Archive for 2 Νοεμβρίου 2011

Joaquin Gonzalez Estrada (Iσπανία)

Νοέμβριος 2, 2011

1)

Θαλασσιν νύχτα

Τ κατάρτι λαβωμένο

γάζα του πάχνη.

2)

Κολιμπρὶ-

να κελάηδημα μακρ

σ’ να κορμάκι τόσο δ !

3)

Μονάχο βορλο

Παρηγοριέται μόνο

σν καθρεπτίζεται.

(ΧΑΪΚΟΥ-ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ-Ἐπιμέλεια:Ζωὴ Σαβίνα Ἐκδόσεις 5+6)

Είσοδος στο αρχονταρίκι

Νοέμβριος 2, 2011

Εξωτερικη όψη του καθολικού -1-

Νοέμβριος 2, 2011

Εξωτερική όψη του καθολικού της Διονυσίου -2-

Νοέμβριος 2, 2011

George Krause (Αμερικανός φωτογράφος γεννημένος το 1937 στην Φιλαδέλφεια)

Νοέμβριος 2, 2011

Άρθρο τοῦ Μ.Μαζάουερ στοὺς New York Times: «Ἡ Ἑλλάδα, τὸ λίκνο τῆς δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη.»

Νοέμβριος 2, 2011

 

Η Ἑλλάδα ἀπὸ μία ἄλλη ὀπτική!!!!!!

 

 

 

Τοῦ Μὰρκ Μαζάουερ*

 

Χθές, ὅλος ὁ κόσμος παρακολουθοῦσε τὴν Ἑλλάδα καθὼς τὸ κοινοβούλιό της ψήφισε ἕνα διχαστικὸ πακέτο μέτρων λιτότητας τὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει κρίσιμες ἐπιπτώσεις στὸ παγκόσμιο οἰκονομικὸ σύστημα. Ἴσως προκαλεῖ ἔκπληξη πού. αὐτὴ ἡ μικρὴ ἄκρη τῆς χερσονήσου τῶν Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως τὴν Ἑλλάδα ὡς τὴν πατρίδα τοῦ Πλάτωνα καὶ τοῦ Περικλῆ, μὲ τὴν πραγματική της σημασία νὰ βρίσκεται βαθιὰ στὴν ἀρχαιότητα.

 

Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ γιὰ νὰ κατανοήσεις τὸ μέλλον τῆς Εὐρώπης χρειάζεται νὰ στραφεῖς μακριὰ ἀπὸ τὶς μεγάλες δυνάμεις στὸ κέντρο τῆς ἠπείρου καὶ νὰ κοιτάξεις προσεκτικὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν Ἀθήνα. Τὰ τελευταία 200 χρόνια ἡ Ἑλλάδα ἦταν στὴν πρώτη γραμμὴ τῆς ἐξέλιξης τῆς Εὐρώπης. Στὴ δεκαετία τοῦ 1820, στὴ διάρκεια τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία, ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἕνα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης ἀπό.

Τὴ φυλακὴ τῆς αὐτοκρατορίας.

Γιὰ τοὺς φιλέλληνες, ἡ παλιγγενεσία τῆς ἀποτελοῦσε τὸν πιὸ εὐγενῆ ἀγώνα. «Στὸ μεγάλο πρωινό του κόσμου», ἔγραψε ὁ Σέλεϊ στὸ ποιημὰ τοῦ «Ἑλλάς», «τὸ μεγαλεῖο της Ἐλευθερίας τινάχθηκε καὶ ἔλαμψε! «

Ἡ νίκη θὰ σήμαινε τὸν θρίαμβο τῆς ἐλευθερίας ὄχι μόνο ἐπὶ τῶν Τούρκων ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ὅλων τῶν δυναστῶν ποὺ κρατοῦσαν ὑπόδουλους τόσο πολλοὺς εὐρωπαίους. Γερμανοί, Ἰταλοί, Πολωνοὶ καὶ Ἀμερικανοὶ ἔτρεξαν νὰ πολεμήσουν ὑπὸ τὴν γαλανόλευκη σημαία τῆς Ἑλλάδας γιὰ χάρη τῆς δημοκρατίας. Καὶ μέσα σὲ μία δεκαετία, ἡ χώρα κέρδισε τὴν ἐλευθερία της.

