Δημοσιεύθηκε Ιουλίου 6, 2008 στις 10:30 πμ στην κατηγορία φωτογραφίες. Μπορείτε να παρακολουθείτε τις όποιες απαντήσεις σε αυτήν την καταχώρηση μέσω RSS 2.0.
Αφήστε μια απάντηση, ή trackback από την δική σας ιστοσελίδα.
Τα χέρια μιλούν,
μιλούν με την ωχρότητα του καρπού, με την ύγρανση της κόκκινης παλάμης,
θυμώνουν με τη σύσπαση, με το νεύρο και τη φλέβα που πάει να σπάσει,
αγαπούν με το άπλωμα του ορίζοντα, με τ’ αγκάλιασμα της θάλασσας,
κλαίνε με το χειμώνα της μοναξιάς, με τη ζέστη της αφής,
τραγουδάνε σφυρίζοντας τον άνεμο ανάμεσα στ’ ακροδάκτυλα, μετρώντας το νερό μες τις ενωμένες παλάμες, ψηλαφώντας το ψωμί,
κλαίνε στο κυματιστό μαντήλι, γελάνε πιτσιλώντας τον Αυγουστιάτικο ήλιο,
απειλούν με το τέντωμα του δακτύλου, μαχαιρώνουν στην ακμή του γαμψού νυχιού, χρωματίζουν το χρυσό, δουλεύουν με το σκούπισμα του ίδρωτα, χορεύουν, σκέφτονται, βλέπουν, ελεούν, σκάβουν, χτίζουν, γκρεμίζουν, προσεύχονται…
Τα χέρια μιλούν,
ζουν απλά, κάνοντας αντηλιά στο μέτωπο και τα μάτια
και σιωπούν, αναπαύονται, κοιμούνται -παραδόξως- όταν καρφώνονται στο ξύλο…
επειδη δεν ειμαι των ποιηματων ….ειμαι φαν όμως της φωτο γραφίας….και αυτη ειναι υπέροχη!σε ευχαριστω αρχικά για τα καλα λόγια που μου αφηνεις…και να βαζεις πληζ..περσσότερες φωτογραφίες τόσο όμορφες σαν και αυτη!
καλο βραδυ!
Καλώς όρισες απο το φτωχικό μου,καλότατή μας Γλαύκη,
…είσαι, είσαι των ποιημάτων…και άς διατείνεσαι πως δέν…
εξ’ άλλου γνωρίζεις καλά, πως έχει άπειρες μορφές… ( η ποίηση ντέ..)
…για τις foto, επειδή τυγχάνω κι εγώ ψιλο-φαν, θα σε ακούσω..
τώρα για τα καλά μου λόγια…
σου ανήκουν,γιατι τα εμπνέεις κι όντως το σημάδι σου στην μπλογκόσφαιρα, είναι όμορφο, και αληθινό…
εγώ σε χαίρωμαι και σ’ευχαριστώ…
καλή καλότατή σου μέρα…
Ιουλίου 7, 2008 σε 12:56 πμ |
Τα χέρια μιλούν,
μιλούν με την ωχρότητα του καρπού, με την ύγρανση της κόκκινης παλάμης,
θυμώνουν με τη σύσπαση, με το νεύρο και τη φλέβα που πάει να σπάσει,
αγαπούν με το άπλωμα του ορίζοντα, με τ’ αγκάλιασμα της θάλασσας,
κλαίνε με το χειμώνα της μοναξιάς, με τη ζέστη της αφής,
τραγουδάνε σφυρίζοντας τον άνεμο ανάμεσα στ’ ακροδάκτυλα, μετρώντας το νερό μες τις ενωμένες παλάμες, ψηλαφώντας το ψωμί,
κλαίνε στο κυματιστό μαντήλι, γελάνε πιτσιλώντας τον Αυγουστιάτικο ήλιο,
απειλούν με το τέντωμα του δακτύλου, μαχαιρώνουν στην ακμή του γαμψού νυχιού, χρωματίζουν το χρυσό, δουλεύουν με το σκούπισμα του ίδρωτα, χορεύουν, σκέφτονται, βλέπουν, ελεούν, σκάβουν, χτίζουν, γκρεμίζουν, προσεύχονται…
Τα χέρια μιλούν,
ζουν απλά, κάνοντας αντηλιά στο μέτωπο και τα μάτια
και σιωπούν, αναπαύονται, κοιμούνται -παραδόξως- όταν καρφώνονται στο ξύλο…
Ιουλίου 7, 2008 σε 8:48 πμ |
Υπέροχο το κείμενο σου Μπάμπη για τα χέρια,
πραγματικά υπέροχο…
ευχαριστίες,καλή σου εβδομάδα…
Ιουλίου 8, 2008 σε 9:06 μμ |
επειδη δεν ειμαι των ποιηματων ….ειμαι φαν όμως της φωτο γραφίας….και αυτη ειναι υπέροχη!σε ευχαριστω αρχικά για τα καλα λόγια που μου αφηνεις…και να βαζεις πληζ..περσσότερες φωτογραφίες τόσο όμορφες σαν και αυτη!
καλο βραδυ!
Ιουλίου 12, 2008 σε 10:06 πμ |
Καλώς όρισες απο το φτωχικό μου,καλότατή μας Γλαύκη,
…είσαι, είσαι των ποιημάτων…και άς διατείνεσαι πως δέν…
εξ’ άλλου γνωρίζεις καλά, πως έχει άπειρες μορφές… ( η ποίηση ντέ..)
…για τις foto, επειδή τυγχάνω κι εγώ ψιλο-φαν, θα σε ακούσω..
τώρα για τα καλά μου λόγια…
σου ανήκουν,γιατι τα εμπνέεις κι όντως το σημάδι σου στην μπλογκόσφαιρα, είναι όμορφο, και αληθινό…
εγώ σε χαίρωμαι και σ’ευχαριστώ…
καλή καλότατή σου μέρα…