Γεώργιος Βιζυηνός

Τὸ Μπαλουκλὶ

(Τὰ ψάρια τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς), ποίημα τοῦ Γεώργιου Βιζυηνοῦ

Σαράντα μέρες πολεμᾶ ὁ Μωχαμὲτ νὰ πάρη

τὴν Πόλη τὴν μεγάλη.

Σαράντα μέρες ἔκαμεν ὁ ‘γούμενος τὸ ψάρι

στὰ χείλη του νὰ βάλη.

Ἀπ’ τὲς σαράντα κι ὕστερα, πεθύμησε νὰ φάγη

τηγανισμένο ψάρι.

–Αν μᾶς φυλάγ’ ἡ Παναγιὰ καθὼς μᾶς’ἐ φυλάγει,

τὴν Πόλη ποιὸς θὰ πάρη;

Ρίχτει τὰ δίχτυα στὸν γιαλό, τρία ψαράκια πιάνει,

–Θεός νὰ τὰ βλογήση!

Τὸ λάδι βάλλει στὴν φωτιὰ μὲς στ’ ἀργυρὸ τηγάνι,

γιὰ νὰ τὰ τηγανίση.

Τὰ τηγανίζ’ ἀπὸ τὴν μία, καὶ πὰ’ νὰ τὰ γυρίση

κι ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος.

Ὁ παραγιὸς τοῦ βιαστικὰ πετᾶ νὰ τοῦ μιλήση,

καὶ τάχασεν ὁ γέρος!

–Μην τηγανίζης, γέροντα, καὶ μόσχισε τὸ ψάρι

στὴν Πόλη τὴν μεγάλη!

Τὴν Πόλη τὴν ἑξακουστὴ οἱ Τοῦρκοι ἔχουν πάρει, 

μᾶς κόβουν τὸ κεφάλι!

–Στην Πόλη Τούρκου δὲν πατοῦν κι Ἀγαρηνοῦ ποδάρια!

Μὲ φαίνεται σὰν ψεύμα!

Μ’ ἂν εἲν’ ἀλήθεια τὸ κακό, νὰ σηκωθοῦν τὰ ψάρια 

νὰ πέσουν μὲς στὸ ρεῦμα!

Ἀκὸμ’ ὁ λόγος βάσταγε, τὰ ψάρι’ ἂπ’ τὸ τηγάνι,

τὴν μία μεριὰ ψημένα,

πηδήξανε κι ἐπέσανε στῆς λίμνης τὴν λεκάνη,

γερά, ζωντανεμένα.

Ἀκὸμ’ ὡς τώρα πλέουνε, κόκκιν’ ἀπὸ τὸ μέρος,

ὅπου τὰ εἶχε ψήσει.

Φυλάγουν τὸ Βυζάντιο ν’ ἀναστηθῆ κι ὁ γέρος

νὰ τ’ ἀποτηγανίση.

4 Σχόλια to “Γεώργιος Βιζυηνός”

  1. Ελένη Says:

    Ο νους μου πηαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,
    στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.

    Καβάφης

  2. Ελένη Says:

    «Το πιο φημισμένο αγίασμα βρισκόταν εκτός των τειχών της πόλης, στο προαύλιο της τιμώμενης ορθόδοξης εκκλησίας της Θεοτόκου των Ιχθύων στο Μπαλουκλί, που είχε ιδρυθεί τον πέμπτον αιώνα. Το 1453, ένας μοναχός τηγάνιζε ψάρια εκεί, όταν του ανακοίνωσαν πως η Πόλη θα κυριευθεί από τους Οθωμανούς. Αρνήθηκε να πιστέψει τα νέα, εκτός αν τα μισοτηγανισμένα ψάρια ξαναζωντάνευαν και πηδούσαν απ’ το τηγάνι πίσω στο πηγάδι. Πράγματι πήδησαν, και τα μισομαυρισμένα ψάρια, που είχαν από θαύμα διατηρηθεί στη ζωή, επιδεικνύονταν στους επισκέπτες μέσα σ’ ένα πηγάδι, στο βάθος μιας σκάλας με πολλά σκαλοπάτια, μέχρι τον αιώνα μας. Πολλοί πίστευαν πως όταν τα ψάρια θα τηγανίζονταν κι απ’ την άλλη, η Πόλη θα ξαναγινόταν χριστιανική.

    Οικογένειες προσέρχονταν για να ικετέψουν τη Θεοτόκο των Ιχθύων να τους βοηθήσει ν’ αποκτήσουν ένα παιδί. Αν τελικά εκπληρωνόταν η επιθυμία τους, πλήρωναν στο μοναστήρι για εφτά χρόνια μια μικρή χρηματική συνεισφορά. Άρρωστοι προσκυνητές έφταναν ξυπόλητοι μια φορά την εβδομάδα αναζητώντας γιατρειά. Μάτια, δόντια και χέρια από ασήμι πουλιόνταν στην αυλή του μοναστηριού για να εναποτεθούν στο κατάλληλο μέλος του σώματος των πασχόντων. Όταν οι προσκυνητές έβλεπαν κανένα ψάρι στο πηγάδι, κραύγαζαν από χαρά. Οι ιερείς έχυναν κουβάδες νερού πάνω τους, για να πάρουν κάποια εισφορά. Μια εικόνα της Θεοτόκου των Ιχθύων περιφερόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα ανά την πόλη, για να φέρει παρηγοριά σε όσους κείτονταν άρρωστοι στο κρεβάτι και να ευλογήσει τα νεόχτιστα σπίτια».

    Για το ίδιο θέμα και με αφορμή μια αναφορά στον αλληλοεπηρεασμό χριστιανισμού και μουσουλμανισμού συναντάμε στο ίδιο βιβλίο λίγο πιο κάτω: «Το Μπαλουκλί για παράδειγμα, λατρευόταν κι από τους μουσουλμάνους όσο κι από τους χριστιανούς. Λέγεται πως το 1638 ο σουλτάνος Μουράτ Δ΄ ζήτησε από τους μοναχούς να προσευχηθούν για να νικήσει τους Πέρσες. Τη μέρα που αυτοί προσευχήθηκαν, κατέλαβε τη Βαγδάτη».

    Απόσπασμα άρθρου του περιοδικού «Άρδην»

  3. Παντελής Says:

    καλόστα…..

  4. Παντελής Says:

    ανοιξιάτικα κάλαντα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: