Archive for 17 Ιανουαρίου 2011

Καλή εβδομάδα…

17 Ιανουαρίου, 2011

Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγιοις Πατρὸς ἠμῶν Ἀντωνίου τοῦ μεγάλου

17 Ιανουαρίου, 2011

Ὁ Μέγας Ἀντώνιος εἶναι Ἅγιος της Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ ὁ πρῶτος ἀσκητὴς τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποῦ θεμελίωσε τὸν ὑγιῆ μοναχισμό. Ἔζησε στὰ χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοὺ μέχρι καὶ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ τῶν παιδιῶν του.

Τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς τοῦ τὸ ἔζησε ὡς ἀσκητὴς στὴν ἔρημο καὶ πέθανε πλήρης ἡμερῶν, στὶς 17 Ἰανουαρίου τοῦ 356, ὅποτε καὶ ἑορτάζεται ἡ μνήμη του ἀπὸ τὶς Λουθηρανικές, τὶς Ἀγγλικανικές, τὶς Καθολικὲς καὶ τὶς Ὀρθόδοξες ἐκκλησίες, ὅπου θεωρεῖται ἅγιος. Τὸ βίο τοῦ ἔγραψε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, μὲ τὸν ὁποῖο γνωριζόταν προσωπικά.

Πρῶτα χρόνια

Ὁ Ἀντώνιος ὁ Μέγας γεννήθηκε γύρω στὸ 251 στὴν πόλη Κομὰ τῆς Ἄνω Αἰγύπτου, κοντὰ στὴ Μέμφιδα, ἀπὸ πλούσιους ἀλλὰ εὐλαβεῖς γονεῖς. Ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία τὸν διακατεῖχαν ἡ αὐτάρκεια καὶ ἡ ὀλιγάρκεια. Ὀρφάνεψε σὲ ἡλικία περίπου 20 ἐτῶν καὶ ἀπὸ τοὺς δύο γονεῖς του καὶ ἀπέμεινε μὲ τὴν μικρότερη ἀδερφή του.

Μόρφωση

Ἔμαθε μόνος τὰ γράμματα ποῦ θεωροῦσε βασικά. Ἦταν γνώστης τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ποῦ τὴν εἶχε ἀποστηθίσει. Ἔξι μῆνες μετὰ τὸ θάνατο τῶν γονιῶν τοῦ ὁ Ἀντώνιος ἄκουσε στὴν ἐκκλησία τὴν Εὐαγγελικὴ περικοπὴ τοῦ πλουσίου νέου, στὴν ὁποία ἀναφέρεται ὅτι ὁ Χριστὸς εἶπε στὸν πλούσιο νέο : πώλησον τὰ ὑπάρχοντά σου καὶ δὸς πτωχοῖς. Συγκινημένος ἀπὸ τὴν εὐαγγελικὴ περικοπή, διένειμε τὴν περιουσία του στοὺς φτωχούς. Ἐπίσης, ἐμπιστεύτηκε τὴν ἀδερφὴ τοῦ σ’ ἕνα μοναστήρι.

Ἀσκητικοὶ ἀγῶνες

Ὁ ἴδιος ἀποσύρθηκε στὴν ἔρημο ὅπου ἔζησε ἀσκητικά, τρώγοντας ἐλάχιστο ψωμὶ κάθε μέρα. Ἔπειτα ἀπὸ εἴκοσι ὁλόκληρα χρόνια σκληρῆς ἀσκήσεως πνευματικοῦ ἀγώνα, ἀκατάπαυστης προσευχῆς καὶ φοβερῶν πειρασμῶν, παρουσιάστηκε γιὰ πρώτη φορὰ σὲ ἀνθρώπους. Ἡ ἀποδοχὴ ποὺ εἶχε ἦταν εὐρύτατη καὶ μάλιστα ἔρχονταν σὲ αὐτὸν γιὰ νὰ τοὺς θεραπεύσει ἀκόμα.Θεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς οὐ προστάζων, ἀλλὰ εὐχόμενος καὶ τὸν Χριστὸν ὀνομάζων.

Ἀργότερα πῆγε κοντὰ στὰ ἐρείπια ἑνὸς φρουρίου καὶ κατοίκησε σὲ σπήλαιο χωρὶς νὰ τὸν βλέπει κανένας καὶ χωρὶς νὰ δέχεται κανέναν παρὰ μόνο ἕναν γνωστό του, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔφερνε κάθε ἔξι μῆνες ψωμὶ γιὰ ὁλόκληρο τὸ ἑξάμηνο. Νυχθημερὸν ἔκανε ἀσκητικοὺς ἀγῶνες μὲ τοὺς ὁποίους νέκρωσε τὰ σκιρτήματα τῶν παθῶν, ἔφτασε στὸ βαθμὸ τῆς ἀπάθειας, ὑπερβαίνοντας τὰ ὅρια τῆς ἀνθρώπινης φύσης.

Μάχη κατὰ τῆς εἰδωλολατρίας καὶ θαύματα

Τὸ 311, στοὺς φοβεροὺς διωγμοὺς τῶν χριστιανῶν ποὺ ὀργανώθηκαν τὴν ἐποχὴ τοῦ Μαξιμιανοῦ ἐγκατέλειψε τὸ ἐρημητήριό του καὶ ἔδωσε τὴ σκληρὴ μάχη τοῦ πιστοῦ κατὰ τῆς εἰδωλολατρίας καὶ τῆς ἀπάτης.

Τὸ ἴδιο ἔγινε σαράντα χρόνια ἀργότερα ὅταν σὲ ἡλικία ἑκατὸ χρονῶν κατῆλθε γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ, στὴν Ἀλεξάνδρεια, γιὰ νὰ καταπολεμήσει τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου. Εἶχε ἀλληλογραφία μὲ τὸ Μεγάλο Κωνσταντῖνο καὶ τοὺς γιοὺς τοῦ οἱ ὁποῖοι τὸν σέβονταν βαθύτατα καὶ ζητοῦσαν τὶς συμβουλές του.

Μαρτυρεῖται ὅτι, ἐνῶ ὁ Ἅγιος βρισκόταν ἀκόμα στὴ ζωή, ἔβλεπε τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἐξέρχονταν ἀπὸ τὸ σῶμα τους, καθὼς καὶ τοὺς δαίμονες ποὺ τὶς ὁδηγοῦσαν.

Ἀποδημία εἰς Kύριον

Ὁ Μέγας Ἀντώνιος κοιμήθηκε τὸ 356 μ.Χ. Πρόβλεψε μὲ θαυμαστὴ ἀκρίβεια τὸ θάνατό του, ὁ ὁποῖος συνέβηκε σὲ ἡλικία «ἐγγὺς ἐτῶν πέντε καὶ ἑκατόν». Ἡ μνήμη τοῦ γιορτάζεται στὶς 17 Ἰανουαρίου.

Μία ἀπὸ τὶς τελευταῖες ἐπιθυμίες τοῦ Ὁσίου ἦταν νὰ μὴ φανερωθεῖ ὁ τόπος τῆς ταφῆς του. Ὡστόσο, οἱ μοναχοὶ ποὺ ἀσκήτευαν κοντὰ τοῦ ἔλεγαν ὅτι κατεῖχαν τὸ ἱερὸ λείψανό του, τὸ ὁποῖο ἐπὶ Ἰουστινιανοὺ (τὸ 561 μ.Χ.), κατατέθηκε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀργότερα, τὸ 635 μ.Χ., μεταφέρθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη.

Διδαχὲς

Ὁ βίος του καὶ ἡ ὑποδειγματικὴ συνέπειά του, ἀποτελοῦν αἰώνια πηγή, ἀπ’ ὅπου μποροῦν οἱ ἄνθρωποι κάθε ἐποχῆς νὰ ἀντλήσουν ζωντανὰ διδάγματα. Ἡ ἄσκηση καὶ ἡ ἀπομόνωση, ὅπως τὴν ἐννοεῖ ὁ Μέγας Ἀντώνιος δὲ σημαίνει τέλεια ἀδράνεια τοῦ σώματος ἀλλὰ ἰσόρροπη συνάντηση μὲ τὴν ψυχή.

Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία ἀποτελοῦν ἕνα μέρος ἀπὸ τὴ δραστηριότητα τοῦ μοναχοῦ, βοηθητικὰ μέσα ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ἀνθρώπινη τελείωση.

Δίδασκε στοὺς μαθητές του νὰ μὴν θεωροῦν τίποτε ἀνώτερο ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ μὴ νομίζουν ὅτι στεροῦνται κάτι ἀξιόλογο μὲ τὴν ἀποχὴ ἀπὸ τὰ κοσμικὰ ἀγαθά. Θύμιζε ἐπίσης ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ εἶναι ἐφήμερη, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ μέλλοντα αἰώνα.

Κατέληγε λέγοντας ὅτι δὲ θὰ πρέπει νὰ κοπιάζουμε γιὰ τὴν ἀπόκτηση πρόσκαιρων ἀγαθῶν ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀπόκτηση αἰώνιων ἀγαθῶν, ποὺ εἶναι ἀρετὲς ὅπως ἡ σωφροσύνη, ἡ φρόνηση, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ σύνεση.

(Πηγή:Βικιπαίδεια)

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΑΓΙΟΥ

(’Ἦχος Δ’)

Τὸν ζηλωτὴν Ἠλίαν τοὶς τρόποις μιμούμενος,

τῷ Βαπτιστῇ εὐθείας ταὶς τρίβοις ἑπόμενος.
Πάτερ Ἀντώνιε, τῆς ἐρήμου γέγονας οἰκιστής,

καὶ τὴν οἰκουμένην ἐστήριξας εὐχαίς σου.

Διὸ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

Εvans Walker (Aμερικανος φωτογράφος 1903-1975)

17 Ιανουαρίου, 2011