Archive for 18 Μαρτίου 2013

Καλή εβδομάδα, καλή Σαρακοστή…

18 Μαρτίου, 2013

DSC_0359

Πορεία προς το Πάσχα…

18 Μαρτίου, 2013

 

 

 

ταν κάποιος ξεκινάει γι να ταξίδι θ πρέπει ν ξέρει πο πηγαίνει. Ατ συμβαίνει κα μ τ Μεγάλη Σαρακοστή. Πάνω π’ λα Μεγάλη Σαρακοστ εναι να πνευματικ ταξίδι πο προορισμς το εναι τ Πάσχα, « ορτ ορτν». Εναι προετοιμασία γι τν «πλήρωση το Πάσχα, πο εναι πραγματικ ποκάλυψη».Γι τ λόγο ατ θ πρέπει ν ρχίσουμε μ τν προσπάθεια ν καταλάβουμε ατ τ σχέση πο πάρχει νάμεσα στ Σαρακοστ κα τ Πάσχα, γιατί ατ ποκαλύπτει κάτι πολ οσιαστικ κα πολ σημαντικ γι τ Χριστιανικ πίστη κα ζωή μας.

 

ραγε εναι παραίτητο ν ξηγήσουμε τι τ Πάσχα εναι κάτι πολ

περισσότερο π μία γιορτή, πολ πέρα π μία τήσια νάμνηση νς

γεγονότος πο πέρασε; καθένας πού, στω κα μία μόνο φορ, ζησε

ατ τ νύχτα «τ σωτήριο, τ φωταυγ κα λαμπροφόρο», πο γεύτηκε

κείνη τ μοναδικ χαρά, τ ξέρει ατό.

 

λλ τί εναι ατ χαρά; Γιατί ψέλνουμε στν ναστάσιμη

λειτουργία: «νν πάντα πεπλήρωται φωτός, ορανς τ κα γ κα τ

καταχθόνια»; Μ ποι ννοια «ορτάζομεν» – καθς σχυριζόμαστε τι

τ κάνουμε – «θανάτου τν νέκρωσιν, δου τν καθαίρεσιν λλης βιοτς

τς αωνίου παρχήν…»;

 

Σ λες ατς τς ρωτήσεις πάντηση εναι: νέα ζω ποία πρν

π δύο χιλιάδες περίπου χρόνια «νέτειλεν κ το τάφου»,

προσφέρθηκε σέ μας, σ λους κείνους πο πιστεύουν στ Χριστό. Μς

δόθηκε τ μέρα πο βαπτιστήκαμε, τ μέρα δηλαδ πο πως λέει π.

Παλος: «…συνετάφημεν ον ατ δι το βαπτίσματος ες τν

θάνατον, να σπερ γέρθη Χριστς κ νεκρν δι τς δόξης του

πατρός, οτω κα μες ν καινότητι ζως περιπατήσωμεν» (Ρώμ. 6,4).

[…]

 

Μήπως μως δ χάνουμε πολ συχν κα δν προδίνουμε ατ τ «νέα

ζω» πο λάβαμε σν δρο, κα στν πραγματικότητα ζομε σν ν μν

ναστήθηκε Χριστς κα σν ν μν χει νόημα γι μς ατ τ

μοναδικ γεγονός; Κα λα ατ ξαιτίας τς δυναμίας μας, τς

νικανότητάς μας, κα ζομε σταθερ μ «πίστη λπίδα κα γάπη» στ

πίπεδο κενο πο μς νέβασε Χριστς ταν επε: «Ζητετε πρτον

τν Βασιλείαν το Θεο κα τν δικαιοσύνην Ατο». πλούστατα μες

ξεχνμε λα ατ γιατί εμαστε τόσο πασχολημένοι, τόσο βυθισμένοι

στς καθημερινς γνοιες μας κα κριβς πειδ ξεχνμε,

ποτυχαίνουμε. Μέσα σ’ ατ τ λησμοσύνη, τν ποτυχία κα τν

μαρτία ζω μς γίνεται ξαν «παλαιά», ετελής, σκοτειν κα

τελικ χωρς σημασία, γίνεται να χωρς νόημα ταξίδι γι να χωρς

νόημα τέρμα. Καταφέρνουμε ν ξεχνμε κόμα κα τ θάνατο κα τελικά,

ντελς αφνιδιαστικά, μέσα στς «πολαύσεις τς ζως» μς ρχεται

τρομακτικός, ναπόφευκτος, παράλογος. Μπορε κατ καιρος ν

παραδεχόμαστε τς ποικίλες «μαρτίες» μας κα ν τς

ξομολογούμαστε, μως ξακολουθομε ν μν ναφέρουμε τ ζω μς σ’

κείνη τ νέα ζω πο Χριστς ποκάλυψε κα μς δωσε. Πραγματικ

ζομε σν ν μν ρθε ποτ κενος. Ατ εναι μόνη πραγματικ

μαρτία, μαρτία λων τν μαρτιν, πύθμενη θλίψη κα τραγωδία

λων τν κατ’ νομα χριστιανν.

 

ν τ ναγνωρίζουμε ατό, τότε μπορομε ν καταλάβουμε τί εναι τ

Πάσχα κα γιατί χρειάζεται κα προϋποθέτει τ Μεγάλη Σαρακοστή.

Γιατί τότε μπορομε ν καταλάβουμε τι λειτουργικ παράδοσή της

κκλησίας κα λος κύκλος τν κολουθιν τς πάρχουν, πρτα π’

λα, γι ν μς βοηθήσουν ν ξαναβρομε τ ραμα κα τν γεύση ατς

τς νέας ζως, πο τόσο εκολα χάνουμε κα προδίνουμε, κα στερα ν

μπορέσουμε ν μετανοήσουμε κα ν ξαναγυρίσουμε στν κκλησία. Πς

εναι δυνατν ν γαπμε κα ν πιθυμομε κάτι πο δν τ ξέρουμε;

Πς μπορομε ν βάλουμε πάνω π καθετ λλο στ ζω μς κάτι πο

ποτ δν χουμε δε κα δν χουμε χαρε; Μ λλα λόγια: πς

μπορομε, πς εναι δυνατν ν ναζητήσουμε μία Βασιλεία γι τν

ποία δν χουμε δέα; λατρεία τς κκλησίας ταν π τν ρχ κα

εναι κόμα κα τώρα εσοδος κα πικοινωνία μας μ τ νέα ζω

τς Βασιλείας. Κα στ κέντρο τς λειτουργικς ζως, σν καρδιά της

κα μεσουράνημά της – σν λιος πο ο κτίνες το διαπερνον

καθετ – εναι τ Πάσχα. Τ Πάσχα εναι πόρτα, νοιχτ κάθε χρόνο,

πο δηγε στν πέρλαμπρη Βασιλεία το Χριστο, εναι πρόγευση

τς αώνιας χαρς πο μς περιμένει, εναι δόξα τς νίκης ποία

π τώρα, ν κα όρατη, πλημμυρίζει λη τν κτίση: «νικήθηκε

θάνατος».

 

λόκληρη λατρεία τς κκλησίας εναι ργανωμένη γύρω π τ Πάσχα,

γι’ ατ κα λειτουργικς χρόνος, δηλαδ διαδοχ τν ποχν κα

τν ορτν, γίνεται να ταξίδι, να προσκύνημα στ Πάσχα, πο εναι

τ Τέλος κα πο ταυτόχρονα εναι ρχή. Εναι τ τέλος λων ατν

πο ποτελον τ «παλαι» κα ρχ τς «νέας ζως», μία

συνεχς «διάβαση» π τν «κόσμο τοτο» στν Βασιλεία πο χει

ποκαλυφτε «ν Χριστ».

 

Παρ’ λα ατ «παλαι» ζωή, ζω τς μαρτίας κα τς μικρότητας,

δν εναι εκολο ν ξεπεραστε κα ν’ λλάξει. Τ Εαγγέλιο

περιμένει κα ζητάει π τν νθρωπο ν κάνει μία προσπάθεια

ποία, στν κατάσταση πο βρίσκεται τώρα νθρωπος, εναι

οσιαστικ πραγματοποίητη. ντιμετωπίζουμε μία πρόκληση. Τ ραμα,

στόχος, τρόπος τς νέας ζως εναι γι μς μία πρόκληση πο

βρίσκεται τόσο πολ πάνω π τς δυνατότητές μας!

 

Γι’ ατό, κόμα κα ο πόστολοι, ταν κουσαν τ διδασκαλία του

Κυρίου Τν ρώτησαν πελπισμένα: «τς ρα δύναται σωθναι;» (Μάτθ.

19,26). Στ’ λήθεια δν εναι καθόλου εκολο ν’ παρνηθες να

σήμαντο δανικ ζως καμωμένο μ τς καθημερινς φροντίδες, μ τν

ναζήτηση τν λικν γαθν, μ τν σφάλεια κα τν πόλαυση κα ν

δεχτες να λλο δανικ ζως τ ποο βέβαια δν στερεται καθόλου

τελειότητας στ σκοπό του: «Γίνεσθε τέλειοι ς Πατρ μν ν

ορανος τέλειος στίν». Ατς κόσμος μ λα του τ «μέσα» μας

λέει: ν εσαι χαρούμενος, μν νησυχες, κολοθα τν «ερ» δρόμο.

Χριστς στ Εαγγέλιο λέει: διάλεξε τ στεν δρόμο, γωνίσου κα

πόφερε, γιατί ατς εναι δρόμος γι τ μόνη (genuine) ληθιν

ετυχία. Κα ν κκλησία δν βοηθήσει πς θ μπορέσουμε ν κάνουμε

ατ τ φοβερ κλογή; Πς μπορομε ν μετανοήσουμε κα ν

ξαναγυρίσουμε στν πέροχη πόσχεση πο μς δίνεται κάθε χρόνο τ

Πάσχα; κριβς ατ εναι στιγμ πο μφανίζεται Μεγάλη

Σαρακοστή. Ατ εναι «χείρα βοηθείας» πο πλώνει σ μς

κκλησία. Εναι τ σχολεο τς μετάνοιας πο θ μς δώσει δύναμη ν

δεχτομε τ Πάσχα χι σν μία πλ εκαιρία ν φμε, ν πιομε, ν’

ναπαυτομε, λλά, βασικά, σν τ τέλος τν «παλαιν» πο εναι μέσα

μς κα σν εσοδό μας στ «νέο».

 

Στν ρχαία κκλησία βασικς σκοπς τς Σαρακοστς ταν ν

προετοιμαστον ο «Κατηχούμενοι», δηλαδ ο νέοι ποψήφιοι

χριστιανοί, γι τ βάπτισμα πού, κενο τν καιρό, γίνονταν στ

διάρκεια τς ναστάσιμης θείας Λειτουργίας. λλ κόμα κα τώρα πο

κκλησία δν βαφτίζει πι τος χριστιανος σ μεγάλη λικία κα

θεσμς τς κατήχησης δν πάρχει πιά, τ βασικ νόημα τς Σαρακοστς

παραμένει τ διο. Γιατί, ν κα εμαστε βαφτισμένοι, κενο πο

συνεχς χάνουμε κα προδίνουμε εναι κριβς ατ πο λάβαμε στ

Βάπτισμα. τσι τ Πάσχα γι μς εναι πιστροφή, πο κάθε χρόνο

κάνουμε, στ βάπτισμά μας κα πομένως Σαρακοστ εναι

προετοιμασία μας γι’ ατ τν πιστροφ ργ λλ πίμονη

προσπάθεια ν πραγματοποιήσουμε τελικ τ δική μας «διάβαση»,

τ «Πάσχα» μας στ νέα ν Χριστ ζωή. Τ τι, καθς θ δομε, ο

κολουθίες στ σαρακοστιαν λατρεία διατηρον κόμα κα σήμερα τν

κατηχητικ κα βαπτιστικ χαρακτήρα, δν εναι γιατί

διατηρονται «ρχαιολογικ» πομεινάρια, λλ εναι κάτι ζωνταν κα

οσιαστικ γιά μας. Γι’ ατ κάθε χρόνο Μεγάλη Σαρακοστ κα τ

Πάσχα εναι, μία κόμη φορ, νακάλυψη κα συνειδητοποίησή του

τί γίναμε μ τν «δι βαπτίσματος» μς θάνατο κα τν νάσταση.

 

να ταξίδι, να προσκύνημα! Καθς τ ρχίζουμε, καθς κάνουμε τ

πρτο βμα στ «χαρμολύπη» τς Μεγάλης Σαρακοστς βλέπουμε – μακριά,

πολ μακρι – τν προορισμό. Εναι χαρ τς Λαμπρς, εναι

εσοδος στ δόξα τς Βασιλείας. Εναι ατ τ ραμα, πρόγευσή του

Πάσχα, πο κάνει τ λύπη τς Μεγάλης Σαρακοστς χαρά, Φς, κα τ

δική μας προσπάθεια μία «πνευματικ νοιξη». νύχτα μπορε ν εναι

σκοτειν κα μεγάλη, λλ σ λο τ μκος το δρόμου μία μυστικ κα

κτινοβόλα αγ φαίνεται ν λάμπει στ ρίζοντα. «Μ καταισχύνης

μς π τς προσδοκίας μν, Φιλάνθρωπε!»

 

 

Ἀπὸ τὸ Βιβλίο

«Μεγάλη Σαρακοστὴ»

Ἀλέξανδρου Σμέμαν

Ἔκδ. Ἀκρίτας

Josef Koudelka (1938- Tσέχος φωτογράφος)

18 Μαρτίου, 2013

Josef Koudelka  03