Στὴ διάρκεια τοῦ 20ου αἰώνα ὁ ριζοσπαστικὸς νέος συνδυασμὸς τῆς συνταγματικῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ ἐθνικισμοῦ ποὺ ἐνσάρκωσε ἡ Ἑλλάδα ἐξαπλώθηκε στὴν ἤπειρο καὶ κορυφώθηκε στὴν «εἰρήνη ποὺ τερμάτισε κάθε εἰρήνη» στὸ τέλος τοῦ Ἃ’ Παγκοσμίου Πολέμου, ὅταν τρεῖς αὐτοκρατορίες, ἡ ὀθωμανικὴ , ἐκείνη τῶν Ἀψβούργων καὶ ἡ ρωσική, κατέρρευσαν καὶ ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ ἔθνη-κράτη. Μετὰ τὸν Ἃ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ἡ Ἑλλάδα ἄνοιξε καὶ πάλι τὸν δρόμο γιὰ τὸ μέλλον τῆς Εὐρώπης. Μόνο ποὺ τώρα ἦταν ἡ σκοτεινὴ πλευρὰ τῆς δημοκρατίας ποὺ βγῆκε στὸ προσκήνιο.

Σὲ ἕναν κόσμο ἐθνικῶν κρατῶν, ἐθνοτικὲς μειονότητες ὅπως ὁ μουσουλμανικὸς πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδας καὶ οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἦταν μία συνταγὴ γιὰ διεθνῆ ἀστάθεια. Στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1920, ἕλληνες καὶ τοῦρκοι ἡγέτες ἀποφάσισαν νὰ ἀνταλλάξουν τοὺς μειονοτικοὺς πληθυσμούς τους, ἐκτοπίζοντας περὶ τὰ δύο ἑκατομμύρια χριστιανοὺς καὶ μουσουλμάνους πρὸς χάριν τῆς ἐθνικῆς ὁμοιογένειας.

Ἡ ἑλληνο – τουρκικὴ ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν ἦταν ἡ μεγαλύτερη ὀργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στὴν ἱστορία μέχρι τότε καὶ μοντέλο ποὺ οἱ ναζιστὲς καὶ ἄλλοι θὰ τὸ ἐπικαλοῦνταν ἀργότερα γιὰ νὰ ἐκτοπίσουν ἀνθρώπους στὴν ἀνατολικὴ Εὐρώπη, τὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ τὴν Ἰνδία. Εἶναι εἰρωνικό, λοιπόν, ποὺ ἡ Ἑλλάδα ἦταν ἐπίσης στὴν πρωτοπορία τῆς ἀντίστασης στοὺς ναζιστές. Τὸν χειμώνα τοῦ 1940-41, ἦταν ἡ πρώτη χώρα ποὺ ἀντεπιτέθηκε ἀποτελεσματικὰ κατὰ τῶν δυνάμεων τοῦ Ἄξονα, ταπεινώνοντας τὸν Μουσολίνι στὸν ἑλληνο – ἰταλικὸ πόλεμο ἐνῶ ἡ ὑπόλοιπη Εὐρώπη ἐπευφημοῦσε τὴν Ἑλλάδα.

Καὶ πολλοὶ χειροκρότησαν πάλι λίγους μῆνες ἀργότερα ὅταν ἕνας νεαρὸς ἀριστερὸς ἀντιστασιακὸς ὀνόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στὴν Ἀκρόπολη ἕνα βράδυ μὲ ἕναν φίλο καὶ κατέβασαν τὴ σημαία μὲ τὴν σβάστικα ποὺ οἱ Γερμανοὶ εἶχαν πρόσφατα ὑψώσει. Σχεδὸν 70 χρόνια ἀργότερα, ἡ ἑλληνικὴ ἀστυνομία θὰ ἔριχνε δακρυγόνα στὸν κ. Γλέζο ὁ ὁποῖος διαδήλωνε κατὰ τοῦ προγράμματος λιτότητας. Ἀλλὰ στὸ τέλος, ἡ Ἑλλάδα ὑπέκυψε στὴ γερμανικὴ κατοχή.

Ἡ κυριαρχία τῶν ναζιστῶν ἔφερε μαζί της τὴν πολιτικὴ κατάρρευση, τὴν μεγάλη πείνα, καὶ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση, τὴν βύθιση τῆς χώρας σὲ ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο ἀνάμεσα στὶς κομμουνιστικὲς καὶ τὶς ἀντικομμουνιστικὲς δυνάμεις. Μόλις λίγα χρόνια μετὰ τὴν ἥττα τοῦ Χίτλερ, ἡ Ἑλλάδα βρέθηκε ξανὰ στὸ ἐπίκεντρό της ἱστορίας, ὡς μέτωπο τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. Τὸ 1947, ὁ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τὸν κλιμακούμενο ἐμφύλιο στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ πείσει τὸ Κογκρέσο νὰ στηρίξει τὸ Δόγμα Τρούμαν καὶ τὴν εἰρηνικὴ δέσμευση ἀμερικανικῶν πόρων γιὰ τὸν ἀγώνα κατὰ τοῦ Κομμουνισμοῦ καὶ τὴν ἀνοικοδόμηση τῆς Εὐρώπης.

Ἀνυψωμένη ξαφνικὰ σὲ ἕναν διατλαντικὸ ἀγώνα, ἡ Ἑλλάδα συμβόλιζε τώρα μία πολὺ διαφορετικὴ Εὐρώπη – μία Εὐρώπη ποὺ εἶχε αὐτοκαταστραφεῖ, καὶ ποὺ ὁ μόνος δρόμος ἐξόδου ἀπὸ τὴν ἀνέχεια τῶν μέσων της δεκαετίας τοῦ 1940 ἦταν ὡς μικρότερος ἑταῖρος τῆς Οὐάσινγκτον. Καθὼς τὰ δολάρια ἄρχισαν νὰ ρέουν, ἀμερικανοὶ σύμβουλοι ἔλεγαν στοὺς ἕλληνες πολιτικοὺς τί νὰ κάνουν καὶ ἀμερικανικὲς βόμβες ναπὰλμ ἔκαιγαν τὰ ἑλληνικὰ βουνὰ καθὼς οἱ κομμουνιστὲς ἀντάρτες τρέπονταν σὲ φυγή.

Ἡ πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἕνωση τῆς Εὐρώπης ὑποτίθεται ὅτι θὰ ἔβαζε τέλος στὶς ἀδυναμίες καὶ τὴν ἐξάρτηση τῆς διχοτομημένης ἠπείρου. Καὶ ἐδῶ ἡ Ἑλλάδα ἔγινε σύμβολο μίας νέας φάσης στὴν εὐρωπαϊκὴ ἱστορία. Ἡ πτώση τῆς στρατιωτικῆς δικτατορίας τὸ 1974 δὲν ἔφερε στὴ χώρα μόνο τὴν πλήρη ἔνταξη σὲ αὐτὸ ποὺ θὰ γινόταν ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Προανήγγηλε ἐπίσης (μαζὶ μὲ τὴ μετάβαση τῆς Ἱσπανίας καὶ τῆς Πορτογαλίας στὴ δημοκρατία τὴν ἴδια ἐποχὴ) τὸ παγκόσμιο κύμα ἐκδημοκρατισμοῦ τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 καὶ τοῦ ’90, πρῶτα στὴ Νότια Ἀμερικὴ καὶ τὴ Νοτιοανατολικὴ Ἀσία καὶ μετὰ στὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη.

Καὶ ἔδωσε στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση τὴν ὄρεξη γιὰ διεύρυνση καὶ τὴ φιλοδοξία νὰ ἐξελιχθεῖ ἀπὸ ἕνα μικρὸ κλὰμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκῶν κρατῶν σὲ φωνὴ γιὰ ὁλόκληρη τὴν προσφάτως ἐκδημοκρατισμένη ἤπειρο, ἡ ὁποία ἐξαπλώθηκε κατὰ πολὺ στὸ νότο καὶ τὴν ἀνατολή. Καὶ τώρα, σήμερα, ἀφότου ἔσβησε ἡ εὐφορία τῆς δεκαετίας τοῦ ’90 καὶ μία νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τοὺς Εὐρωπαίους, ὁ κλῆρος πέφτει καὶ πάλι στὴν Ἑλλάδα ὡς χώρας ἡ ὁποία θὰ προκαλέσει τοὺς μανδαρίνους τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ θὰ θέσει τὸ ἐρώτημα: «ποιὸ θὰ εἶναι τὸ μέλλον τῆς ἠπείρου;».

Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ὑποτίθεται ὅτι θὰ ἕνωνε μία κατακερματισμένη Εὐρώπη, ὅτι θὰ ἐνίσχυε τὶς δημοκρατικές της δυνατότητες καὶ ὅτι θὰ μεταμόρφωνε τὴν ἤπειρο σὲ μία ἀνταγωνιστικὴ δύναμη στὴν παγκόσμια σκηνή. Εἶναι ἴσως ταιριαστὸ ποὺ ἕνα ἀπὸ τὰ ἀρχαιότερα καὶ πιὸ δημοκρατικὰ ἔθνη – κράτη τῆς Εὐρώπης βρίσκεται στὴν καινούργια ἐμπροσθοφυλακή, ὅσων θέτουν ἐν ἀμφιβόλω ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπιτεύγματα.

Γιατί εἴμαστε ὅλοι μικρὲς δυνάμεις τώρα, και για ἄλλη μία φορὰ ἡ Ἑλλάδα πολεμάει στὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ ἀγώνα γιὰ τὸ μέλλον.

*Μὰρκ Μαζάουερ,

Βρετανὸς ἱστορικὸς καὶ συγγραφέας,

καθηγητὴς Ἱστορίας στὸ πανεπιστήμιο Κολούμπια τῶν ΗΠΑ.