος ἀνοικτὸς
    μοῦ φαίνεται δικός μου.

  4. aerapatera Says:

    …ποῦ τ᾽ἀνακαλὺπτεις, ποῦ….
    …καλὴ χρονιὰ, μὲ πολλὲς εὐχὲς κι εὐχαριστὶες ….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: