Αργύρης Χιόνης

 

1)

 

Ἐγὼ θὰ φύγω

ἀλλὰ οἱ ἐλιὲς ποὺ φύτεψα

ἐδῶ θὰ μείνουν

 

2)

 

Οὔτε ἀηδόνια

οὔτε οἱ  ποιητὲς πλαστῆκαν

γιὰ τὶς ξώβεργες

 

3)

 

Σκίτσο ὁ κόσμος καί…

τί ἀνελέητη, Θεέ, ποὺ εἶσαι

…γομολάστιχα !

(ΧΑΪΚΟΥ-Παγκόσμια Ἀνθολογία-Γενικὴ Ἐπιμέλεια Ζ.Σαβίνα Ἐκδόσεις 5+6)

 

 

 

 

 

6 Σχόλια to “Αργύρης Χιόνης”

  1. Παντελής Says:

    ….! τον πεθυμήσαμε

    Μην φοβηθείς την πράξη που αρχίζει και τελειώνει
    την πράξη που σαπίζει στο χρόνο και λησμονείται
    απ΄ανθρώπους κι΄απ΄τον Θεό.
    Να φοβηθείς τον λόγο και τον λογισμό
    που ασώματος δένει τα χέρια
    φιμώνει το στόμα
    διαιωνίζει το φρόνημα
    γι΄αυτό αλίμονο στο λόγο που δεν είναι φρόνιμος
    στον λόγο που δεν είναι καθαρμένος!

    Η ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ ΤΟ ΦΡΟΝΗΜΑ
    Σ.Σ.ΧΑΡΚΙΑΝΑΚΗ

  2. κατερίνα (κάθριν) Says:

    ποιήματα…αέραπατέρα-Παντελή…

  3. Βασιλική Ν. Says:

    Τι είναι όμως αυτό που κάνει τον άνθρωπο να θέλει ν’ αφήνει κάτι πίσω του; Γιατί θέλει τόσο πολύ κάτι να μένει;
    Αχ, κι εγώ τον πεθύμησα τον Αργύρη…. τον ποιητή του χώματος…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: