Archive for 6 Αυγούστου 2012

Μεταμόρφωση του Χριστού

6 Αυγούστου, 2012

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΖ´ 1 – 9
1 Καὶ μεθ’ ἡμέρας ἓξ παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ’ ἰδίαν·

2 καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς.

3 καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας μετ’ αὐτοῦ συλλαλοῦντες.

4 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε τῷ Ἰησοῦ· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς, σοὶ μίαν καὶ Μωσεῖ μίαν καὶ μίαν Ἠλίᾳ.

5 ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε·

6 καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ ἔπεσαν ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα.

7 καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἥψατο αὐτῶν καὶ εἶπεν· Ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε.

8 ἐπάραντες δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν οὐδένα εἶδον εἰ μὴ τὸν Ἰησοῦν μόνον.

9 καὶ καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους ἐνετείλατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Μηδενὶ εἴπητε τὸ ὅραμα ἕως οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ.

Περί της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

6 Αυγούστου, 2012

 

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

Εορτάζουμε τὴ σεπτὴ μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ λόγος μᾶς εἶναι γιὰ τὸ φῶς. Τὸ εὐαγγελικὸ κείμενο λέγει: <<Ἔπειτα ἀπὸ ἔξι ἡμέρες παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρο καὶ Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννη καὶ τοὺς ἀνεβάζει ἰδιαιτέρως σὲ ὑψηλὸ ὅρος καὶ μεταμορφώθηκε ἐμπρός τους καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπό του σὰν ὁ ἥλιος>>. Μετὰ ἀπὸ ποιὰ μέρα ἀριθμεῖ τὶς ἔξι; Ἔπειτα ἀπὸ ἐκείνη ποὺ ὁ Κύριος διδάσκοντας τοὺς μαθητές του, ἔλεγε ὅτι πρόκειται νὰ ἔλθει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέσα στὴ δόξα τοῦ Πατέρα του. Δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ βασιλεία τοῦ καλεῖ ἐδῶ τὸ φῶς τῆς μεταμορφώσεώς του. Αὐτὸ ἐκθέτει σαφέστερα καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ὅταν λέγει: <<πέρασαν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς λόγους ὀκτὼ περίπου μέρες, τότε ἀφοῦ παρέλαβε τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, ἀνέβηκε στὸ ὅρος γιὰ νὰ προσευχηθεῖ καὶ καθὼς προσευχόταν, τὸ εἶδος τοῦ προσώπου τοῦ ἔγινε διαφορετικὸ καὶ τὰ ἐνδύματά του ἄστραψαν ἀπὸ λευκότητα>>.

Πῶς ὅμως ὁ μὲν ἕνας εὐαγγελιστὴς εἶπε ὀκτὼ τὶς ἡμέρες καὶ ὁ ἄλλος μετὰ ἔξι μέρες; Πάνω στὸ ὅρος ἤσαν ὀκτὼ καὶ φαίνονταν ἔξι. Πρῶτα οἱ τρεῖς ἀπόστολοι ποὺ ἀνέβηκαν μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ καὶ εἶδαν ἐκεῖ νὰ ὁμιλοῦν μαζί του καὶ ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας. Αὐτοὶ οἱ ἔξι ἦταν φανερά, ἀλλὰ συνυπῆρχαν ἀοράτως μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ ὁ Πατέρας καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Ὁ Λουκᾶς εἶπε ὀκτὼ μέρες ὄχι διαφωνώντας πρὸς ἐκεῖνον ποὺ εἶπε ἔπειτα ἀπὸ ἔξι μέρες, ἀλλὰ συμπεριλαμβάνοντας καὶ τὴν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία εἰπώθηκαν οἱ λόγοι ἐκεῖνοι καὶ τὴν ἡμέρα ποὺ μεταμορφώθηκε ὁ Κύριος. Ἡ πρόθεση «μετὰ» ποὺ δηλώνει τὴν ἑπόμενη, παραλείφθηκε ἀπὸ τὸν εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ καὶ ἔτσι συμφωνεῖ μὲ τὸ Ματθαῖο ποὺ μιλᾶ ὅτι πέρασαν ὀκτὼ περίπου μέρες καὶ δὲν ὑπάρχει καμμιὰ διαφορά.

Ἀλλὰ μὲ τὴ φαινομενικὴ διαφωνία μεταξύ τους μᾶς ὑποδηλώνουν καὶ κάτι ἄλλο μεγάλο καὶ μυστικό. Τὸ μέγα θέαμα τοῦ φωτὸς τῆς μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου εἶναι τὸ μυστήριο τῆς ὀγδόης μέρας, δηλαδὴ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, ποὺ ἀναφαίνεται μετὰ τὴ κατάπαυση τοῦ κόσμου ποὺ ἔγινε σὲ ἔξι μέρες καὶ τὴν ὑπέρβαση τῆς αἰσθήσεώς μας ποὺ ἐνεργεῖ ἑξαδικῶς. Πέντε αἰσθήσεις ἔχουμε, προστιθέμενος δὲ σὲ αὐτὲς ὁ κατ’ αἴσθηση προφορικὸς λόγος καθιστὰ ἑξαδικὴ τὴν ἐνέργεια τῆς αἰσθήσεώς μας.

<<Ὑπάρχουν μερικοὶ ἐδῶ ποὺ δὲν θὰ γευθοῦν θάνατο μέχρι νὰ δοῦν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ νὰ ἔχει ἔλθει ἐν δυνάμει>>. Παντοῦ εἶναι ὁ βασιλεὺς τοῦ παντός, ἀλλὰ φανερώνεται μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ὄχι σὲ κάθε τυχόντα, ἀλλὰ στοὺς εὐρισκομένους μαζὶ μὲ τὸ Κύριο, στοὺς στηριγμένους στὴ πίστη σὰν τοῦ Πέτρου, τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωάννη.

Ὅταν ἔφθασε λοιπὸν ἡ ὀγδόη μέρα ἀνέβηκε στὸ ὅρος νὰ προσευχηθεῖ, ὅπως ἔκανε πάντα ὁ Κύριος καὶ ἀπομακρύνετο ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς μαθητές του. Τώρα ὅμως ποὺ πλησίαζε τὸ σωτηριῶδες πάθος, παρέλαβε τοὺς τρεῖς ποὺ ὑπερεῖχαν ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ μεταμορφώθηκε ἐμπρός τους, ἐνῶ αὐτοὶ ἔβλεπαν.

Τί σημαίνει μεταμορφώθηκε; Ἄνοιξε, λέγει ὁ Χρυσόστομος, λίγο ἀπὸ τὴ Θεότητά του, ἐνῶ προσευχόταν καὶ ἔλαμψε σὰν ἥλιος. Σὰν ἥλιος εἶπε ὁ εὐαγγελιστὴς γιὰ νὰ μὴ νομίσουμε αἰσθητὸ αὐτὸ τὸ φῶς. Γιατί αὐτὸ τὸ φῶς εἶναι τῆς Θεότητος καὶ εἶναι ἄκτιστο. Ὁ Χριστὸς μεταμορφώθηκε, ὄχι προσλαμβάνοντας ὅ,τι δὲν ἦταν, ἀλλὰ φανερώνοντας στοὺς μαθητὲς τοῦ ὅ,τι ἦταν, ἀφοῦ τοὺς ἄνοιξε τὰ μάτια καὶ ἀπὸ τυφλούς τους κατέστησε βλέποντας. Ἑπομένως αὐτὸ τὸ φῶς δὲν εἶναι αἰσθητό, ἀλλὰ μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος μετασκευάσθηκαν τὰ μάτια τους, μεταμορφώθηκαν ἐκεῖνοι.

Ἔλαμψε τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ σὰν ἥλιος καὶ τὰ ἱμάτιά του ἔγιναν λευκὰ σὰν φῶς, ὁ δὲ Μάρκος λέγει ὅτι ἦταν <<στιλπνὰ καὶ λευκὰ σὰν χιόνι>>. Ἔδειξε μὲ αὐτὰ ποιὲς εἶναι οἱ στολὲς τῆς δόξης ποὺ θὰ φορέσουν κατὰ τὸν μέλλοντα αἰώνα ὅσοι προσεγγίσουν τὸ Θεό.

Καὶ <<ἰδού, φωτεινὴ νεφέλη τοὺς ἐπεσκίασε>>. Ἐδῶ τὸ ἴδιο πράγμα εἶναι καὶ φῶς καὶ σκότος ποὺ ἀπὸ ὑπεροχικὴ λαμπρότητα ἐπισκιάζει.

Ἀπὸ ὑπερβολικὴ λαμπρότητα ὁ Χριστὸς τώρα ἔμενε ἀόρατος ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀποστόλων, σὰν νὰ εἰσῆλθε σὲ φωτεινὴ νεφέλη. Ἀλλὰ καὶ φωνὴ ἀκούσθηκε ἀπὸ τὴ νεφέλη. <<Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς στὸν ὁποῖο εὐδόκησα, αὐτὸν νὰ ἀκούετε>>. Εἶναι ἡ ἴδια φωνὴ ποὺ ἀκούσθηκε στὸν Ἰορδάνη κατὰ τὴν βάπτισή Του.

Οἱ μαθητὲς τότε ἔπεσαν κατὰ πρόσωπο, ὄχι ἐξ αἰτίας τῆς φωνῆς, ὅπως λένε οἱ πατέρες, ἀλλὰ γιὰ τὴ μετατροπὴ καὶ τὸ ὑπερφυὲς τοῦ φωτός.

Αὐτοῦ του φωτὸς μετέχουν καὶ οἱ ἄγγελοι καὶ οἱ ἅγιοι. Ἀλλὰ ὁ Πατὴρ καὶ ὁ Υἱὸς ἔχουν αὐτὴ τὴ δόξα καὶ τὴ βασιλεία φυσικῶς, οἱ δὲ ἅγιοι ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι τὴν ἀποκτοῦν κατὰ χάρη, δεχόμενοι ἀπὸ ἐκεῖ τὴν ἔλλαμψη.

Μαζί Του ἐπίσης φάνηκαν καὶ ὁ Μωϋσῆς μὲ τὸν Ἠλία. Ὁ Μωϋσῆς μάλιστα φάνηκε κοινωνὸς τῆς θεϊκῆς δόξας ὄχι μόνο τώρα στὸ Θαβώριο, ἀλλὰ καὶ τότε ποὺ τόσο πολὺ δοξάσθηκε στὸ πρόσωπο, ὥστε νὰ μὴ μποροῦν νὰ ἀτενίσουν πρὸς αὐτὸν οἱ υἱοὶ τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Μωϋσῆς ὅμως ὑπέστη τὴ μεταμόρφωση τότε, δὲν τὴν ἐνήργησε, ἐδῶ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, εἶχε μόνος του τὴ λαμπρότητα ἐκείνη.

Αὐτὸ τὸ θεῖο φῶς δίνεται μὲ μέτρο, μεριζόμενο ἀμερίστως ἀνάλογα μὲ τὴν ἀξία τῶν δεχομένων. Βλέπουμε ὅτι ἔλαμψαν τὰ ἱμάτια τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ὄχι καὶ τοῦ Μωϋσῆ καὶ Ἠλία. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἴδιοι οἱ μαθητὲς μέρος τοῦ φωτὸς ἐκείνου εἶδαν, μέρος δὲ δὲν μπόρεσαν νὰ ἀτενίσουν.

Ὁ Κύριος καθήμενος ἀπὸ τὰ δεξιὰ τῆς μεγαλωσύνης θεοπρεπῶς, ἀφήνει πρὸς ἐμᾶς τούτη τὴ φωνὴ σὰν ἀπὸ πολὺ μακρυά. Ὅποιος θέλει νὰ παραστεῖ σὲ αὐτὴ τὴ δόξα, ἂς μιμῆται κατὰ τὸ δυνατὸ καὶ ἂς βαδίζει τὴ ὁδὸ καὶ τὴ πολιτεία ποὺ ὑπέδειξα ἐγὼ πάνω στὴ γῆ.

Ἀφοῦ ἀποβάλουμε τοὺς δερμάτινους χιτῶνες, ποὺ λόγω τῆς παραβάσεως ἔχομε ἐνδυθεῖ, τὰ γεώδη καὶ σαρκικὰ φρονήματα, ἂς σταθοῦμε σὲ ἁγία γῆ, ἀποδεικνύοντας ὁ καθένας ἁγία τὴ γῆ τοῦ διὰ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς πρὸς τὸ Θεὸ ἀνατάσεως, ἔτσι ὥστε νὰ λάβωμε παρρησία νὰ φωτισθοῦμε καὶ φωτιζόμενοι νὰ συμβιώσουμε αἰώνια πρὸς δόξα τῆς τρισήλιας καὶ μοναρχικωτάτης λαμπρότητος, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.

 

(Ἀπόσπασμα ἀπό: ΠΑΤΕΡ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓ.ΠΑΛΑΜΑΣ»Τ.10)