Τεράστιος πίνακας ἀπογράφης
ψυχῶν χαμένων
ὀνοματεπώνυμο
κι ἀσπρόμαυρη φωτογραφία.
Κάπου στό ζήτα
βρίσκομαι κι ἐγώ
μικρό παιδί
καβάλα σ’ ἕνα γαϊδουράκι
κρατώντας
ἕνα πήλινο σταμνί
μ’ ἕνα ζωγραφιστό γεράκι.
(ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΗΚΑΣ ΄΄ΦΥΛΛΟ ΚΑΙ ΦΤΕΡΟ΄΄ΠΟΙΗΜΑΤΑ Ἐκδόσεις Μυγδονία)
1)
Νύχτα
στούς κόλπους τῆς νύχτας
ἕνας τυφλός
ποῦ λαχταράει
νά κοιμηθεῖ.
2)
Ἡ μικρομάννα
μέ βήματα ζωηρά
ἀνασηκώνει τόν χαρταετό
ὅμως τό παιδί πίσω
μέ τό στόμα ἀνοιχτό
τόν κάνει νά πετάει.
3)
Κουλουριασμένος
πλάϊ στή γυάλα
ὁ κύριος γάτος
μέ τά μάτια μισόκλειστα
λέει :
Δέν μοῦ ἀρέσει τό ψάρι.
(Paul Claudel΄΄Ἑκατό φράσεις γιά βεντάλιες΄΄ μτφ.Θ.Χατζόπουλος Ἐκδόσεις Γαβριηλίδης)
Μάνα,
ἡ καταιγίδα ξέσπασε
στόν οὐρανό,
τό πουλάκι ζάρωσε 
μές στή φωλιά του.
Στήν ψυχή μου
ξεσπασεν ἡ καταιγίδα’
ἄλλη φωλιά
δέν ξέρω
ἀπ’ τήν καρδιά σου.
Sie Ping-Sin 20oς αιώνας.
(Κινέζικη Ποίηση μτφ.Α.Τσακνιά Ἐκδόσεις Πλέθρον)
1)
Σάν ο υφαντης
με το μαγικό μου
ραβδί
συνδέω μιά ηλιαχτίδα
μ΄ένα νημα
βροχης.
2)
Μόνο το ρόδο
ειναι
αρκετά εύθραυστο
για να έκφράζει
την αίωνιότητα.
3)
Μιά μυρωδιά
για να τη νιώσεις
πρέπει
να κλείσεις
τα μάτια.
(PAUL CLAUDEL΄Έκατό φράσεις για βεντάλιες΄΄ μτφ.Θ.Χατζόπουλος,ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ)
Φορας άνθη λεμονιας
στη κεφαλη
κύκλο χρυσό στο χέρι.
Φοράς αρχαιο σκάφανδρο
και γίνεσαι χταπόδι.
Βουτας σ’ απύθμενο
βυθό ωκεανου
να βρεις τον σπόγγο
που όλα τα σβήνει,
να πιεις
το δυνατό κρασί
της αθανάτου μνημης.
(ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΗΚΑΣ΄΄ΦΥΛΛΟ ΚΑΙ ΦΤΕΡΟ΄΄Ποιήματα ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΥΓΔΟΝΙΑ)
Κρυμμένος
μέσ’ στο θάνατό μου
τραγουδω
είναι σα μια
καινούργια μέρα
αλλιώτικα πουλιά
πετουν τριγύρω
και με κοιτουνε
πέτρινες κοπέλες
που δεν κλαινε
είναι ενας ποταμός δεξιά
κι άλλος αριστερά
και μεσ’ στη μέση πιά
θάνατος
δεν υπάρχει.
(ΜΙΛΤΟΥ ΣΑΧΤΟΥΡΗ,΄΄ΠΟΙΗΜΑΤΑ΄΄1945-1971, Εκδόσεις Κέδρος)
ΦΩΝΕΣ
Ἰδανικές φωνές κι ἀγαπημένες
ἐκείνων πού πέθαναν,
ή ἐκείνων πού εἶναι
γιά μᾶς χαμένοι
σάν τούς πεθαμένους.
Κάποτε μές στά ὄνειρα
μᾶς ὁμιλοῦνε’
κάποτε μές στήν σκέψι
τές ἀκούει τό μυαλό.
Καί μέ τόν ἦχο τῶν γιά μία στιγμή
ἐπιστρέφουν
ἦχοι ἀπό τήν πρώτη ποίηση
τῆς ζωῆς μας-
σά μουσική,τή νύχτα ,
μακρυνή ,πού σβήνει.
Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ ΄΄ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ΄΄(Ζ.ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ) ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ
ΤΟ ΑΣΥΓΧΩΡΕΤΟ
Νά λησμονήσης φίλους,νά περιγελάσης τόν τεχνίτη,
καί τό βαθύτερο μυαλό νά τό περνᾶς μικρό καί τιποτένιο.
ὁ Θεός τό συγχωράει- μήν ταράξης μόνο
ποτέ σου τήν εἰρήνη τῶν ἀγαπημένων
(Σχολιασμός-μτφ.,Ζήσιμου Λορεντζάτου, ΄΄ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΣΤΙΧΟ ΤΟΥ ΧΑΙΛΝΤΕΡΙΝ΄΄ Ἐκδόσεις Ἴκαρος)
1)
Μία ὡραία
φθινοπωρινή μέρα,
εἶναι σάν
ὅραμα
τῆς δικαιοσύνης.
2)
Σσστ !
ἄν κάνουμε θόρυβο
ὁ χρόνος
θά ξαναρχίσει.
3)
Τέσσερις ἡ ὥρα
ξημερώματα
τό χρῶμα
καί τό φῶς
ὁ ἥλιος
καί ἡ σελήνη,
ἀνακατεύονται
ὅπως
τό νερό
μέ τό κρασί.
(Paul Claudel ΄΄Ἑκατό φράσεις γιά βεντάλιες΄΄μτφ.Θ.Χατζόπουλος Ἐκδόσεις Γαβριηλίδη)
ΒΑΘΙΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ
Βαθιά, τή νύχτα, τά μεσάνυχτα,
μέ τ’ ἀνοιχτά φτερά τοῦ ὀνείρου,
πετά ἡ ψυχή μου, σκλάβα ἐλεύθερη,
στούς μυστικούς κόσμους τοῦ Ἀπείρου’
——————-
τή νύχτα βλέπει ὅλα τ’ ἀθώρητα,
ποῦ ἀποκυβεν ἡ πλάνα ἡ μέρα
τή νύχτ’ ἀκούει ὅλα τά’ ἀνακουστα
στόν ἀτρικύμιστον ἀέρα
——————–
Βλέπει τῶν τάφων τά φαντάσματα
καί τά λευκά στοιχειά τῶν κάστρων
κι’ ἀκούει τῶν δέντρων τό μεγάλωμα
καί τό περπάτημα τῶν ἄστρων.
( ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ΄΄ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΝΕΟΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ΄΄ Ἀπό τά ἄνθη εὐλαβείας ἕως τίς μέρες μας Ἐκδόσεις ΕΣΤΙΑ)
