ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ

Κρυμμένος

μέσ’ στό θάνατό μου

τραγουδῶ

εἶναι σά μία καινούργια μέρα

ἀλλιώτικα πουλιά

πετοῦν τριγύρω

καί μέ κοιτοῦν

πέτρινες κοπέλες

ποῦ δέν κλαῖνε

εἶναι ἕνας ποταμός δεξιά

κι ἄλλος ἀριστερά

καί στή μέση πιά

θάνατος δέν ὑπάρχει.

(Μίλτου Σαχτούρη ΄΄ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1945-1971΄΄Ἐκδόσεις Κέδρος)

11 Σχόλια to “ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ”

  1. Ελένη Says:

    Η ζωή είναι τόσο θαυμαστό πράγμα, ώστε η τιμή της είναι το μυστήριο του θανάτου.
    Τσαρούχης

  2. Ελένη Says:

    Ας αφήσουμε τα λόγια. Γνώση του ποταμιού σημαίνει νάσαι μέσα στο ποτάμι.

    Τάκης Σινόπουλος

  3. Σοφία Says:

    Ποτάμια, βρύσες, νερά, της Λησμοσύνης, της Μνημοσύνης… Θυμάμαι ένα ταφικό ποίημα που μαρτυρεί ορφικές δοξασίες περί ψυχής. Βρέθηκε γραμμένο σε χρυσό έλασμα μέσα σε μια χάλκινη ταφική υδρία του 4ου αι. π.Χ. στα Φάρσαλα της Θεσσαλίας. Ελληνική ποιητική ψυχή το έγραψε, πρόγονος του Σαχτούρη, του Σινόπουλου, του Μαβίλη με τη «Λήθη» του. Το παραθέτω και στ’ αρχαία γιατί είναι όμορφο. Μόνο που το δολοφονώ με το μονοτονικό. Συγγνώμη!

    Ευρήσεις Αϊδαο δόμοις ενδέξια κρήνην, παρ’ δ’ αυτήι
    λευκήν εστησυίαν κυπάρισσο;μ. Ταύτης της κρήνης
    μηδέ σχεδόθεν πελάσηισθα. Πρόσσω δ’ ευρήσεις το Μνη-
    μοσύνης από λίμνης ψυχρόν ύδωρ προρρέον. Φύλακες
    δ’ εφύπερθεν έασιν. Οίδε σ’ ειρήσονται ό,τι χρέος
    εισαφικάνεις. Τοίσδε συ ευ μάλα πάσαν αληθείην
    καταλέξαι. Ειπείν «Γης παις ειμι και Ουρανού αστερόεντος,
    Αστέριος όνομα. Δίψηι δ’ ειμ’ αύος. Αλλά δότε
    πιέν από της κρήνης».

    (Μετἀφραση)
    Θα βρεις στου Αδη τα παλάτια δεξιά μια βρύση και κοντά της
    άσπρο κυπαρίσσι. Σ’ αυτή τη βρύση μη ζυγώσεις. Πιο πέρα θα βρεις
    να κυλάει απ’ τη λίμνη το κρύο νερό της Μνημοσύνης. Φύλακες
    θα στέκουν από πάνω της. Αυτοί θα σε ρωτήσουν γιατί
    πας εκεί. Και σύ να τους πεις όλη μα όλη την αλήθεια.
    Να πεις «Εἰμαι παιδί της Γης και τ’ Ουρανού με τ’ άστρα,
    με λεν Αστέριο. Διψώ. Μα δώστε μου να πιω από τη βρύση».

  4. Μπάμπης Α Says:

    η μνήμη
    είναι ταυτόσιμη με τη ζωή

    γι’ αυτό
    η μνήμη θανάτου
    διώχνει μακριά το θάνατο

    [στο συγκεκριμένο ποίημα
    ο ποιητής -κατά τη γνώμη μου- θεολογεί]

  5. Παντελής Says:

    πλημμύρισε ο Αχέροντας ……τον αεραπατέρα

  6. ΜΑΡΙΑ ΜΠΟΥΡΛΗ Says:

    Κάποιος αδελφός εθλίβη απο κάποιον και, ναι μεν αντιμετώπισε σσωστά τον πειρασμό, με σιωπή και υπομονή, υπέκυψε όμως σιγά-σιγά στο λογισμό της λύπης. Γι΄ αυτό και μετά δακρύων ρααλούσε το Θεό να δώση υπομονή, μακροθυμία και ανεξικακία. Ενώ προσευχόταν κάποτε, τον κατέλαβε ένας λεπτότατος ύπνος και ευρέθη σε μια μεγαλειώδη πανέμορφη πεδιάδα. εκεί, είδε ένα αναρίθμητο πλήθος λαμπροφορεμένων ανθρώπων να παραστέκονται στο θρόνο του Χριστού και να ψάλλουν μεγαλοφώνως και με άρρητη γλυκύτητα:
    Ο αδελφός παρακολουθούσε εκστατικός και απορούσε ποιοί είναι. Αποφίωτήση κάποιν απο αυτούς. Κι εκείνος αποκρίθηκε;
    <Εμείς, όταν ζούσαμε στο κόσμο, περάσαμε απο τον ποταμό των θλίψεων και των πειρασμών, γι΄ αυτό και επλύηκαν τα ιμάτιά μας και έγιναν τόσο λαμπρά. Οι θλίψεις της ζωής εκείνης έγιναν ΄τωρα κρουνοί αγαλλιάσεως και καύχημά μας εν Χριστώ. Γι΄ αυτό και ψάλλουμε διαρκώς , διότι τον Χριστόν δεν Τον ενδύεται ο πιστός με τη ψεύτικη χαρά του κόσμου, αλλά με τις θλίψεις και την υπομονή, με τις δοκιμασίε, τους πειρασμούς και τους διωγμούς για την αγάπη του Χριστού>
    απο:ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΝΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ.
    ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ. Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΜΕΓΑΛΗ, Η ΨΥΧΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ. ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΣΥΝΤΟΜΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: