1)
Ὅταν ἐπέστρεψα
ὁ ταξιδευτὴς χάθηκε
μέσα σὴν ὁμίχλη.
2)
Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ καλοκαίρι
μπῆκε στὸ δάσος
δὲν ἔμεινε οὔτε ἕνας ἴσκιος
ποῦ νὰ τὸ ἀκολούθει.
3)
Ἐλᾶτε ἐδῶ νὰ δροσιστεῖτε
τρικλίζοντα καὶ φτερουγίζοντα
πνεύματα τοῦ θανάτου !
(Κλασικὴ Ἰαπωνικὴ Ποίηση 7ος π.Χ.αἵ. ἕως σήμερα
Ε.Ι.Ἰωαννίδου, Γ.Σ.Ἔξαρχος ἐκδόσεις Καστανιώτη)
Ιουλίου 10, 2009 σε 5:52 μμ |
…………………………..
Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε
το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,
για ποιες αγάπες,
για ποιο ταξίδι ονειρευτό.
Κ.Γ. Καρυωτάκης
Ιουλίου 10, 2009 σε 9:39 μμ |
…Καρυωτάκη….
άς δέσουμε τα φτερά, και κάπου θα πετάξουμε….
…υπάρχει για τον καθένα κάτι…..