…Θέλω να δείξω στα παιδιά
ψάρια που ‘χω αντικρύσει,
Χρυσόψαρα να τραγουδούν,
σε κύμα κυανό.
-Τ’ αρμένισμά μου άνθη αφρών
το ‘χαν νανουρίσει
Κι οι άνεμοι μου δώσανε
φτερά απ’ τον ουρανό.
Κι άλλοτε πάλι,
μάρτυρες των πόλων κουρασμένοι,
Με στεναγμούς τα κύμματα
γλυκαίναν την οργή,
...
(μτφ: Στρατής Πασχάλης, εκδ. Γαβριηλίδη,
απόσπασμα απο ”Τό μεθυσμένο καράβι”.)
