Νοσταλγία

Νοσταλγῶ ἀτέλειωτα

νά πάω στό Τσάν-Κάν.

…Ἔντομα τοῦ φθινοπώρου

φλυαροῦν

στό χρυσαφένιο φράχτη,

δροσοσταλίδες λάμπουνε

στό ψάθινο καπέλο μου,

τό μακρινό  φανάρι

τρεμοσβύνει

κι ὁ πόθος μεγαλώνει

μέσα μου,

τό μακρινό φανάρι

τρεμοσβύνει

κι ὁ πόθος μεγαλώνει

μέσα μου.

Πέρ’ ἄπ’ τόν ἴσκιο

βέπω τό φεγγάρι

καθάριο σά λουλούδι

μές στά σύννεφα.

Πάνω μου ὁ οὐρανός

βαθύς καί γαλάζιος,

κάτω πρασινίζουν τ’ ἀκούραστα νερά.

Πλατιά ἡ γής

κι ὁ οὐρανός ἀπέραντος

κι ἀνάμεσά τους ἡ θλίψη μου

νά φτερουγίζει.

Ὡς πότε τά’ ὄνειρο θ’ ἀφήνει

τό κατώφλι μου

καί θά πλανιέται πέρα στά βουνά;

Μία νοσταλγία μέ παιδεύει.

Ἀτέλειωτα.

Li Tai –Po 701-762 μ.Χ.

(Κινέζικη Ποίηση μτφ.Α.Τσακνια Ἐκδόσεις Πλέθρον)

Oλα τα δειλινά του κόσμου (3)

1)

Οἱ φυλλωσιές λικνίζουν τ’ ἀεράκι,

σκιρτοῦν καθώς ὁ ἥλιος βασιλεύει

σκαρώνουν ἱστορίες μέ τό φῶς’

Θεέ μου τόση φιλαρέσκεια

καί γιά τόν κόσμο τίποτα ,οὔτε λέξη.

2)

Ὥσπου γιά μία στιγμή

σωπαίνουν ὅλα.

3)

Τό ψέμα πού μιμεῖται μίαν ἀλήθεια:

ἄν τό σκεφτεῖς καλύτερα,

θ’ ἀντέξεις.

(ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ ΄΄ΟΛΑ ΤΑ ΔΕΙΛΙΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ΄΄Ἐκδόσεις ΑΓΡΑ)

Ολα τα δειλινά του κόσμου (2)

1)

Λάμπουν κομμάτια

ἀπό οὐρανό ἀκόμη,

βραδυάζει καί ξεπλέκουν

τά μαλλιά τους

οἱ μοῖρες οἱ ἀσυνάρτητες’

ποιός εἶδε τόση παράξενη

ὀμορφιά νά φεύγει,

νά χάνεται γιά πάντα

ἀπό τόν κόσμο,

ξένη στή γῆ,

στόν οὐρανό πιό ξένη ;

2)

Τόση ὀμορφιά,

νά ντρέπεσαι

ποῦ βλέπεις.

3)

Βράδυ πού φέρνεις

τό παιδί στή μάνα

καί κατεβάζει γάλα

ὁ οὐρανός.

(ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ ΄΄ΟΛΑ ΤΑ ΔΕΙΛΙΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ΄΄Ἐκδόσεις ΑΓΡΑ)

Αrthur Rimbaud

AΙΣΘΗΣΗ

Κάποιο γαλάζιο βράδυ,

θά βγῶ στήν δημοσιά,

θά μέ τρυπαν τά στάχυα,

τή χλόη θά πατῶ,

μέ ξέσκεπο κεφάλι

στήν αὔρα θά λουστῶ.

Κουβέντα δέν θά πῶ

καί σκέψεις δέν θά κάνω,

Θά ‘ χει ἡ ψυχή μου

ἀπ’ τόν πόθο πλημμυρίσει.

Θά πάω μακριά,

πολύ μακριά,

σάν τόν τσιγγάνο,

ὅπως μέ μία γυναίκα,

ἡδονικά- στή φύση.

Μάρτιος 1870

(A.RIMBAUD ΄΄Τό μεθυσμένο καράβι΄΄Ποιήματα –Ἐπιστολές μτφ.Σ.Πασχάλης Ἐκδόσεις Γαβριηλίδης)

Ολα τα δειλινά του κόσμου

1)

Φώτισε λίγο ἐδῶ,

νά σέ χαρῶ,

κι ἔλα νά πεῖς

τό ἑπόμενο τραγούδι.

2)

Ὅταν ἀνάμεσά μας

ἁπλωθοῦν ὁμίχλες

κι ἀφιλόξενα τοπία.

3)

Ἔτσι ἀκριβῶς:

τό ἐργόχειρο

τοῦ χρόνου.

(ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ ΄΄ΟΛΑ ΤΑ ΔΕΙΛΙΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ΄΄Ἐκδόσεις ΑΓΡΑ)

ΑΝΕΠΙΤΗΔΕΥΤΟΣ ΣΤΥΛΙΤΗΣ

Στό ἕνα του ποδάρι

τό θαλασσοπούλι

στέκεται καί θαυμάζει

τόν ὠκεανό

ἀνεπιτήδευτος στυλίτης

ποῦ δέν βρῆκα

στό Συναξάρι

ἐλέγχει ἀμεσότερα

τήν ἀφροσύνη μου

ἀπ’ ὅλα τά ἀποφθέγματα

τοῦ σοφοῦ Γεροντικοῦ !

(Σ.Σ.Χαρκιανάκης ΄΄ΣΚΕΥΗ  ΚΕΡΑΜΕΩΣ΄΄ποιήματα Ἐκδόσεις Δόμος)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΗΚΑΣ

Τεράστιος πίνακας ἀπογραφης

ψυχῶν χαμένων

ὀνοματεπώνυμο

κι ἀσπρόμαυρη φωτογραφία.

Κάπου στό ζήτα

βρίσκομαι κι ἐγώ

μικρό παιδί

καβάλα σ’ ἕνα γαϊδουράκι

κρατώντας

ἕνα πήλινο σταμνί

μ’ ἕνα ζωγραφιστό γεράκι.

(ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΗΚΑΣ ΄΄ΦΥΛΛΟ ΚΑΙ ΦΤΕΡΟ΄΄ΠΟΙΗΜΑΤΑ Ἐκδόσεις Μυγδονία)

PAUL CLAUDEL

1)

Νύχτα

στούς κόλπους τῆς νύχτας

ἕνας τυφλός

ποῦ λαχταράει

νά κοιμηθεῖ.

2)

Ἡ μικρομάννα

μέ βήματα ζωηρά

ἀνασηκώνει τόν χαρταετό

ὅμως τό παιδί πίσω

μέ τό στόμα ἀνοιχτό

τόν κάνει νά πετάει.

3)

Κουλουριασμένος

πλάϊ στή γυάλα

ὁ κύριος γάτος

μέ τά μάτια μισόκλειστα

λέει :

Δέν μοῦ ἀρέσει τό ψάρι.

(Paul Claudel΄΄Ἑκατό φράσεις γιά βεντάλιες΄΄ μτφ.Θ.Χατζόπουλος Ἐκδόσεις Γαβριηλίδης)

MHTΡΟΤΗΤΑ

Μάνα,

ἡ καταιγίδα ξέσπασε

στόν οὐρανό,

τό πουλάκι ζάρωσε

μές στή φωλιά του.

Στήν ψυχή μου

ξεσπασεν ἡ καταιγίδα’

ἄλλη φωλιά

δέν ξέρω

ἀπ’ τήν καρδιά σου.

Sie Ping-Sin 20oς αιώνας.

(Κινέζικη Ποίηση μτφ.Α.Τσακνιά Ἐκδόσεις Πλέθρον)

PAUL CLAUDEL

1)

Σάν ο υφαντης

με το μαγικό μου

ραβδί

συνδέω μιά ηλιαχτίδα

μ΄ένα νημα

βροχης.

2)

Μόνο το ρόδο

ειναι

αρκετά εύθραυστο

για να έκφράζει

την αίωνιότητα.

3)

Μιά μυρωδιά

για να τη νιώσεις

πρέπει

να κλείσεις

τα μάτια.

(PAUL CLAUDEL΄Έκατό φράσεις για βεντάλιες΄΄ μτφ.Θ.Χατζόπουλος,ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ)