Χρώματα Οκτωβρίου…

Pablo Neruda (1904-1973, Χιλή).

1)

Γιατί τά φύλλα

σάν νιώσουν κίτρινα

αὐτοκτονοῦν;

2)

Δέντρα στόν δρόμο…

προσμένοντας τό χιόνι

γιατί γδύθηκαν;

3)

Γιατί ἄραγε ζοῦνε

οἱ μεταξοσκώληκες

τόσο ρακένδυτοι;

4)

Ποιός τραγουδάει

στό νερό τοῦ βυθοῦ

τῆς ξεχασμένης λίμνης;

5)

Πόσες ἑβδομάδες

ἔχει ἡ μέρα; Κι’ὁ μήνας

πόσα χρόνια;

6)

Γιατί ἡ γῆ

σάν βγοῦν οἱ βιολέτες

μαραζώνει;

(ἀπόδοση: Δ.Στρατηγοπούλου,Ζ.Σαβίνα)

Αποχαιρετώντας τον Οκτώβρη..

Τari Sutinen (1962-, Φινλανδία)

1)

Πυκνό δάσος-

ἀνάμεσα στά κλαδιά

γραμμές ἥλιου.

2)

Πρωϊνός ἥλιος-

γυρίζει τή θάλασσα

σέ χρυσάφι.

3)

Ὁ χειμώνας δέν ξέρει

πῶς χάθηκε μία ὥρα-

ἐπίσημη θερινή ὥρα.

(ἀπόδοση:Κ.Ἀσπιώτου,Ζ.Σαβίνα)

φθινοπώρου φύλλα…

Miira Mand (1971-.Φινλανδία)

1)

Πρίν ἀπό τήν καταιγίδα

πόσο λευκός ὁ γλάρος

πάνω μας.

2)

Ἀπ’ἔξω

καί τά φῶτα τοῦ γραφείου

ζεστά φαίνονται.

3)

Μακριά,μακριά,

περ’ἀπό τήν κίνηση

ἕνα ἀηδόνι.

(ἀπόδοση:Κ.Ἀσπιώτου,Ζ.Σαβίνα)

εκ της οδού παράδειγμα…

..περιμένοντας το νερό…

…μνήμες…

Η ΣΗΜΑΙΑ

Πάντα κι ὁπού σ’ἀντικρύζω

μέ λαχτάρα σταματῶ

καί περήφανα δακρύζω,

ταπεινά σέ χαιρετῶ.

Δόξα ἀθάνατη στολίζει

κάθε θεία σου πτυχή

καί μαζί σου φτερουγίζει

τῆς πατρίδας ἡ ψυχή.

Ὅταν ξάφνου σέ χαιδευει

τ’ἀγεράκι τ’ἀλφρο

μοιάζεις κύμα πού σαλεύει

μέ χιονόλευκον ἀφρό.

Κι ὁ σταυρός πού λαμπυρίζει

στήν ψηλή σου κορυφή

εἰν’ὀφαρος πού φωτίζει

μίαν ἐλπίδα μᾶς κρυφή.

Σέ θωρῶ κι ἀναθαρευω

καί τά χεριά μου χτυπῶ,

σάν ἅγια σέ λατρεύω,

σά μητέρα σ’ἀγαπῶ.

Κι ἀπ’τά στήθη μου ἀνεβαίνει

μία χαρούμενη φωνή:

νασαι πάντα δοξασμένη

ὤ σημαία γαλανή!

(Ι.Πολέμης,νεοελληνικά ἀναγνώσματα Ἅ’τάξης Γυμνασίου Ἀθηνα 1939)

Tης πατρίδας μου η σημαία…