..Mνήμη…

Pink panter (για μικρά και μεγάλα παιδιά…)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. . .

Περιπλανώμενου τραγουδοποιου….

…Ἄκουσα τὸν περιπλανώμενο τραγουδοποιὸ νὰ λέει…….

Αὐτὸ

ποῦ δὲ μ’ἀρέσει

μέσα μου,

εἶναι

τ’ἀφεντικό,

καὶ αὐτὸ ποὺ

μ’ἀρέσει,

εἶναι

ἀσθενικό….

(καὶ χαμογέλασα…)

κ.βητα.

Γιατί νιώθω πῶς θέλω ν’ἀγαπήσω;

Ποιὰ εἶναι ἡ οὐσία μου;

Γιατί ἀπὸ παιδὶ ἔγραφα στοὺς τοίχους εἰρήνη;

Γιατί δὲν μπορῶ νὰ δῶ τὴν ψυχή μου;

Τί εἶναι ἡ συγχώρεση;

Γιατί ἡ ἀλήθεια εἶναι τόσο σημαντική;

Γιατί χωρὶς τὴν ἀλήθεια ἡ καρδιά ἀρωσταίνει;

Γιατί ὅταν κοιτάζω τὰ παιδιὰ κλαίω;

Ποῦ πρέπει νὰ πάω μετὰ ἀπὸ ἐδῶ;

Γιατί ὁ ἐγωϊσμὸς μὲ ἔχει καλύψει ὁλόκληρο;

Γιατί δὲν πιστεύω σὲ μένα;

Γιὰ ποιὸ πράγμα πρέπει ν’ἀγωνιστῶ στὴ ζωή μου;

Γιατί κάνω ἀπανωτὰ λάθη;

Γιατί ὅταν καταστρέφω ἐμένα καταστρέφω τὰ πάντα γύρω μου;

Γιατί ὅταν δὲν ὑπάρχει ἀγάπη ὑπάρχει θλίψη;

Τί πῆγε λάθος;

Γιατί θέλω ν’ἀποκτήσω τὰ πάντα χωρὶς νὰ προσπαθῶ καθόλου;

Γιατί δὲ βλέπω τίποτε ὄμορφο;

Γιατί τώρα ποῦ σ’ἀγαπῶ ὁ κόσμος εἶναι ὄμορφος;

Γιατί δὲν ἀγάπησα ποτὲ;

Τουλάχιστον πρὶν πεθάνω,ἂς συγχωρήσω

Ἂς ἑνωθῶ μὲ τὴν ἀλήθεια,

Ἂς ἀφήσω τὸ φῶς,

Ἂς ξαπλώσω στὴν ἄγρια χλόη σ’αὐτὴ τὴν ταράτσα.

Ἂς κλείσω τὰ μάτια γιὰ λίγο νὰ σκεφτῶ πὼς πίσω ἀπ’αὐτὸ ποὺ εἶμαι,

πίσω ἀπ’τὴν καρδιά,ὑπάρχει ἡ ψυχή μου.

Ἂς κάνω μία προσπάθεια νὰ δῶ ἂν τὴν ἀκούω…

ἂν αὐτὴ μὲ ἀκούει…

(Free-press,¨Lifo¨,4-12-08 )

Σταύρος Απέργης (1939-2002)

Κρυφάκουγα χθές βράδυ κάποια αστέρια που κουβέντιαζαν’

βλέπεις, εκεί πάνω οι γείτονες ακόμη συζητάνε.

-Σαν να’ναι χαμηλό το φώς σου απόψε,

είπε στο διπλανό του

αυτό που βρισκόταν γραμμή στο αριστερό μου μάτι.

-Δεν είναι τίποτα, δάνεισα λίγο στον Αυγερινό,

απάντησε εκείνο,θα μου το φέρει πάλι.

-Γιατί δεν έρχεσαι πιο δώ, επέμενε το πρώτο,

έλα να πιούμε ένα ποτό.

-Ωραία θα’ταν, μα άν ζαλιστώ και πέσω;

-Και τι μ’αυτό,εξήγησε το πρώτο.

Κι αυτό να γίνει,

κάποιος στη Γή που αγαπάει πολύ,

θα φωνάξει και θα πεί:

”Νά τη,μου βγαίνει η ευχή”.

(Σ.Απέργης,”Fax”,εκδ.Καστανιώτη.)

Για τον Σεπτέμβριο…

” Σεπτέμβριος:

ήταν η πιό όμορφη απ’τις λέξεις,

λέξη που έφερνε στο νού,

άνθη πορτοκαλιάς,

χελιδόνια,

και μεταμέλεια”

(Aiexander Theroo, Αμερικανός συγγραφέας)