1)
Δὲν ξέρω πῶς συμβαίνει
μὰ κάτω ἀπὸ τὸ μίσχο
τοῦ φύλλου
κρύβω μίαν ἀπόκρημνη ἀκτὴ
ἀπ’ τὴν ὁποία λὲς μέρα τὴ μέρα
ὄτι κομμάτια γὴς ἀποσπῶνται…
(Isikagua Takuboku 1885-1912)
2)
Ἀστειευόμενος λιγάκι
κουβάλησα στὴν πλάτη μου
τὴ γιαγιούλα μου
τρία σκαλοπάτια μόνον κι ἔκλαψα
νιώθωντας τὴν τόσο πολὺ
ἐλαφριά…
(Isikagua Takuboku 1885-1912)
3)
Τὸ μουρμουρητὸ τῆς πηγῆς
καὶ τῶν πουλιῶν ἡ πρόσκληση
ἰδοὺ ἔρχονται ἀπ’ τὰ πεῦκα
κι ἀπ’ τὶς σειρὲς τῶν βυσσινιῶν
μὲς στὸ καταμεσήμερο ἀπ’ τὰ βουνά…
(Guakagiama Bokosui 1885-1928)
(Κλασικὴ Ἰαπωνικὴ Ποίηση 7ος π.Χ.αἵ. ἕως σήμερα
εἰς.μτφ. Ε.Ι.Ἰωαννίδου,Γ.Σ.Ἔξαρχος ἐκδόσεις Καστανιώτη)
Ιουνίου 4, 2009 σε 3:57 μμ |
Η γιαγιά με τας χείρας θηλυκωμένας περί τα γόνατά της, με το απελπισμένον της βλέμμα απλανές επί της όψεως του παππού, εκάθητο ωχρά, βωβή, ακίνητος ως απολιθωμένη παρά το πλευρόν του. Η ταλαίπωρος! Τι δε θα έδιδεν όπως τον εμποδίση από τούτο το ταξείδιον. Διότι το μειδίαμα του παππού ήτον η λάμψις, ην έσυρεν οπίσω της η προς ουρανόν αποδημούσα ψυχή του. Διότι ο καϋμένος ο παππούς συνεπλήρωνε αληθώς τώρα το μόνον της ζωής του ταξείδιον.
Γεώργιος Βιζυηνός ( Βιζύη 1849- Αθήνα 1896)
Ιουνίου 5, 2009 σε 10:12 πμ |
..το μόνον της ζωης του ταξείδιον …ο παππούς λοιπόν….
όμορφα μελαγχολικό Ελένη μας…
καλή σου μέρα….