Arthur Rimpaud (1854-1891)

Παιδικ λικία

[…….]

Εμαι γιος πο προσεύχεται στ ψωμα,

πως τ ερηνικ ζα βόσκουν

μέχρι τν θάλασσα τς Παλαιστήνης.

Εμαι σοφς στ σκοτειν πολυθρόνα.

Τ κλαδι κα βροχ πέφτουν

στ παράθυρο τς βιβλιοθήκης.

Εμαι διαβάτης το μεγάλου δρόμου

μέσα π’τ μικροσκοπικ δάση

θόρυβος τν φραγμάτων το νερο

σκεπάζει τ βήματά μου.

Βλέπω γι πολλ ρα τ μελαγχολικ πλύσιμο

το χρυσο της δύσης.

Θ μποροσα νμαι τ παρατημένο παιδ

πάνω στν προβλήτα πο βγαίνει

πρς τ πέλαγος,

μικρς πηρέτης πο κολούθει τ δενροστοιχία

πο τ μέτωπό της γγίζει τν ορανό.

Τ μονοπάτια εναι τραχιά.

Τ βουναλάκια σκεπάζονται π σπαρτά.

έρας εναι κίνητος.

Πόσο τ πουλι κα ο πηγς εναι μακριά.

Δν μπορε παρ νάναι τ τέλος το κόσμου προχωρώντας.

[……….]

(Α.Ρεμπώ, «20 πεζ ποιήματα»,μτφ.Ε.Μυλωνά,κδ.Χ.Μπούρας)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: